Archive for the ‘Stukje’ Category
Zeventien
Nog maar één jaar en dan mag je auto rijden, als je daar zin in hebt. Als je er geen zin in hebt, laat je je gewoon lekker rijden. Want je hebt alle recht om je nog lekker een paar jaar te laten verwennen als kind.
80
Gisteren
Ondefinieerbare flarden muziek drijven langs de openstaande tuindeur naar binnen. Het lijkt alsof iemand bij metrostation Graskruid een ouderwetse ghettoblaster van een stoffige zolder heeft gehaald en daarmee oude tijden laat herleven. Mijn jeugd, zeg maar.
Jij hoort de flarden waarschijnlijk niet eens, leest onverstoorbaar je krantje. Je hulporen liggen nog boven op je nachtkastje. En ik zie je niet zo één, twee, drie kwiek naar boven sprinten met je klapvoet. Ik zou ze wel voor je willen halen, maar ik zit aan de andere kant van de eettafel, dit stukje te schrijven. Dat moet namelijk. Omdat je morgen 80 wordt.
Eenentwintig
Nu ben je volwassen. Als je ‘s morgens wakker wordt, zul je vanaf nu alle antwoorden hebben. Alle zorgen uit je jeugd zullen als sneeuw voor de zon verdwenen zijn. Op het moment dat je je ogen opent, zul je je realiseren dat alle ellendige ogenblikken tot aan nu gewoon tot een boze droom behoorden. Want nu ben je eenentwintig…
Schitterende tranen
Zaterdag jongstleden stond ik met een kop koffie en een gepaste dosis valse trots in een Brabants zaaltje een boekpresentatie bij te wonen. De koffie was sterk en de trots betrof zowel goede vriend Peter van Noort, die zijn tweede boek, “Schitterende tranen”, aan het grote publiek presenteerde, als mijn eigen persoon. Bij de verantwoording binnen in het boek staat namelijk mijn naam. Ik ben zomaar de uitgever.
Stiekem
Even dat stiekeme kusje op je wang terwijl je nog in bed ligt. Geluiden van beneden, je zus die daar langzaam wakker probeert te worden. Mijn lief weet ik op haar werk, moe maar voldaan. Ik loop overal tussendoor en geniet van iedere minuut.
Brenkhuizen
Volgend weekend komt mijn jongste dochter Brenda voor het eerst van haar zestienjarige leven logeren in ons knusse huisje in Enkhuizen. Op de valreep in dít knusse huisje, want zoals gemeld, nemen we vanaf april onze intrek in een ánder knus huisje in Enkhuizen. Waarmee ik de “aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid” uit het vorige stukje gelijk uit het schemergebied van de geringe twijfel heb getrokken. Tering, wat een briljante zin weer, die vorige. Ik sta toch elke keer weer te kijken van mezelf. Dat wordt nog wel eens wat met mij, ooit.
Ieder huisje
Morgenavond mogen mijn lief en ik ons melden bij de woningstichting. Met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid gaan we dan onze handtekeningen onder een nieuw huurcontract plaatsen. Gisterenmiddag stonden we na een telefoontje van diezelfde woningstichting zomaar ineens een ander huisje in Enkhuizen van boven tot onderen te bewonderen. We waren al een tijdje op zoek naar iets groters en nu werd het ons dan plotseling in de schoot geworpen.
7X7+1
Officieel word ik vandaag 49, maar gisteren heb ik besloten dat ik dat nutteloze getal oversla en direct doorstoot naar de magische 50. Is ook leuker en bevredigender voor de mensen die al maanden druk zijn met de voorbereidingen voor de gigantische surpriseparty van morgen. Toegegeven, ze hebben het bijzonder goed verborgen weten te houden, maar ik ben niet van gisteren. Ik word per slot van rekening al 50.
Woorden schieten tekort
Sneeuw hier. Beter met de trein. Afgelopen weekend ook al. Lekker samen het Kurhaus gedaan. Vanwege onze trouwdag. Heerlijk. En ook nog een camera gekregen. Vast voor m’n verjaardag. Ze is echt lief.
Nog honderd jaar, hebben we afgesproken. Samen.
Redigeerst
Soms krijg je echt leuke klussen zomaar in je schoot geworpen. Zo voel ik me vereerd dat ik gevraagd ben om redactioneel mee te werken aan het tweede boek van schrijver Peter van Noort. Na het succes van zijn debuut ‘God had een snipperdag’, zal deze tweede bundel ongetwijfeld alle verwachtingen gaan overtreffen. De fans zitten in ieder geval al in de startblokken om naar de boekpresentatie af te reizen.

