Victor de Keijzer

Je leeftijd,

net 18.

Jouw lach,

doet lachen.

Je ogen,

ze stralen.

Je haar,

het danst.

Je vrolijkheid,

doet goed.

Je optimisme,

geeft kracht.

Je humor,

schatert.

Je bestaan,

het inspireert.

Je hart,

is groot.

Je liefde,

doet leven.

Je liefde,

doet geven,

mijn liefde,

aan jou.

Gefeliciteerd, lieffie!

 

Toen de chirurg me dinsdagochtend om half vier belde met de mededeling: “Het gevaar is geweken,” realiseerde ik me pas hoe kritiek de hele situatie was. Wat begon met een bezoekje aan de huisartsenpost, voor de zekerheid, omdat die helse hoofdpijn nu toch wel heel vervelend werd, eindigde in twee hersenoperaties die wonderwel goed afliepen.

Migraine. Hoofdpijn. Je nekspieren zitten je dwars. Een aantal diagnoses die mijn dochter Mandy de afgelopen weken aan mocht horen. Uiteindelijk heeft een neuroloog op de spoedeisende hulp via een CT-scan geconstateerd dat er een cyste tussen twee hersenkamers zat, die de boel op een dusdanige wijze blokkeerde dat de druk in haar hoofd tot levensbedreigende hoogten werd opgestuwd. Door direct actie te ondernemen en de juiste mensen uit bed te bellen heeft hij er voor gezorgd dat ik nu nog steeds twee mooie dochters heb.

Het is al bijna een week geleden dat ik als een speer van Enkhuizen naar het Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam reed. Dat ik daar mijn meisje nauwelijks aanspreekbaar aantrof op de spoedeisende hulp, dat het zweet me uitbrak toen ik haar zachtjes “Hoi, pap,” hoorde mompelen. Dat ik in gedachten twaalf jaar terug in de tijd ging, toen ik haar onder narcose zag gaan voor een open hartoperatie. Twee keer heb ik haar deze week uit een andere narcose zien komen, twee keer hoorde ik weer: “Hoi, pap.” Ik ben niet staat te beschrijven wat dat met je doet, maar ik neem aan dat daar wel een voorstelling van te maken is.

De revalidatie was voor mij echt begonnen toen ik haar via twitter zag foeteren op haar tachtigjarige buurvrouw op de kamer in het ziekenhuis, die iedere nacht aangreep om de verpleging lastig te vallen met onbenullige klachten, vragen en eisen. Mijn sterke meisje gaat de hele wereld weer aankunnen, dacht ik toen.

En nu is ze weer thuis, monter begonnen aan een rustperiode van een maand of twee. Het mogelijke geheugenverlies waar de chirurg over sprak, heeft zich niet geopenbaard. Ze wist zelfs nog heel goed dat ik haar regelmatig in de maling neem, dus ze trapte niet in mijn bewering dat ik haar vlak voor de operatie vijfhonderd euro had geleend.

Ze is er nog. Als ik in een god geloofd zou hebben, zou ik haar (dat moet haast wel een vrouw zijn) op mijn blote knieën danken. Plaatsvervangend dank ik daarom bij deze nogmaals mijn zus en zwager, die het initiatief namen om haar naar die huisartsenpost te brengen, het engeltje op de schouder van mijn dochter, de neurologen en chirurgen en uiteraard mijn dochter zelf, die voor de tweede keer in haar nog prille leven een zware operatie goed doorstaan heeft.

Ze is er nog en we gaan met z’n allen nog heel lang van haar genieten.

Nog heel vaak zal ik haar “Hoi pap,” horen zeggen.

En nog heel vaak zal ik daar stiekem extra dankbaar voor zijn.

De oude man sluit zijn ogen, in een poging het draaien van de slaapkamer tegen te gaan. Toch een borrel te veel gedronken, al had hij zichzelf voorgenomen het rustig aan te doen. Maar het was het waard, het was gezellig, het was als toen. Toen ze regelmatig de deur plat liepen, bijna ieder weekend. Altijd was er aanloop en het huis werd al snel “de zoete inval” genoemd.

Vandaag, in zijn nieuwe huis, liepen ze zomaar opeens weer de deur plat. Weliswaar moesten ze daarvoor eerst het beveiligingssysteem van de nieuwe woning voorbij zien te komen, maar dat lukte wonderwel.

Eén voor één druppelden ze binnen, de vrienden van ooit. Ze kwamen het bier opzuipen, zeiden ze, en daarna gingen ze stappen, zeiden ze, net als vroeger. Dat sommigen tegenwoordig de voorkeur geven aan een wijntje en anderen helemaal geen alcohol meer nuttigen, mocht de pret niet drukken.

De oude man zag ze één voor één binnen komen. Hij straalde. Het was weer even net als toen.

Toen was het een hechte vriendengroep. Vrienden van zijn puberkinderen, die te pas en te onpas het bier op kwamen zuipen om daarna met z’n allen te gaan stappen in hartje Rotterdam. Hoewel dat stappen er vaak bij in schoot, want de gezelligheid thuis was meestal voldoende. Omdat zijn vrouw en hij de moeilijkste niet waren en het lachen van de vriendengroep het huis verwarmde en verlichtte.

Zijn vrouw was er inmiddels niet meer, maar keek niettemin tevreden glimlachend toe vanaf de muur waar haar foto pronkte. De herinneringen en anekdotes vlogen heen en weer. De lach was vanaf de eerste binnenkomst weer terug. Ook werd er af en toe even een brok in de keel met een flinke slok bier, wijn of water weggespoeld. Maar de lach overheerste. De oude man lachte mee, al verstond hij niet alles meer perfect en hoorde hij sommige verhalen voor het eerst. Verhalen over een tuinhek, een nepkras, een politiebezoekje, een dooie meeuw, vakanties, glazen stelen, zwalken, risken, bieren, en lachen, vooral veel lachen.

De oude man opent voorzichtig een oog en constateert dat zijn slaapkamer nog steeds draait. Snel sluit hij het oog weer, slaat de herinnering aan vandaag op in zijn geheugen, slaapt met een tevreden glimlach op zijn gezicht in en droomt weg naar toen.

Ik zag een meisje lopen in Londen.

Schijnbaar onbevangen keek ze de wereld in.

Ze lachte om facetten van die wereld.

Soms dwaalden haar gedachten af.

Om daarna weer terug te keren naar nu.

Ik zag een glimlach.

Een tevreden glimlach.

Zag het meisje veranderen in een vrouw.

Een mooie vrouw.

 

Ik zag een vrouw lopen in Londen.

Ze nam de wereld in zich op.

Ze lachte om die wereld.

Lachte om anderen.

Lachte om zichzelf.

Dwaalde soms even af naar toen.

Naar toen ze nog een meisje was.

Een glimlach kleurde haar gezicht.

Een tevreden glimlach.

Ze kon de wereld aan.

 

Ik slenterde door Londen.

En zag een vrouw.

Een mooie vrouw.

Een vrouw met een glimlach.

En achter die glimlach,

zag ik het meisje.

Mijn meisje, mijn dochter.

Trots kleurde mijn gezicht.

 

Al 22 jaar wandel je door dit leven.

Je leert nog elke dag,

van alles wat je meemaakt.

Je leert anderen elke dag,

over dingen die je meemaakt.

Je glimlach groeit met je mee.

Je bent een vrouw,

maar blijft mijn meisje.

Ga maar verder, loop maar door,

kijk soms even over je schouder.

Want ik wandel met je mee.

Voor altijd.

Mijn lief heeft een auto-ongeluk gehad. Hier laat ik even een gepaste stilte vallen, om de impact van voorgaande zin extra door te laten dringen. En als de lezer dan verschrikt geboeid verder leest, begin ik pas de juiste nuances aan te brengen. Want de bewering is waar, maar inmiddels lang geleden.

Ongeveer een eeuwigheid geleden was mijn lief, die toen nog niet mijn lief was vanwege het onnozele feit dat we elkaar nog nooit ontmoet hadden, betrokken bij een auto-ongeluk. Ze werd geramd in de linkerzijde en haar heup ving daarbij de grootste klap op. Die heup was verbrijzeld, en werd met stalen pinnen provisorisch weer in elkaar gezet. Haar ego liep ook een deukje op, maar dat heeft ze met onmetelijke wilskracht zelf weer opgelapt en maakte haar mede tot de vrouw die ik in januari van 2005 voor het eerst ontmoette, en die me direct uit mijn sokken blies, met en zonder kruk.

Met die kruk verplaatst ze zich nu al een flink aantal jaartjes, omdat de restanten van haar heup inmiddels flink versleten zijn. Begrijp me goed, ze doet niet onder voor een ander. Om met Acda en de Munnik te spreken:

 

ze kon zich geven als een meisje,

kon je nemen als een vrouw,

ze huilde met de film mee,

als de regisseur dat wou,

ze kon je gedachten vangen,

in een achteloze zin,

en ze rookte als een zeerover,

danste als een zigeunerin.

(Uit: Zo’n lief als ik had, Acda en de Munnik)

 

En dat alles dan in de tegenwoordige tijd, want dat doet ze allemaal nog steeds. In die zelfde tegenwoordige tijd hebben we weer eens röntgenfoto’s laten maken van de heup. Werden even met de neuzen op de feiten gedrukt. Iets wat we natuurlijk allang in ons onderbewustzijn wisten, werd gisteren voor heel even weer pijnlijk duidelijk. Zo’n heup geneest zichzelf niet, maar blijft slijten tot er straks niet genoeg over is om zichzelf nog een respectabele heup te noemen.

Dus actie is nodig, om te beginnen gaan ze de heup injecteren met pijnstillers, ontstekingsremmers en een gel die de functie van het verloren gegane kraakbeen moet overnemen. Dat maakt de grote operatie niet overbodig uiteraard, want we weten dat slimme doktoren ooit een kunstmatig gefabriceerde kunstheup zullen moeten gaan plaatsen. We gaan keihard hopen dat die operatie nog even op zich laat wachten, want zo’n kunstheup is niet voor eeuwig.

En ik ga stiekem keihard hopen dat de pijn, die inmiddels al vierentwintig jaar duurt, eindelijk een beetje verzacht kan worden.

Zodat ze zich nog heel lang kan geven als een meisje, ken nemen als een vrouw, met de film mee huilt, mijn gedachten vangt in een achteloze zin, rookt als een zeerover, kan dansen als een zigeunerin.

Met mijn handen op haar heupen.

Topman Hommen van de ING ziet af van de bonussen voor de raad van bestuur van die bank. Weliswaar pas ná de tsunami van kritiek die ze over zich heen kregen toen het nieuws van een ‘extraatje’ van 92% bekend werd, maar evengoed heeft hij wel met de hand over het hart gestreken.

Ik vind het meer dan dapper van Jan. Temeer ook omdat hij nu een extra moeilijk jaar tegemoet gaat. Zie maar eens rond te komen van een schamele 1,35 miljoen euro in een jaar. Waar moeten die mensen in vredesnaam van op vakantie? Dat worden studiebeurzen voor de kids. En de huishoudster van de familie Hommen zal nu ook wel de zak krijgen.

Gelukkig maar dat de pensioenen van 16.000 pensioengerechtigde werknemers bevroren zijn, omdat de bank er zo slecht voor staat. Dat geeft hoop voor de bonus van volgend jaar, als de storm een beetje is overgewaaid.

Ik ga volledig mee in de beslissing van Jan en de zijnen. En om het nog makkelijker voor hem te maken zal ik zowel mijn privérekening als mijn zakelijke rekening zo spoedig mogelijk onderbrengen bij een andere bank. Hoeven ze mijn geld niet meer in het pensioenfonds te dumpen en kunnen ze volgend jaar weer een flinke hap uit de zuurverdiende winst nemen. Kop op, Jan! Het komt wel goed, schatje!

En dan was er nog het feestje waarvan hij niets meer wist dan dat het er zou zijn. Hoe, waar en met wie, dat was nog de verrassing. De kok en de gitarist deden vrijdagavond na een copieus diner een perfecte imitatie van twee bloedende neuzen en sleepten hem, na wat schijnbewegingen hier en daar, mee naar de pub, waar ze de inwendige mensen wat zwarte koffie en andere versnaperingen voerden.

‘We gaan naar Rotterdam,’ sprak de kok vervolgens gedecideerd.

‘Met de trein,’ duitte de gitarist in het zakje, en liet ondertussen geroutineerd de volledige inhoud van de gokkast in zijn zak glijden.

Dus fluks en kwiek schreden ze richting station. Het vraagteken van de net 50-jarige man bleef maar boven zijn hoofd groeien, maar hij was oud en wijs genoeg om een stap achter te blijven bij de anderen, zodat ze het vraagteken alleen maar vermoedden.

Helaas bleken alle vier de kaartautomaten van de NS kapot.

‘Heb seker een wijf aangezete!’ brulde de net 50-jarige man in onvervalst Rotterdams.

De kok en de gitarist hoorden hem echter niet, want die hadden al koers gezet richting Simply’s Loungebar. Daar aangekomen brak de hel los.

Intimi waren maanden bezig geweest om een geweldig verrassingsfeest voor te bereiden. Er waren kuddes mensen, er was drank, er waren hapjes, een levensomvattende dvd, een heuse rap, er was live muziek van de beste coverband van West-Friesland, die een aantal voor de net 50-jarige man heel speciale nummers ten gehore brachten, er was drank en er was nog een afterparty die, naast een boze hoteleigenaar, veel pret bracht.

De net 50-jarige man, die overigens nog steeds geen dag ouder lijkt dan 38, wil bij deze dan ook nogmaals de verantwoordelijken voor dit Feest, inderdaad, met een hoofdletter F, ongelooflijk bedanken voor de organisatie. Ook de band krijgt een extra compliment voor het tot tranen toe beroeren van de net 50-jarige man en de zusters voor hun rappe rap. Uiteraard was het mooiste cadeau het feit dat Mandy en Brenda het beiden uitbundig mee konden vieren.

Rest nog niet onvermeld te laten dat de net 50-jarige man een speciale plek in zijn hart openhoudt voor alle aanwezigen, alsmede aan de herinnering van dit evenement. Het was een topper!

Klik voor foto’s!

Naar aanleiding van de vele felicitaties naar aanleiding van mijn vijftigste verjaardag.

Maak uw gepaste keuze (meerdere keuzes toegestaan):

• Ik ook van jou!
• Als jij blijft lachen, dan ik ook.
• Bereid je voor op nog veel meer leuke dingen.
• Ik beloof meer te gaan schrijven, als jij belooft meer te gaan lezen.
• Vrijdag gaan we vet dronken!
• Ik wens jou precies dat.
• Jij bent de komende 50 jaar nog niet van me af.
• Kan ik er wat aan doen dat ik meer vrouwen ken dan jij?
• Je bent zelf een mooi mens!
• Volgend jaar betaal ik je dat tientje heus terug.
• Judas Priest? Is dat zo’n gebedsgenezer?
• Ik heb maar één glaasje op! Hooguit vier!
• Zo oud als jij eruit ziet, zal ik wel nooit worden.
• Neem jij er een op mij, dan ik neem ik er twee op jou.
• Vijftig is niet echt heel oud. Zestig, dát is pas oud!
• Drie tieten? Ik heb al de grootste moeite met twee.
• Ach jongen! Je hebt zelf een mijlpaal!
• Dat klinkt als een serieuze ziekte.
• Volgens mij mag je niet meer headbangen als je 50 bent.
• Ik ga vast een hangmat punniken voor Bali!
• Zien we elkaar binnenkort in de studio van 538?
• Volgende keer laat ik je winnen met badminton. Ik zweer het.
• Die ouwe man in de voortuin heb ik in de fik gestoken.
• Proost kwadraat.
• Dat jullie er bij zijn maakt mij de gelukkigste bejaarde papa!
• Denk dat de foto’s van Rome nu wel klaar zijn.
• Wijsheid is een bedenksel van domme mensen. Ik ben niet wijs.
• Volgend jaar pannenkoeken.
• Nee, ik ga niet strippen op m’n eigen surpriseparty. Doe maar lekker zelf.
• En voor de rest: heel hartelijk dank

Ik ben supertrots dat ik zoveel lieve mensen ken. Dat maakt het vooruitzicht op de komende vijftig jaar een stuk draaglijker!

Vijftig jaar voorbij gevlogen

waarvan enkele veelbewogen.

Een fijne jeugd, twee prachtige meiden,

een nieuwe vrouw en betere tijden

na een tiental moeizame jaren

en vergrijzing van heel wat haren.

Geen moeder meer blijft een groot gemis

maar dankbaarheid dat pa er nog is.

Er gaat vast nog heel wat gebeuren

wat de toekomst zal gaan kleuren

maar blijf volop genieten van het leven

met lieve mensen die om je geven.

X Maartje

De bijna 50-jarige man wreef flinke brokken slaap uit zijn ogen en staarde in de spiegel. Hij zag de vage omtrek van een kalend hoofd met wallen die bijna tot zijn onderkinnen hingen en prees zichzelf gelukkig dat hij zijn leesbril nog niet had kunnen vinden, want dan had het hele tafereel een nog schrikbarender effect gehad.

Geïrriteerd schoof hij de leesbril, die zichzelf weer een weg naar het puntje van zijn reusachtige neus had gebaand, een stukje omhoog en las de eerste alinea nog eens dunnetjes over.

‘Dit kan dus echt niet,’ mompelde de bijna 50-jarige man en schrapte de eerste zinnen.

De bijna 50-jarige man wreef de slaap uit zijn ogen en staarde in de spiegel. Hij zag de omtrek van een aantrekkelijke jongeman, overduidelijk een regelmatig sporter, met een uitstraling die de wereld duidelijk maakte dat hij heel wat in zijn mars had. De argeloze toeschouwer zou hem hoogstens op 38 schatten. De kritische toeschouwer zou hem misschien 40 geven, maar meer niet.

De bijna 50-jarige man glimlachte vergenoegd. Dat was al een veel beter begin van de laatste column die hij vóór zijn 50ste zou schrijven.

Hij moest een manier verzinnen om duidelijk te maken dat het volmaken van zijn 5de decennium absoluut geen indruk zou maken op zijn verdere levenshouding. Welk beter instrument dan de in vette ironie gedoopte pen?

‘Geen beter instrument,’ lispelde de bijna 50-jarige man terwijl hij met de rug van zijn hand een kloddertje spuug uit zijn mondhoek wreef en onverdroten verder schreef.

Hij zat zich nu al te verkneukelen over de vele reacties die deze column op zou leveren. Reacties van zijn lezers, die hem intussen door en door kenden, en die dus zonder uitzondering zijn goed bedoelde zelfspot zouden logenstraffen. Allemaal zouden ze hem een hart onder de riem steken en bevestigen dat hij in het echte leven zijn werkelijk leeftijd bij lange na niet benaderde. Sommigen zouden zelfs stomverbaasd zijn dat hij écht die respectabele leeftijd al bijna bereikt had.

‘Je schrijft nog zo jong!’ zou een reactie zijn die hem niet onlogisch leek.

De bijna 50-jarige man straalde bij deze mooie vooruitzichten en liet van de weeromstuit een knallend harde scheet.

‘Dat moest ik maar niet vermelden in de column,’ bloosde de man onnodig, want hij was alleen thuis.

Hardop vroeg de man zich af of hij deze column wellicht op Dijkshoorn-achtige toon voor zou moeten dragen op zijn surpriseparty die zijn fans allicht voor hem zouden organiseren. Maar het idee dat hij dan zwaar aangezette zinnen over zijn onvoorwaardelijke liefde voor zijn veel jongere vrouw, zijn mooi volwassen dochters en zijn familie en vrienden zou moeten oreren, stond hem tegen. Dat vertelde hij de betrokkenen wel in hoogst eigen persoon. Bijvoorbeeld tijdens zijn verjaarscadeau in Londen. Of gewoon tussendoor, als niemand het verwachtte. Maar niet in een ironische column.

De bijna 50-jarige man staarde naar de letters op zijn scherm. De letters die woorden vormden, woorden die deze column tot column maakten, een column die eigenlijk helemaal niet geschreven had hoeven worden. Dat besef maakte de bijna 50-jarige man gelukkig.

Hij selecteerde de complete tekst en drukte op de del-knop.