Victor de Keijzer

Ik wist zelf niet dat ik er woonde, maar het werd me al snel overduidelijk gemaakt dat ik reeds lang verbannen was naar het land zonder namen. De vrouw staarde me een tijdlang zoekend aan, gravend in haar geheugen. ‘Eh… en jij bent ook al weer?’

Zonder te antwoorden en haar nog een laatste verongelijkte blik toewerpend liep ik weg. Als ik dan zo weinig indruk gemaakt had, al was het dan slechts voor een halve nacht, dan kon ze wat mij betreft ook mooi de vergetelheid in. Net zoals ze mij blijkbaar de vergetelheid ingestuurd had. Nog namokkend bestelde ik een te dure whisky bij de barman. Sippend en nippend overdacht ik die hete, halve nacht van een paar jaar terug. Toen ze mijn naam nog heel goed wist uit te schreeuwen, tot wel drie keer toe gillend als een speenvarken. Onmiskenbaar het beste wat ze in heel haar uitgaansleven had mogen beleven, en nu net doen of ze niet meer wist wie ik was. Arrogante kut.

Ik bestelde een tweede glas om mijn brein te helpen zoeken naar haar naam. Claudia, dacht ik. Nee, dat was die blonde met dat haar waar je geen haar zou verwachten. Lydia? Nee, Lydia was die jankerd. Na ieder orgasme barstte ze uit, wierp zich snikkend in het dekbed. Het was in ieder geval iets met een A op het eind. Jenny! Ja! Ze heette Jenny, en ze was zo heet als een magnetron op volle toeren. En die A op het eind hoorde ik haar nu nog gillen in mijn oor: ‘Vic, Vic, Vic! Aaah!’

Ik nam een slok en een besluit. Ik zou haar geheugen opfrissen terwijl ik de rest van haar lichaam flink zou laten zweten. Eens kijken of ze wist wat ze moest roepen op het hoogtepunt. Ik deed een beroep op al mijn charmes, deed net of ik haar niet geschoffeerd en genegeerd had en had haar binnen een uur waar ik haar wilde hebben. Op haar hotelkamer.

Zonder kleren was ze mooier dan ik me herinnerde, geraffineerder ook en ik schaam me een beetje om te zeggen dat ik het doel van mijn missie vergat. Dus nog voor ik haar flink op haar nummer kon zetten, begon ik zelf al kreunend haar naam te roepen. ‘Jenny?’ vroeg de vrouw verbaasd, haar benen en wenkbrauwen opgetrokken tot immense hoogten. ‘Wie is Jenny?’

Ik keek de onbekende vrouw aan, bazelde iets vaags over een ex, schoot in de kleren, stak mijn ziel onder de arm en wist niet hoe snel ik het pand moest verlaten. Om dit hele gebeuren zo snel mogelijk op de eerste trein naar de vergetelheid te zetten.

2 Responses to “Vergetelheid”