Archive for the ‘Wout’ Category
Karaktermoord
februari 27th, 2009
De barman, wiens naam ik voor de zoveelste keer kwijt was, kwakte net mijn derde biertje voor me op de toog, toen de lege kruk naast me ineens bezet werd door een schimmige figuur. Ik keek niet op of om. Ik heb het de laatste tijd niet zo op mensen. Ze vragen zo veel en ze vertellen zo weinig. Dus bleef ik onverstoord staren naar mijn vaasje. In mijn ooghoeken zag ik wel dat de schim de barman wenkte, maar hij sprak geen woord. Hij werd echter wel op zijn wenken bediend, want ook hij kreeg een vaasje bier voor zijn neus.
Posted in 
Tags: 
Geestig
oktober 17th, 2008
Ik had een geestig stukje over de kredietcrisis geschreven. Maar ik heb het niet geplaatst. Niet omdat het niet geestig genoeg was, of omdat ik onbewust weer ergens de plank missloeg, maar meer omdat ik Wout een redelijk grote hoofdrol had toegekend en dat hij dat achteraf niet verdiende. Ik gaf hem eindelijk weer eens de kans om zijn schepper op een vrolijke manier in de maling te nemen en daar heeft hij rijkelijk misbruik van gemaakt.
Proud to be Wout
september 8th, 2008
Wout is overtuigd carnivoor. Groenten zijn voor mietjes. Vlees is hot en wie vleest, feest. Vegetariërs zijn ziekelijke, geelhuidige losers met groen schaamhaar. Koeien zijn ooit uitgevonden om leeg te melken en daarna op de barbecue te pleuren. Een schaap heeft alleen maar een wollen kleedje omdat de shoarma anders koud wordt. En een big is niks meer dan een karbonade op varkenspootjes. Dat is Wout’s overtuiging en een stoere jongen die hem daar vanaf helpt.
Waar een wil is
augustus 25th, 2008
‘Vrouw!’ riep ik vingerknippend naar de vrouw. ‘Doe mij eens snel een bier!’ En de vrouw sprong direct op, precies zoals ik haar geleerd had. Toen ik vijf seconden later de Spa blauw uit mijn gezicht geveegd had, besloot ik wijselijk om zelf maar een pilsje te pakken en schonk en passant ook even een wijntje in voor mijn lief. Het huwelijk is geven en nemen.
Net toen ik nederig haar drankje serveerde, rinkelde de voordeurbel. Een vage figuur met een krachtige kin staarde me sprakeloos aan. ‘Ik heb al gegeven!’ baste ik met mijn beproefde collectanten afwimpelstem.
‘Je moet me helpen schrijver!’ sprak de man radeloos. ‘Hij gaat een boek schrijven over mij!’
Read the rest of this entry »
Vergeet
juli 17th, 2008
Als je, net als ik, drinkt om te vergeten, wil het nog wel eens gebeuren dat je je zo goed van die nobele taak kwijt, dat je zelfs vergeet om voldoende drank in huis te halen. Dus dan slenter je met je bloeddoorlopen ogen richting slijter om vergeetvloeistof in te slaan en dan kan het natuurlijk gebeuren dat precies op dat moment, als je het het minst verwacht, je iemand tegen het lijf loopt die je op dat moment het minst wilt zien. Omdat hij je liet zitten ondanks dat jij hem juist de hemel ingeschreven had. Ondanks dat je een soort van held van hem gemaakt hebt in Dit Boek en hij zich na het verschijnen van Dit Boek in geen velden of wegen meer liet zien. ‘Wout nog gezien de laatste tijd?’ vraagt de slijter bijna dagelijks. En dan barst ik weer uit in een tierende scheldkanonnade over verraderlijke lui die hun geestelijk vader in de steek laten.
Waar is Wout?
juli 13th, 2008
Het is niet omdat ik ongerust ben of zo, maar meer uit louter nieuwsgierigheid. Sinds het uitkomen van Dit Boek had ik hem immers niet meer gezien of gehoord. Een zeer welkome afwisseling, overigens. Ik kon mezelf weer horen praten en denken. Twee dagelijkse bezigheden die Wout normaliter op precies de verkeerde momenten met uiterste precisie weet te verstoren. Maar terwijl ik op een mooie ochtend achter mijn schrijftafel mijn zegeningen zat te tellen, realiseerde ik me plots dat het nu twee weken geleden was sinds ik hem voor het laatst luidruchtig had horen brallen. Dus ik besloot om een intensieve zoektocht naar mijn hinderlijke personage te starten, teneinde hem op een zo achteloos mogelijke manier tegen het lompe lijf te lopen.
Belofte
juni 26th, 2008
Toen de barman mijn bier voor me op de toog kwakte, hield hij het even vast en keek me doordringend vragend aan.
‘Waar is mijn boek?’
Ik was licht verbaasd. Ten eerste omdat dit de eerste zin was met meer dan drie lettergrepen die hij ooit tegen me gesproken had, en ten tweede omdat hij met zijn vraag het vermoeden deed rijzen dat hij wel eens iets meer las dan zijn eigen kassarol.
De camping
juni 6th, 2008
‘Zet jij de tent vast op, dan ga ik met de kinderen even kijken of de kampwinkel iets te bieden heeft,’ sprak de vrouw op de haar bekende gebiedende wijze.
‘Of rust anders even uit. Je zult wel moe zijn na een rit van 1100 kilometer,’ mompelde de man binnensmonds.
‘Zei jij wat?’ De vinnigheid van haar stem deed de twee kinderen aan haar hand een beetje bangelijk opkijken. De kaartleesruzies van de te lange reis waren ze nog niet vergeten. De kleinste wilde net gaan dreinen omdat zijn moeder zonder het te merken iets te hard in zijn handje kneep, toen ze abrupt de kinderen meesleurde, haar echtgenoot nog eenmaal een woedende blik toewerpend.
Vloeken en zuchten
mei 27th, 2008
Met een vloek en een zucht stapte ik uit bed. De zucht was omdat ik nu eenmaal geen 40 meer ben en de vloek omdat ik alweer precies wist hoe laat het was. In ieder geval te laat om er nog iets aan te veranderen. Dus klokslag acht voor half negen klonk de voordeurbel. Ik deed een greep naar mijn mobiele telefoon die op het kastje naast het koffiezetapparaat lag en het ding kletterde voor de zoveelste keer keihard op de planken vloer. �Barst,� dacht ik hardop, want zag een verse barst in het gehavende schermpje, en drukte vervolgens op de toets met het groene hoorntje.
Ik, Wout
mei 18th, 2008
Het is lang geleden dat de schrijver mij een verhaal in de ik-vorm gunde. Nu ik erover nadenk, dit is het allereerste verhaal in de ik-vorm sinds hij mij verzonnen heeft. Waarschijnlijk heeft zijn te grote ego al die tijd flink in de weg gezeten. Want laten we eerlijk zijn, in de meeste verhalen kom ik er bekaaid vanaf, terwijl de schrijver zelf als een soort held geportretteerd wordt. Nu is de tijd gekomen om eens een boekje over de schrijver open te doen.
