Posts Tagged ‘enkhuizen’
Brenkhuizen
februari 14th, 2010
Volgend weekend komt mijn jongste dochter Brenda voor het eerst van haar zestienjarige leven logeren in ons knusse huisje in Enkhuizen. Op de valreep in dít knusse huisje, want zoals gemeld, nemen we vanaf april onze intrek in een ánder knus huisje in Enkhuizen. Waarmee ik de “aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid” uit het vorige stukje gelijk uit het schemergebied van de geringe twijfel heb getrokken. Tering, wat een briljante zin weer, die vorige. Ik sta toch elke keer weer te kijken van mezelf. Dat wordt nog wel eens wat met mij, ooit.
Posted in 
Tags: 
Ieder huisje
februari 10th, 2010
Morgenavond mogen mijn lief en ik ons melden bij de woningstichting. Met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid gaan we dan onze handtekeningen onder een nieuw huurcontract plaatsen. Gisterenmiddag stonden we na een telefoontje van diezelfde woningstichting zomaar ineens een ander huisje in Enkhuizen van boven tot onderen te bewonderen. We waren al een tijdje op zoek naar iets groters en nu werd het ons dan plotseling in de schoot geworpen.
Te draven
september 18th, 2009
Terwijl er in Den Haag algemeen beschouwd werd, lieten wij ons in hartje Enkhuizen vollopen met alcoholische versnaperingen van velerlei kunne. Natuurlijk had ik, net als de rest van Nederland, liever voor de tv zitten genieten van onze volksvertegenwoordigers die elkaar in grote mensentaal voor rotte vis uitmaakten, maar de traditie wil nou eenmaal dat wij iedere derde donderdag in september ‘te draven gaan’. Want op die donderdag wordt ieder jaar gestreden om de Grote prijs van Enkhuizen. Dat heeft iets met paarden met van die karretjes erachter te maken die dan kneiterhard door lopen te draven tot het einde.
De kapitein
juni 1st, 2009
Een machtig gevoel gaf dat gisteren. Aan het stuur staan van een imposante schuit en die zonder mankeren over de woelige wateren van het majestueuze West-Friese polderlandschap te dirigeren. Dronken matrozen riepen ongevraagde adviezen vanaf het achterschip, maar de kapitein liet zich niet van de wijs brengen. De reis liep zo gesmeerd als die nieuwe trilstaaf van Durex, met extra glijmiddel. En dat terwijl het voor mij de eerste keer was dat ik een vaartuig bestuurde.
Enkhuise, waar leg dat dan?
maart 16th, 2009
Dus dan sleep je zo’n West-Friese gitarist mee naar de grote stad en dan laat je hem van alles zien totdat ie ineens de weg kwijt is. Ik dacht echt dat hij ergens achter me liep, maar toen ik me ter hoogte van het Hofplein omdraaide, bleek hij spoorloos verdwenen. Doemscenario’s spookten direct door mijn hoofd, want je weet nooit of zo’n jongen wel of niet in zeven sloten tegelijk loopt. Godzijdank hebben ze de Coolsingel al heel lang geleden gedempt.
Een telefoontje bracht helderheid in de donkerte.
Eindpunt Enkhuizen
januari 9th, 2009
Met een gevoel van triomf laat ik me zakken op de achterste bank van een bijna leeg treinstel van de intercity die me zonder onderbreking van Rotterdam naar Enkhuizen zal brengen. Ik heb gekozen voor een raamplaats aan bakboord, want in mijn beleving is daar altijd het meeste te zien. Als ik me heb geïnstalleerd en mijn rugzak op de stoel naast me heb gelegd, een afbakening van mijn territorium, kan ik het niet nalaten om een sarcastisch glimlachje naar de weinige achterhoofden voor me te zenden. Ik weet bijna zeker dat er in dit treinstel niemand zit die helemaal naar eindpunt Enkhuizen reist en dat die sukkelaars dus allemaal ergens over dienen te stappen. Sommige recente wijzigingen in het spoorboekje zijn zo slecht nog niet, wat mij betreft.
Bek
november 14th, 2008
Ik met m’n grote bek. Samen komen we nog wel eens dik in de problemen. Zo zit ik op 12 december ‘s avonds van negen tot middernacht wederom in de studio van radio Enkhuizen, omdat ik me zo nodig tegen van alles aan moest bemoeien. ‘Die Victor de Keijzer, die is pas grappig, díe moet je nemen voor een avondje leuke radio!’ En iedereen verheugt zich er op.
De toerist
augustus 21st, 2008
Nog heel even en dan zijn we er weer vanaf. Dan pakt de toerist zijn koffers en vervolgens zijn biezen. Dan heb ik geen last meer van die slenterende slakken in de winkelstraat, kan ik weer normaal parkeren op de vergunninghouders parkeerplaats, zonder mijn auto tussen de meest bizarre campers door te moeten manoeuvreren. De kroegen zullen weer bevolkt worden door de inheemsen, die tenminste weten waar ze over praten. Ik hoef niemand meer de weg te wijzen in het Duits, Italiaans, Engels, Frans, Rotterdams of Amerikaans. Of verrot te schelden in diezelfde talen en accenten. Voor de in de binnenstad thuiswerkende schrijvende arbeider zoals ik, is de terreur van de toerist bijna een dagtaak.
Read the rest of this entry »
