Victor de Keijzer

Er is een dode man aangetroffen. Dit keer in Den Bosch. Eergisteren nog in Capelle a/d IJssel. Vorige week werd hij aangetroffen in Rotterdam. Regelmatig treffen voorbijgangers de dode man in Amsterdam. Maar hij is ook niet te beroerd om zich in de dunner bevolkte gebieden van ons land te laten zien.

Hij heeft het er tegenwoordig maar druk mee, de dode man. Hij hoeft hier of daar maar een glimp te tonen en er is direct commotie. Wij van victordekeijzer.com vroegen ons af wie eigenlijk de mens is achter de dode man. En togen vervolgens op pad voor een diepgravend interview.

Het is nog vroeg als ik de stille straat inrijd. Mijn navigatiesysteem heeft me feilloos de verkeerde kant opgestuurd, maar kon niet verhinderen dat ik slechts een kwartier na de afgesproken tijd aanklopte bij het knusse huisje van de dode man.

Een keurige dame op leeftijd begroet me hartelijk. Ze gaat me voor naar een gezellige woonkamer waar ik de dode man roerloos op de bank aantref. Stokstijf ligt hij daar, de mond half geopend, het hoofd in een wat vreemde hoek op de nek, de levenloze ogen staren me nietsontziend recht in het gelaat.

‘Niet schrikken hoor. Hij doet een dutje,’ glimlacht de keurige dame alvorens ze de keuken in verdwijnt om koffie te pakken. Ik leg me erbij neer en observeer de dode man. Als je niet beter zou weten, zou je denken dat ie helemaal geen adem haalt. Zijn gelaat heeft een grijsgrauwe kleur, de handen liggen vroom gevouwen op het lichaam. Een macaber detail is dat de man netjes in een stemmig zwart pak gestoken is.

De dame komt met kopjes rammelend de woonkamer in.
‘Suikermelk?’ vraagt ze beleefd en ik sla beleefd af. Ze schenkt de koffie uit en babbelt ondertussen over het weer. Dat we het maar getroffen hebben deze herfst. Vervolgens gaan de koetjes en de kalfjes over de tong. Leuk en gezellig, maar ondertussen zit ik te popelen om de dode man eindelijk eens het vuur na aan de schenen te leggen. Dus voorzichtig onderbreek ik de babbelende dame en vraag of ze de dode man misschien tot leven kan wekken. Ze begint hartelijk te lachen.

‘Dat wordt een lastige opgave. Hij is namelijk al een tijdje dood! En we laten hem maar even liggen, want vanavond moet hij weer werken. Voorbijgangers gaan hem dan namelijk aantreffen in een parkje in Assen. En morgen is hij weer betrokken bij een schietpartij. Ben benieuwd wat de kranten daar allemaal over gaan schrijven. Ik houd alles bij, ziet u.’

En ze trekt een aantal albums met krantenknipsels uit de boekenkast. Ik blader de albums vluchtig, doch licht teleurgesteld door. Het gesprek met de dode man zit er vandaag blijkbaar niet in. Om mijn nieuwgierige aard nog enigszins te bevredigen vraag ik: ‘Vanavond een parkje, morgen een schietpartij. En daarna?’

‘Dan is hij lekker twee daagjes vrij. De boog kan niet altijd gespannen zijn.’

‘Vrij in het weekend? Maar dan vallen toch juist de meeste doden?’

‘Natuurlijk! Maar hij is vrij. Ik weet niet precies wie er dan ingepland is. Loopt u even mee.’

Ik volg de dame de gang in, waar ze de deur van een naastgelegen kamer opentrekt. Als ze het licht aanknipt, deins ik even terug. Minstens vijftien dode lichamen liggen, hangen, zitten onderuitgezakt te wachten op hun volgende klusje. De keurige dame glimlacht terwijl ze zachtjes mompelt tegen de lijken. ‘Over twee daagjes mag jij weer. Daarna ben jij aan de beurt.’ Ze streelt hier een wang, en daar strijkt ze door wat weerbarstig haar. Van onder het bed waar drie lijken over elkaar heen liggen, pakt ze een dikke ijzeren staaf.

Ik begin het benauwd te krijgen en excuses te verzinnen om een eind aan mijn bezoekje te maken. Terwijl ik me al pratend omdraai gaat ineens het licht uit. Ik kan me nog net afvragen wanneer en waar ik aangetroffen zal worden, wat de kranten er over zullen schrijven, en hopen dat ik niet ergens op een achterafpagina weggefrommeld zal worden. Daarna is er niets meer.

5 Responses to “De dode man”