Victor de Keijzer

Archive for the ‘One-0-One’ Category

Geef me een letter en ik lees het hele woord. Al zit het los of vast, ik lees het. Dikke boekwerken, dunne brochures, lijvige biografieën lees ik met het grootste gemak. De ware schrijver is een hartstochtelijk lezer. De laatste tijd lees ik de boeken van Herman Koch. Omdat dat me bevalt. De man heeft een vlotte stijl, snelle hoofdstukken, een gestage opbouw en functionele terug- en vooruitblikken. Tot zo ver geen kwaad woord over Koch. Maar wat me mateloos irriteert, is dat hij het verloop van de intieme scènes voornamelijk overlaat aan de fantasie van de lezer.
De smeerlap.

De koning van de pop is dood, lang leve de koning! Want ieder weldenkend mens begrijpt direct dat die bij elkaar geraapte kwelende beroepspop helemaal niet dood is, maar alleen van zijn torenhoge schuldenlast af wilde zijn. En met de opbrengst van de tientallen herdenkingsfeesten en -albums zijn pensioen nog even veilig wilde stellen. Ergens op het zonovergoten eiland Hawaï proosten Elvis en Michael schaterlachend op het vervroegde uittreden, terwijl de rest van de wereld huilt. Rest mij alleen nog om de rest van de wereld te overtuigen van mijn theorie. Ik ga het nog druk krijgen.

Vandaag ben ik exact een jaar ouder dan vorig jaar rond deze tijd. Dat realiseerde ik me toen ik net in de spiegel staarde. Met verbazing bekeek ik het goddelijke lichaam, het mooi gevormde hoofd met het aantrekkelijke gezicht en het goudblonde haar dat daar als een stralend aura omheen gedrapeerd lag en prees mezelf gelukkig. Op dat moment verliet mijn lief het spiegelbeeld om zich te gaan kleden voor deze mooie zondag en liet mij alleen met mijn eigen reflectie. Het gelukzalige moment was op slag verdwenen.
Conclusie: hoogste tijd om weer eens een squashracket ter hand te nemen.

Een man staat bevrijd op straat. Hij wist het allemaal ook niet meer. Terwijl zij het precies wist. Dat had ze hem vanmorgen nog even duidelijk gemaakt. Dat het zijn schuld was. Dat alles zijn schuld was. Als giftige pijlen schoot ze vlijmscherpe woorden rechtstreeks zijn ziel in. Toen heeft hij de voordeur geopend en is naar buiten gestapt. Briesend in de deuropening siste ze zachtjes dat hij terug moest komen. Alsof de flinterdunne muren van de nieuwbouw haar onafgebroken scheldkanonnades binnenshuis zouden houden.
Hij heeft haar in zijn hoofd vermoord en is weggegaan. Op weg naar een schuldeloos leven.

Een paar dagen terug had de lamlendigheid me stevig in zijn greep, dus dacht ik met enige moeite tegen mezelf: ‘kom, ik neem eens een initiatief.’
Daar stond ik zelf van te kijken. Ik heb het normaal gesproken niet zo erg op eigen initiatieven. Die heb ik sinds mijn trouwdag met de liefste, knapste, mooiste en slimste ook niet echt meer nodig. Zij heeft namelijk de broek aan en als ik wat recalcitrant ben, laat ze die broek heel even zakken, meestal heb ik aan een minuut of twee genoeg, en dan is het voorlopig weer goed.

Read the rest of this entry »

Droeve droesem druipt druilerig over dubbele onderkinnen. Wulpse wijven trachten uit alle macht hun zwoegende boezems door hevig tegenstribbelende korsetten te persen. Het gelach is niet van de lucht. De lucht is bedompt, rokerig, om te snijden. Klinkende kroezen, kletsende klanken weerkaatsen de kirrende gilletjes. Zware bassen spuwen de meest schunnige straattaal richting iedereen en niemand in het bijzonder. Nieuwe buit is binnen en wordt wreed gevierd. Een schurftige hond pikt nog net een graantje mee van de overvloedige dis, voordat hij flink in de flanken wordt getrapt.
Ik zit in een hoekje en aanschouw vroeger met stijf gesloten ogen.

Als die man, die zo krampachtig aan zijn laatste beetje haar vast blijft klampen, kom, hoe heet ie ook alweer,.. Ivo Niehe! Die! Als die dus op de televisie weer een woordje mag doen over het een of het ander, dan spitsen mijn lief en ik altijd automatisch onze oren. Niet dat we daadwerkelijk luisteren naar wat hij te vertellen heeft, maar dan gaan we unieken tellen. Het aantal keren dat de gecamoufleerde bejaarde het woordje ‘uniek’ in een willekeurige aankondiging gebruikt, is werkelijk waar eh… buitengewoon, ongekend, uitzonderlijk en onvergelijkelijk. Alsof er geen fatsoenlijke synoniemen voor dat woord bestaan.

Vandaag zat ik tot over mijn oren in de documentatie. Dat moet soms. Het gevaar daarvan is, dat er ook daadwerkelijk dingen blijven hangen in je geheugencellen. Wat dan weer gevolgen kan hebben voor het normale functioneren. Toch probeer ik, tegen beter weten in, iedere dag iets te leren. Zo heb ik vandaag geleerd dat als je vergeet een nieuwe koffiepad in je apparaat te stoppen, de vuilgelige drab die er uit komt niet te zuipen is. Da’s op zich best een mooi resultaat voor een dag werk. Als u me nu even wilt excuseren, dan ga ik even spugen.

Tijd geleden dat ik een one-0-one deed. Zo’n stukje van precies 101 woorden waarin ik zo min mogelijk vertel. Of waarin mensen heel veel lezen, want meestal schijnt er tussen de regels door ook nog wel wat te staan. Al heb ik dat niet altijd in de gaten. Ik heb dus besloten om weer eens een one-0-one te doen. Deze. Maar waar moet het dan over gaan? Het moet wel de lezer prikkelen. Hoewel… waarom moet ik altijd het vuile werk opknappen? De lezer doet het maar lekker zelf. In de reacties. Doe maar een one-0. Dus precies tien woorden.

‘Wat doen we vandaag?’ vroeg ze met een met valse hoop omfloerste stem.
‘Gewoon wat we iedere zondag doen. Broodje eten, koffie zuipen, de laatste etappe van de Tour de France kijken, stukje schrijven, voorbereiden op de komende werkweek, seksen, op verhaal komen, met de boot naar Stavoren en weer terug, een fikse wandeling maken, achter de bank verstoppen als er visite aanbelt, elkaar aan het lachen maken, sterke verhalen vertellen, de onderste steen boven halen, lezen, filosoferen, tikkertje, vakantie boeken, samen zijn.’
‘Waanzin! Ik had gehoopt op een rustig dagje. Maar alles went. Kom, dan beginnen we vast.’