Victor de Keijzer

Soms voel ik me zo intens afgemat. Moe van de haatzaaiers, de mensen die ondertussen zo afgestompt zijn dat het enige lichaamsdeel dat ze nog gebruiken, de wijsvinger, alleen nog maar verkrampt naar anderen wijst, terwijl over hun lippen een stroom van beschuldigende woorden raast. Terwijl die vinger in eerste instantie op hen zelf zou moeten wijzen en tenminste enige zelfreflectie los zou moeten maken. Maar dat lijkt een schier onmogelijke opdracht.

Als ik dan zo uitgeput onderuitgezakt in een hoekje van mijn zelfmedelijden met mijn duim in de mond zit te simmen over al die anderen met die vingertjes, ga ik eens stevig nadenken over de kwestie. En dan realiseer ik me na verloop van tijd ook wel dat mijn moeheid voornamelijk veroorzaakt wordt door mijn eigen geheven wijsvinger, die verkrampt naar al die haatzaaiers wijst terwijl over mijn lippen een stroom van negativiteit raast.

‘Dat moet ik niet meer doen,’ denk ik dan opgewekt en ga leuke dingen doen, zoals me goed voelen.

2 Responses to “Zelfreflectie”