Archive for the ‘Verhaal’ Category
Bokhete erotiek
mei 3rd, 2010
‘Kom op, lampenkap! Gescheurd stuk keukenpapier! Klepperende brievenbus! Overbodige bijzettafel! Ondergeschoven matras! Achterlijk afdruiprek! Schrijf dan, onnozele onderzetter!’
Zo. Af en toe is het nodig om mij streng toe te spreken, wegens vermeende lamlendigheid en zo. En wie kan dat dan beter dan ik zelf? Juist. Niemand. Want alleen ik weet hoe ik mij op mijn nummer moet zetten terwijl ik me daarbij toch niet teveel kwets. En mijn lief, uiteraard. Maar die spreekt mij doorgaans niet streng toe, want dat zit niet in haar natuur.
Posted in 
Tags: 
Als
februari 26th, 2010
Dan loopt hij over straat en ziet in de verte die vrouw naderen, net als vele dagen van de week. Gisteren zag hij haar ook en toen groette ze hem voor het eerst. Hij was te verbaasd om terug te groeten. Althans, hij groette wel terug, maar toen was ze al zeker een meter of twintig van hem verwijderd.
Enog
juli 30th, 2009
Het was op een klisperige heun, dat Enog eindelijk besloot om een grage nurek te pemelen. Hij driette daar nu al tweertig weizers van en had zich letsig voorgenomen om er een plogiatisch freet van te maken. De nurek die Enog op het oog had, was nog ongepemelt en ongeveer de graagste die maar voorhanden was. Bovendien had hij een zwak voor mooie drammen en nurek Giolia had de mooiste drammen in de weidstrek, had hij van horen kwelen.
Tijdmachine
mei 19th, 2009
Droeve droesem druipt druilerig over dubbele onderkinnen. Wulpse wijven trachten uit alle macht hun zwoegende boezems door hevig tegenstribbelende korsetten te persen. Het gelach is niet van de lucht. De lucht is bedompt, rokerig, om te snijden. Klinkende kroezen, kletsende klanken weerkaatsen de kirrende gilletjes. Zware bassen spuwen de meest schunnige straattaal richting iedereen en niemand in het bijzonder. Nieuwe buit is binnen en wordt wreed gevierd. Een schurftige hond pikt nog net een graantje mee van de overvloedige dis, voordat hij flink in de flanken wordt getrapt.
Ik zit in een hoekje en aanschouw vroeger met stijf gesloten ogen.
Abel (slot)
april 24th, 2009
De vaste uitgaansgelegenheden van ons volgende slachtoffer, het eerste in drie jaar tijd, waren al bekend. De man, die ‘iets’ deed in het illustere vastgoedwereldje, had zijn standaard weekendrondje langs de bekendere kroegen en clubs van de stad.
Abel (3)
april 22nd, 2009
Ik was oprecht benieuwd naar onze nieuwe opdracht. En ik had er vreselijk veel zin in. Na drie jaar ga je de spanning missen, het uitkijken naar de volgende stap. Je wilt de smaak van adrenaline die je in een soort hogere gemoedstoestand brengt weer proeven. Je wilt voelen dat ze je op de hielen zitten en weten dat je ze altijd net één stap voor bent.
Abel (2)
april 20th, 2009
Ik parkeerde de auto voor de deur van Bennies. Op dit tijdstip was er nog niet veel volk en we namen plaats aan de bar.
‘Ah! De broertjes P. Goeie vakantie gehad?’ vroeg barman Ben met een glimlach.
‘Goed eten, een perfect bed en een mooi uitzicht,’ sprak mijn broer naar waarheid. Hij had een cel bewoond in blok D, waar de getraliede raampjes uitkeken over het bos. We dronken koffie en aten een broodje kaas. Toen mijn broer zich even teruggetrokken had naar de ouderwetse telefoon naast de toiletten, wist ik dat ik niet aan moest dringen. Als mijn broer de nieuwe opdracht in zijn hoofd uitgewerkt had, zou ik het te horen krijgen. Als híj vond dat het tijd was. En niet eerder.
Abel (1)
april 16th, 2009
Het was een onverwacht mooie dag. Ik leunde tegen de auto en rookte een sigaret, wachtend tot de grote poort van het grauwe gebouw open zou gaan. Ik voelde ogen op me gericht. Het smalle, getraliede raampje naast de ingang leek donker, maar de aanwezigheid van een penitentiair medewerker was duidelijk voelbaar. Net zo voelbaar als het beklemmende gevoel waarmee ik die ochtend wakker geworden was en dat toenam naarmate het moment dichterbij kwam.
Eric
maart 29th, 2009
Ineens was Eric daar. Ik had hem niet aan zien komen, hij had zich ook niet van tevoren aangemeld. Meestal doen ze dat ‘s nachts, als ik slaap of me in die schemertoestand tussen waken en slapen bevind. Maar Eric niet. Die was er gewoon ineens. Ik heb ook niet nagedacht over zijn naam, of mijn lief om advies gevraagd, zoals ik vaker doe. Terwijl ik begon hem een karakter te geven, wist ik dat hij Eric heette. En ik had gelijk al een grondige hekel aan hem, terwijl ik toch ook wel heel veel van hem begreep.
Paniek op de redactie
maart 26th, 2009
Blinde paniek op de redactie van victordekeijzer. Het punt com domein blijkt overgenomen door kwaadaardige krachten, waardoor het punt nl domein nieuw leven ingeblazen diende te worden. De secretaresse liep gillend door de wandelgangen, zich uit pure frustratie de kleren van het lijf rukkend. Het hoofd van de afdeling Correctie was in fel conflict met de Correspondent Buitenland. (De opmerkzame lezer weet dat dit een en dezelfde figuur zijn, maar weinigen weten dat er meerdere personages in hem huizen.) Het was zelfs zo erg, dat het hoofd Correctie zichzelf een flinke bel Jim BeaN inschonk, terwijl dat eigenlijk Jim BeaM moest zijn. Kun je nagaan hoe onze corrector zich gevoeld moet hebben.
