Victor de Keijzer

Ik begon goedgeluimd aan een nieuw stukje. In verhaalvorm, niet weer een persoonlijk relaas over de boodschappen, het tuincentrum, het gezellige etentje gisteravond, of erotische verwikkelingen tussen mijn lief en mijzelf, maar gewoon een kort verhaaltje. Een beetje sinister verhaal over twee broers die samen wat duistere zaakjes doen. Compleet uit de dikke duim gezogen.

Dat gaat ongeveer zo: ik verzin een eerste zin en die schrijf ik op. In dit geval: “Het was een onverwacht mooie dag.” En daarna ga ik echt schrijven. Dan staat die ene broer, de ik-figuur, de andere broer op te wachten. Tijdens dat wachten beschrijf ik de omgeving, de sfeer, en haal ik en passant nog even wat herinneringen op, die verderop in het verhaal weer van pas kunnen komen. Dan komt die andere broer eindelijk eens naar buiten en gaat het avontuur beginnen. Tijdens het schrijven neemt dat avontuur een onverwachte wending, komt er uiteraard weer een mooie vrouw om de hoek kijken en voor je het weet zit je over de duizend woorden. En dan is het verhaal nog niet eens af.

Een tikkie lang voor een weblog. Dus, om te voorkomen dat de lezer zijn ogen teveel vermoeit, wil ik graag het volgende even kwijt:

Gisteren zijn we naar het tuincentrum geweest, ‘s avonds lekker wezen eten met vriendin B., vanochtend heb ik mijn lief serieus genomen onder de douche en straks gaan we boodschappen doen. Want dat is wat de lezer wil lezen. Punt.

Dan ga ik nu weer verder met duimzuigen. En wie weet, als jullie lief zijn, dat ik het verhaaltje ooit nog eens publiceer.

4 Responses to “Duimzuigen”