Victor de Keijzer

Morgenavond mogen mijn lief en ik ons melden bij de woningstichting. Met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid gaan we dan onze handtekeningen onder een nieuw huurcontract plaatsen. Gisterenmiddag stonden we na een telefoontje van diezelfde woningstichting zomaar ineens een ander huisje in Enkhuizen van boven tot onderen te bewonderen. We waren al een tijdje op zoek naar iets groters en nu werd het ons dan plotseling in de schoot geworpen.

Het huis kan ons bekoren. Het is groter, ligt niet aan een doorgaande weg en aan de overkant van de straat is het bejaardenhuis. Dan hoeven we over een jaar of tien niet zo ver te sjouwen met onze schamele spulletjes.

Ons nieuwe onderkomen (gebouwd in 1953) ligt echter wel 10 loopminuten verder van het centrum dan onze huidige woonstee. Dat lijkt op het eerste gehoor niet zo’n vreselijke ramp, maar als ik ‘centrum’ zeg, dan bedoel ik uiteraard de kroeg en als ik ’10 loopminuten’ zeg, dan bedoel ik uiteraard 90 wankelminuten.

‘Ieder huisje heeft zijn kruisje’, placht mijn oma altijd plechtig te declameren na iedere verhuizing, waarbij ze steevast haar zakkrabbende echtgenoot van huis naar huis meesleepte omdat ie zo leuk bij het dressoir kleurde. Dus daar hoop ik dan maar op voor de rest van mijn leven. Dat mijn lief me als onmisbaar meubelstuk mee blijft slepen van woning naar woning. En me zo af en toe vanuit de kroeg naar ons nieuwe huisje mee laat wankelen.

Dan ga ik nu de uitnodigingen om mee te mogen helpen ons nieuwe huisje bewoonbaar te maken verzendklaar maken. Hou daar een beetje rekening mee bij het plannen van je vrije dagen.

9 Responses to “Ieder huisje”