Victor de Keijzer

Na een jaar officieel klef probeer ik de woorden te vinden. Woorden die de initiële verwondering over onze voortdurende klik zouden kunnen beschrijven. Woorden die moeten verhalen over een modern sprookje van een door het leven gelouterde man en vrouw.

Ik tracht zinnen te formuleren die onomwonden zeggen waar het op staat. Hoeveel jij voor mij betekent. Niet alleen voor jou. Ook omdat de rest van de wereld moet weten hoeveel ik van je houd.
Met een vlekkerige pen rijg ik letters aan elkaar. Letters die woorden vormen, woorden die in onmogelijke zinnen uitmonden. Zinnen die moeten roepen over een liefde die zo sterk is dat we er van kunnen leven. Omdat we elkaar hebben. Omdat ik jou heb.
Hele liefdesromans krioelen ’s nachts door mijn hoofd als ik stiekem naar je lig te kijken. Omdat je mooi bent, van binnen en van buiten. Omdat je me iedere dag van ons leven laat genieten.

Ik heb die letters, woorden en zinnen wel. Maar ik hou ze maar effe voor me. Omdat ik weet dat je er verlegen van wordt.
Dus proost, lief.

8 Responses to “Een jaar”