Vandaag
maart 4th, 2010
Als het vandaag gisteren was, dan hadden we nog één dag genieten in ons hutje op de hei voor de boeg. Maar het is vandaag vandaag, tien uur in de avond en over maximaal twaalf uur moeten we onze biezen gepakt en de sleutel weer terug bezorgd hebben bij die mevrouw in dat rijtjeshuis in de nieuwbouwwijk hier in het nabij gelegen Drentse dorp. Dus alles wat ons rest is een stressvolle inpakochtend, gevolgd door een rit naar Enkhuizen via Leeuwarden, want er moet daar nog van alles gefotografeerd worden.
Posted in 
Tags: 
Als
februari 26th, 2010
Dan loopt hij over straat en ziet in de verte die vrouw naderen, net als vele dagen van de week. Gisteren zag hij haar ook en toen groette ze hem voor het eerst. Hij was te verbaasd om terug te groeten. Althans, hij groette wel terug, maar toen was ze al zeker een meter of twintig van hem verwijderd.
Stiekem
februari 22nd, 2010
Even dat stiekeme kusje op je wang terwijl je nog in bed ligt. Geluiden van beneden, je zus die daar langzaam wakker probeert te worden. Mijn lief weet ik op haar werk, moe maar voldaan. Ik loop overal tussendoor en geniet van iedere minuut.
Brenkhuizen
februari 14th, 2010
Volgend weekend komt mijn jongste dochter Brenda voor het eerst van haar zestienjarige leven logeren in ons knusse huisje in Enkhuizen. Op de valreep in dít knusse huisje, want zoals gemeld, nemen we vanaf april onze intrek in een ánder knus huisje in Enkhuizen. Waarmee ik de “aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid” uit het vorige stukje gelijk uit het schemergebied van de geringe twijfel heb getrokken. Tering, wat een briljante zin weer, die vorige. Ik sta toch elke keer weer te kijken van mezelf. Dat wordt nog wel eens wat met mij, ooit.
Ieder huisje
februari 10th, 2010
Morgenavond mogen mijn lief en ik ons melden bij de woningstichting. Met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid gaan we dan onze handtekeningen onder een nieuw huurcontract plaatsen. Gisterenmiddag stonden we na een telefoontje van diezelfde woningstichting zomaar ineens een ander huisje in Enkhuizen van boven tot onderen te bewonderen. We waren al een tijdje op zoek naar iets groters en nu werd het ons dan plotseling in de schoot geworpen.
7X7+1
februari 9th, 2010
Officieel word ik vandaag 49, maar gisteren heb ik besloten dat ik dat nutteloze getal oversla en direct doorstoot naar de magische 50. Is ook leuker en bevredigender voor de mensen die al maanden druk zijn met de voorbereidingen voor de gigantische surpriseparty van morgen. Toegegeven, ze hebben het bijzonder goed verborgen weten te houden, maar ik ben niet van gisteren. Ik word per slot van rekening al 50.
Woorden schieten tekort
februari 1st, 2010
Sneeuw hier. Beter met de trein. Afgelopen weekend ook al. Lekker samen het Kurhaus gedaan. Vanwege onze trouwdag. Heerlijk. En ook nog een camera gekregen. Vast voor m’n verjaardag. Ze is echt lief.
Nog honderd jaar, hebben we afgesproken. Samen.
Redigeerst
januari 25th, 2010
Soms krijg je echt leuke klussen zomaar in je schoot geworpen. Zo voel ik me vereerd dat ik gevraagd ben om redactioneel mee te werken aan het tweede boek van schrijver Peter van Noort. Na het succes van zijn debuut ‘God had een snipperdag’, zal deze tweede bundel ongetwijfeld alle verwachtingen gaan overtreffen. De fans zitten in ieder geval al in de startblokken om naar de boekpresentatie af te reizen.
Zelfreflectie
januari 21st, 2010
Soms voel ik me zo intens afgemat. Moe van de haatzaaiers, de mensen die ondertussen zo afgestompt zijn dat het enige lichaamsdeel dat ze nog gebruiken, de wijsvinger, alleen nog maar verkrampt naar anderen wijst, terwijl over hun lippen een stroom van beschuldigende woorden raast. Terwijl die vinger in eerste instantie op hen zelf zou moeten wijzen en tenminste enige zelfreflectie los zou moeten maken. Maar dat lijkt een schier onmogelijke opdracht.
Koch
januari 15th, 2010
Geef me een letter en ik lees het hele woord. Al zit het los of vast, ik lees het. Dikke boekwerken, dunne brochures, lijvige biografieën lees ik met het grootste gemak. De ware schrijver is een hartstochtelijk lezer. De laatste tijd lees ik de boeken van Herman Koch. Omdat dat me bevalt. De man heeft een vlotte stijl, snelle hoofdstukken, een gestage opbouw en functionele terug- en vooruitblikken. Tot zo ver geen kwaad woord over Koch. Maar wat me mateloos irriteert, is dat hij het verloop van de intieme scènes voornamelijk overlaat aan de fantasie van de lezer.
De smeerlap.
