Victor de Keijzer

Volgend weekend komt mijn jongste dochter Brenda voor het eerst van haar zestienjarige leven logeren in ons knusse huisje in Enkhuizen. Op de valreep in dít knusse huisje, want zoals gemeld, nemen we vanaf april onze intrek in een ánder knus huisje in Enkhuizen. Waarmee ik de “aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid” uit het vorige stukje gelijk uit het schemergebied van de geringe twijfel heb getrokken. Tering, wat een briljante zin weer, die vorige. Ik sta toch elke keer weer te kijken van mezelf. Dat wordt nog wel eens wat met mij, ooit.

Maar dit terzijde en soit en zo. Ik kijk er erg naar uit. Om mijn meisje te laten zien waar ik woon, plezier maak en gelukkig ben met mijn lief. Wie mijn vrienden en vriendinnen zijn en waarom Mandy het zo naar haar zin heeft als ze hier is. En ik zal haar laten zien waarom ze in de zomer zeker een aantal keren terug moet komen in ons pittoreske havenstadje.

Maar bovenal zal ik haar, samen met iedereen die ons lief is, wederom duidelijk maken dat ik van haar hou. Want dat heeft ze wel verdiend.

5 Responses to “Brenkhuizen”