7X7+1
Officieel word ik vandaag 49, maar gisteren heb ik besloten dat ik dat nutteloze getal oversla en direct doorstoot naar de magische 50. Is ook leuker en bevredigender voor de mensen die al maanden druk zijn met de voorbereidingen voor de gigantische surpriseparty van morgen. Toegegeven, ze hebben het bijzonder goed verborgen weten te houden, maar ik ben niet van gisteren. Ik word per slot van rekening al 50.
Posted in 
Tags: 
Woorden schieten tekort
Sneeuw hier. Beter met de trein. Afgelopen weekend ook al. Lekker samen het Kurhaus gedaan. Vanwege onze trouwdag. Heerlijk. En ook nog een camera gekregen. Vast voor m’n verjaardag. Ze is echt lief.
Nog honderd jaar, hebben we afgesproken. Samen.
Redigeerst
Soms krijg je echt leuke klussen zomaar in je schoot geworpen. Zo voel ik me vereerd dat ik gevraagd ben om redactioneel mee te werken aan het tweede boek van schrijver Peter van Noort. Na het succes van zijn debuut ‘God had een snipperdag’, zal deze tweede bundel ongetwijfeld alle verwachtingen gaan overtreffen. De fans zitten in ieder geval al in de startblokken om naar de boekpresentatie af te reizen.
Zelfreflectie
Soms voel ik me zo intens afgemat. Moe van de haatzaaiers, de mensen die ondertussen zo afgestompt zijn dat het enige lichaamsdeel dat ze nog gebruiken, de wijsvinger, alleen nog maar verkrampt naar anderen wijst, terwijl over hun lippen een stroom van beschuldigende woorden raast. Terwijl die vinger in eerste instantie op hen zelf zou moeten wijzen en tenminste enige zelfreflectie los zou moeten maken. Maar dat lijkt een schier onmogelijke opdracht.
Koch
Geef me een letter en ik lees het hele woord. Al zit het los of vast, ik lees het. Dikke boekwerken, dunne brochures, lijvige biografieën lees ik met het grootste gemak. De ware schrijver is een hartstochtelijk lezer. De laatste tijd lees ik de boeken van Herman Koch. Omdat dat me bevalt. De man heeft een vlotte stijl, snelle hoofdstukken, een gestage opbouw en functionele terug- en vooruitblikken. Tot zo ver geen kwaad woord over Koch. Maar wat me mateloos irriteert, is dat hij het verloop van de intieme scènes voornamelijk overlaat aan de fantasie van de lezer.
De smeerlap.
Voornemens
Ooit ben ik deze site begonnen om mijn verhaal wereldkundig te kunnen maken. Omdat ik niet de kans kreeg om te vertellen wat ik wilde vertellen en vooral omdat ik de dingen die ik wilde vertellen niet tegen mijn dochters kon vertellen. Vlak voor de kerst van 1999 heb ik de twee meiden voor het laatst gezien. Dus begon ik mijn verhaal te schrijven. En stukjes voor mijn dochters. Afgewisseld met stukjes leven, die blijkbaar nogal in de smaak begonnen te vallen bij lezers. Dus ik kreeg er zomaar nog meer plezier in.
Appeltje eitje
Ik loop gedecideerd naar de boekenkast en trek met een flamboyante beweging het meest willekeurige boek van de plank. Het boek valt open op pagina 42 en mijn oog op het woord ‘flamboyant’. Geen idee wat het betekent, dus ik scheur voor de zekerheid pagina 42 er uit. Vervolgens pagina 43 ook maar. Uiteindelijk deponeer ik de rest van het nutteloze papier in de open haard en grijp naar mijn aansteker om eens flink de fik er in te jagen. Niks. Dus ik grijp nogmaals naar mijn aansteker. Weer niks. Want was ik niet gestopt met roken of zo? Dat ik daarom geen aansteker meer nodig heb?