Archive for the ‘Column’ Category
Doodleuk
Ik opende uitnodigend de voordeur en een man met een uitgestreken gezicht stapte somber over de drempel. Een stemmig grijs pak flatteerde zijn natuurlijk grauwe verschijning. Toen hij me een slap handje gaf, knikte ik inwendig instemmend, want zijn doodse uitstraling paste hem perfect. Het was namelijk de man van begrafenisgigant Yarden die mijn gegevens kwam controleren.
Makkie
Kreeg van de week te horen dat beide schoonzussen vet trots op me zijn. Mijn natuurlijke eerste reactie was: ‘Wat heb ik nou weer gedaan?’ Maar de gegronde trots bleek spontaan ontstaan omdat ik juist iets niet gedaan had. Nu al bijna vier maanden niet. Al bijna vier maanden ben ik rookvrij.
Helden
Mijn moeder was er eentje van de melkboer, net als haar broer en zusters. Mijn opa duwde lang geleden een handkar met melkbussen de Mathenesserbrug op, weer of geen weer. Ja, jongens en meisjes, toentertijd zat de melk nog niet in kartonnen pakken, maar trokken ze het uit echte koeien die dat in grote bussen spoten waaruit opa het witte goud dan overgoot in kleine kannetjes voor de mensen thuis.
Verstek
Verhuizen brengt voor mij persoonlijk meestal een knagende onzekerheid met zich mee. Want een verhuizing vraagt in negen van de tien gevallen om klussen. En als ik uitblink in ten minste één gemis, dan is het wel het totale ontbreken van doe-het-zelvende handigheid. Als man van de wereld voel je je dan toch een beetje ontmand. Want een beetje vent kan best overweg met hamer en sikkel, of weet ik veel hoe die gereedschappen allemaal heten. Ik heb echter mijn vaders klusvaardigheid geërfd. Samen zijn we in de gelukzalige wetenschap dat wat onze ogen zien, onze klauwen binnen no time kunnen verzieken. Zonder enige professionele hulp.
Ik sloeg een figuur
Vandaag rijd ik, vanwege omstandigheden, in een andere auto. Een sportief dingetje, dat hoofden bij stoplichten doet omdraaien. Zo’n karretje waarvan men een jonge bodybuilder met petje of zo’n blonde del met opgespoten lippen en tieten achter het stuur verwacht. Als men dan míjn figuur in de lage tweezitter ontwaart, krijgen de omgedraaide hoofden meestentijds een verwarde of verbaasde blik in de wegdraaiende ogen.
Vandaag
Als het vandaag gisteren was, dan hadden we nog één dag genieten in ons hutje op de hei voor de boeg. Maar het is vandaag vandaag, tien uur in de avond en over maximaal twaalf uur moeten we onze biezen gepakt en de sleutel weer terug bezorgd hebben bij die mevrouw in dat rijtjeshuis in de nieuwbouwwijk hier in het nabij gelegen Drentse dorp. Dus alles wat ons rest is een stressvolle inpakochtend, gevolgd door een rit naar Enkhuizen via Leeuwarden, want er moet daar nog van alles gefotografeerd worden.
Voornemens
Ooit ben ik deze site begonnen om mijn verhaal wereldkundig te kunnen maken. Omdat ik niet de kans kreeg om te vertellen wat ik wilde vertellen en vooral omdat ik de dingen die ik wilde vertellen niet tegen mijn dochters kon vertellen. Vlak voor de kerst van 1999 heb ik de twee meiden voor het laatst gezien. Dus begon ik mijn verhaal te schrijven. En stukjes voor mijn dochters. Afgewisseld met stukjes leven, die blijkbaar nogal in de smaak begonnen te vallen bij lezers. Dus ik kreeg er zomaar nog meer plezier in.
Appeltje eitje
Ik loop gedecideerd naar de boekenkast en trek met een flamboyante beweging het meest willekeurige boek van de plank. Het boek valt open op pagina 42 en mijn oog op het woord ‘flamboyant’. Geen idee wat het betekent, dus ik scheur voor de zekerheid pagina 42 er uit. Vervolgens pagina 43 ook maar. Uiteindelijk deponeer ik de rest van het nutteloze papier in de open haard en grijp naar mijn aansteker om eens flink de fik er in te jagen. Niks. Dus ik grijp nogmaals naar mijn aansteker. Weer niks. Want was ik niet gestopt met roken of zo? Dat ik daarom geen aansteker meer nodig heb?
Open brief
Beste Cees. Volgens mij heb je er geen probleem mee als ik je gelijk tutoyeer, want jij hebt er blijkbaar ook geen probleem mee dat je ons dwingt om actie te ondernemen tegen de verhoging van onze jaarlijkse bijdrage aan je fantastische organisatie, het Nederlandse Rode Kruis. Bovendien vind ik ‘Geachte Dr. Breederveld’ ook weer zo bombastisch klinken. En dat willen we denk ik allebei, jij en ik, voorkomen. Dat dit schrijven op een soort officiële aanklacht gaat lijken.
Entomologie
Het is natuurlijk logisch dat verschillende verantwoordelijke partijen na een incident als de strandrellen van Hoek van Holland naar elkaar gaan wijzen om één of meerdere zondebokken tot schande van de natie uit te roepen. Zolang ze de schuldvraag maar verre van zich kunnen houden, is het allemaal de schuld van een ander.

