Victor de Keijzer

Dan loopt hij over straat en ziet in de verte die vrouw naderen, net als vele dagen van de week. Gisteren zag hij haar ook en toen groette ze hem voor het eerst. Hij was te verbaasd om terug te groeten. Althans, hij groette wel terug, maar toen was ze al zeker een meter of twintig van hem verwijderd.

‘Haaaaaai!!’ riep hij overdreven enthousiast tegen een zwijgende gevel. Terwijl zij zich ondertussen ongetwijfeld liep te verbijten, omdat die knappe vent die ze wel vaker hier op straat tegenkwam haar finaal negeerde. Terwijl ze al dagen stiekeme moed verzameld had om hem nu eindelijk eens te groeten. Gewoon om eens te kijken hoe hij zou reageren. Misschien was hij wel verbaasd blijven staan, zou hij haar vragen of hij haar misschien ergens van zou moeten kennen, of misschien zou hij verontschuldigend beginnen te stotteren dat hij haar naam vergeten was, waarop zij haar verleidelijkste glimlach naar hem zou werpen en hem geduldig uit zou leggen dat ze elkaar nog niet kenden, maar dat ze vond dat vandaag de dag was dat daar maar eens verandering in zou moeten komen. Aangezien ze naast haar uitleg ook nog eens al haar charme in de strijd zou hebben geworpen, zou hij eerst lachen, de rimpeltjes om zijn pretogen zouden daarbij weer zo leuk kringelen en dan zouden ze samen koffie gaan drinken bij dat leuke tentje op de hoek. Daarna zouden we wel verder zien. Later zou ze sprankelend tegen haar vriendinnen vertellen over hun eerste ontmoeting, gewoon op straat op een druilerige dinsdagochtend en de mooie romance die daaruit voortgekomen was. Maar de eerste kans op dit droombeeld heeft hij verknald, door haar groet niet te beantwoorden. Nu wordt hem een tweede kans in de schoot geworpen.

Hij oefent vast binnensmonds. ‘Hoi. Hai. Hey.’ Of misschien gewoon een soort grom. ‘Grrr.’ Als een echte vent, met een klein tikje gepaste arrogantie. Daar moet dan wel een stukje gevoel doorheen klinken, want dat horen vrouwen graag. Hij probeert onderwijl ook op zijn passen te letten, want een toekomstige minnaar dient een stevig, doch gepassioneerd loopje te hebben. Zijn rechterbeen, wat af en toe de neiging heeft om wat naar buiten te zwabberen, houdt hij strak in het gareel. Stap, stap, stap. Mensen zouden wel denken dat hij een hoge functie in het leger heeft gehad, zo kordaat loopt hij hier over straat. Hij is zich terdege bewust van zijn verschijning en steekt de kin nog iets verder naar voren en licht omhoog. Hij voelt daardoor gelijk de aankomende nekkwabben iets strakker trekken. Tevreden en klaar voor de groet stapt hij stevig door. Nu nog maar een meter of tien tot het begin van hun langdurige relatie.

Ze ziet hem al van verre aankomen. Ze ziet hem vaker in deze straat langs lopen. Gisteren heeft ze hem voor het eerst gegroet, omdat hij er wel lekker uit ziet. Hij loopt alleen een beetje raar, wat krampachtig met te stijve benen. Nou ja, zo lang ze daar in bed maar niks van merkt, heeft ze daar geen problemen mee, haha! Hij groette haar niet terug gisteren, maar hij zal wel niet voorbereid zijn geweest. Vandaag gaat ze hem gewoon weer groeten en ze is er van overtuigd dat hij terug gaat groeten. Kan ze gelijk zijn glimlach beoordelen. En misschien even een achteloze blik op zijn kontje werpen, want het zal haar niks verbazen als dat lekker strak blijkt.

Misschien komt het wel tot een praatje en dan zal ze zo maar haar schema voor vandaag omgooien. Een bakkie koffie in dat leuke tentje op de hoek. Daar zal ze al haar charmes in de strijd gooien, totdat ze hem uit de kleren heeft gecharmeerd in haar slaapkamer. Ze zal genieten en hem na de gebruikelijke sigaret de deur uitzetten. Voortaan zal ze dan een andere straat kiezen voor haar dagelijkse route, want meestal is ze na één keer wel klaar met een man.

Eerst maar eens het uitgegooide aas zijn werk laten doen en binnenhalen die prooi. Daar komt hij al dichterbij, met zijn stijve benen en zijn kin vreemd omhoog. Hij ziet er zelfverzekerd uit, zoals hij daar loopt. Als hij maar wel oplet waar hij loopt, want die dikke vrouw met dat onooglijke hondje die met een vrouw met een fiets aan de hand staat te praten, staat precies in zijn baan. En hij ziet haar niet, hij ziet haar niet, hij…

Hij loopt keihard tegen een slechts weinig meeverend obstakel op en gaat neer als een dronken oude bokser die nu zeker weet dat hij die comeback niet had moeten maken. Terwijl hij valt, vlak voordat zijn hoofd tegen de keien slaat, ziet hij in een flits het verschrikte gezicht van de vrouw nu vlak bij. In een opwelling probeert hij nog een joviaal ‘Hoi!’ over zijn lippen te krijgen, maar het licht gaat al uit.

Ze schrikt toch, al zag ze de val aankomen. Hij valt niet onzacht met zijn hoofd op de stenen, maar ze voelt dat het allemaal niet te erg is. Er gaat zelfs een schok van optimisme door haar heen, want nu kan ze zich als eerste ontfermen over hem, hem verzorgen en vanmiddag, als hij zich wat beter voelt, de rest van haar droom uit laten komen. Om hem daarna, na de gebruikelijke sigaret, fijntjes de deur te wijzen. Ja, zo zal het gaan.

Ze loopt zo snel als haar hoge hakken haar kunnen dragen naar de gevallen man en buigt zich over hem heen. Zijn ogen zijn dicht, maar hij ademt mooi gelijkmatig. Zijn broek is wat omhoog gekropen en daaronder ziet ze zijn lederen schoenen, waaruit witte sokken omhoog steken. Afschuw! Witte sokken! In deze tijd!

Ze draait zich om en beent boos weg. Zonder te groeten.

De man staat diep fronsend in bovenstaande gedachten verzonken en heeft daardoor te laat in de gaten dat de vrouw al langs hem heen gelopen is. Zonder te groeten, deze keer. Hij opent zijn mond om haar nog een krachtige ‘Hoi!’ na te roepen. Slechts een diepe zucht ontsnapt.

3 Responses to “Als”