Uit de handleiding: Chaufferen voor dummies.
Wat doet de doorgewinterde chauffeur als hij plechtig beloofd na de lange rit naar de middle of nowhere zijn planner te bellen om hem mede te delen dat hij vol enthousiasme klaar staat voor de volgende opdracht, maar daar eigenlijk effe helemaal geen zin in heeft?

"Hai! Met mij! Ik weet wel dat ik beloofd had te bellen, maar heb hier geen bereik. Vandaar deze sms"

Druk, druk, druk de telefoon uit, pak een koffie, pleur het stuur in de hoogste stand, stoel naar achteren, je voeten op het dashboard, laat de lentezon binnenstromen via het openstaande raam en relax!

# 27 april 2006, 21:10

Het was op een standaard dinsdagavond. De avond dat hij al sinds mensenheugenis bij zijn ouders ging dineren. Eén dag eerder had hij, hangend voor de televisie, de moeilijke knoop reeds doorgehakt. Deze dinsdag tijdens het eten zou hij, met de aap er nog half uithangend, de bittere waarheid uit zijn mouw schudden...

Lees verder...

# 25 april 2006, 23:04

Ik tekende net het contract van de uitgever. Datum, plaats, handtekening en normaliter plaats ik dan een onleesbare krabbel, dus ter verduidelijking zet ik daar altijd even mijn naam in blokletters bij en bijna, echt bijna krabbelde ik het kenteken van de Scania erachter. Dat is namelijk gebruikelijk op vrachtbrieven. Beroepsdeformatie, noemt men dat in de spiegelogie. Ik ben dus een beroepsdeformist.

En nu ben ik best ineens bang. Want dat kan natuurlijk ook betekenen dat later, als ik groot ben, en al die verse boeken van mij in de winkel liggen, ik bedoel, al diverse boeken van mij in de winkel liggen, en ik talloze interviews voor kranten en televisie heb moeten geven, en verschillende signeersessies heb moeten doorstaan waarbij ik een persoonlijke boodschap in het boek schijf voor de echte fan, dat ik dan op de vrachtbrieven vlak onder mijn naam, handtekening en kenteken, per ongeluk ‘Met liefs, V.’ neerkrabbel. Zou een mooie blamage zijn...

# 21 april 2006, 9:22

De vrouw belde de man in de namiddag en meldde, na de gebruikelijke liefdesverklaringen over en weer, dat ze moe was...

Lees verder...

# 18 april 2006, 21:58

Klaas van Diaan zit op het randje van de vensterbank, een leeg glas omklemmend. Het glas had tot even daarvoor een frisdrank bevat. Terwijl ik Klaas toch tot de bierdrinkercategorie rekende. Stevige gozer, baard en ook iets in de transportwereld, meen ik. Maar Klaas moest geloof ik nog rijden, vandaar de frisdrank.

Mooie Jill staat schuin voor hem, één hand op de bevallige heup, kijkt nog onbevangen de wereld in, terwijl ik bij mezelf denk dat ze knap uit moet kijken met zoveel schoonheid. En realiseer me keer op keer dat ze de leeftijd van mijn oudste dochter heeft.
Naast de voordeur staat die lange, wiens naam ik al weer kwijt ben. Biertje in de hand, staat waarschijnlijk nog na te genieten van mijn brute actie met het rieten kastje, wat ik stoer op één schouder droeg en waarmee ik bij het betreden van de achtertuin, het stenen engeltje van de achterburen in één soepele beweging van het stenen muurtje sloeg. Wéér een engel die een te vroege dood stierf.
In de deuropening staat een naamloze jongen, basballpetje achteloos op het hoofd, een gebalde vuist losjes op de gebleekte spijkerbroek, ook een bier in de andere hand. Hij mag zich voor nu het vriendje van Jill noemen en om een niet te definiëren reden mag ik hem wel.
Uiteraard hang ikzelf tegen het hekje van de voortuin, probeer achteloos mijn bierfles te verbergen, wat uiteindelijk niet helemaal lukt. Ik glimlach minzaam, ben moe, maar probeer net te doen alsof dit dagelijkse kost is voor me, wat het in zekere zin eigenlijk ook wel is. Soms.
Mijn lief staat naast me met een glas witte wijn en lacht daarom breeduit. Heur haar waait half voor haar gezicht, maar de lach is onmiskenbaar en ik zie nu pas dat ik die mysterieuze glimlach op mijn eigen smoelwerk heb liggen, omdat ik eindelijk eens de woorden ‘heur haar’ heb kunnen gebruiken in een zin.
Achter mijn lief vandaan blikt Diaan. Alleen haar hoofd is zichtbaar en ze denkt er duidelijk het hare van.
Jos zit op een stoeltje voor het raam, hij lijkt te glimlachen, maar nadere bestudering levert als resultaat dat hij toch een zekere pijn moet voelen. Want met een bier in de rechterhand, balanceert hij moeizaam met de andere hand met Ellen op zijn knie. Lachende Ellen, die blij is dat het allemaal zo voorspoedig verlopen is en om wie het uiteindelijk allemaal draaide die verhuisdag.

Inmiddels hang ik laptoppend op de bank, een stukje te schrijven waarin ik stellig de stelling dat een foto meer zegt dan duizend woorden wil ontkrachten. Maar ik ben nu pas bij woord vierhonderdzoveel. Dus het nut van dit stukje is loos. Nutteloos. Ach, ik heb in ieder geval wel weer bewezen dat ik niet héél dit weekend paaslam ben...

# 16 april 2006, 18:12

De schrijver slenterde lusteloos door de drukke supermarktstraatjes, bleef staan voor de wijnrekken, pakte een pak rode huiswijn en liet die lamlendig in zijn karretje zakken. Een straatje verder pakte hij twee pakken halfvolle melk. Een vrouw naast hem keek aandachtig naar de uiterste houdbaarheidsdatum van een pak volle Bulgaarse yoghurt. De schrijver kende die vrouw, een vriendin die altijd wel in was voor een pakkend geintje. Hij positioneerde zichzelf vlak achter haar, bracht zijn beide armen langs haar lichaam en pakte haar plotseling vol bij de volle borsten. Boos en verschrikt draaide de vrouw zich om, maar toen ze de man herkende sloeg haar stemming om en lachend begroette ze de man met een dikke pakkerd, vergezeld van de woorden: “Wat een heerlijk pakkende schrijfstijl heb je toch!”

# 15 april 2006, 9:14

Je zou toch denken dat ze onderhand uitgestorven zijn. Maar ze bestaan nog. Gisteren sprong er aus blaue hinein eentje voor mijn wielen. Schrok me rot. Morste bijna mijn koffie. En kon nog net de askegel van mijn sigaret redden. Gelukkig maar, want anders had ik mooi de krant bevuild die ik voor het gemak over mijn stuurwiel gedrapeerd had.

Wat een gestoorde, mompelde ik zachtjes tegen Maartje, die virtueel altijd naast me op de bijrijderstoel zit. Ze zei niks terug, want in de grauwe werkelijkheid zat ze op een bureaustoel een kleine 200 kilometer verderop. Maar ik weet zeker, als ze erbij geweest was, dat ze mij onverantwoordelijk had genoemd. Met een koffie in de ene hand, sigaret in de andere, krantje op het stuur. En dat er dan ineens zo'n lanterfant voor je auto springt. Je kan geen kant op! Lief, zou ik dan rustig uitleggen, ik was in mijn hoofd bezig met een stukje en vergat erbij te vertellen dat ik op een parkeerplaats stilstond. Gewoon een beetje lanterfanten. En dan zouden we er allebei hartelijk om lachen. Het leven is mooi...

# 13 april 2006, 8:48

Schrijven is voor een groot deel een kwestie van luisteren. Je oren precies op de juiste plek te luisteren leggen. Ook observeren, je ogen de kost geven, je neus in zaken met een luchtje steken, voelen en aanvoelen, af en toe een steek onder water geven om het vuurtje op te stoken, maar toch vooral luisteren. En daar dan je verhaal omheen bouwen. Heel simpel...

Lees verder...

# 11 april 2006, 21:38

Moeilijke lading was het, dus iedereen voelde zich plots expert in het ophoesten van een stuwplan. Echte mannen klommen in de laadbak en trokken diepe denkrimpels in elkanders voorhoofden, één hand aan de kin voor het extra intelligentie-effect.

Mijn enige zorg op dat moment was de koffie, want mijn verslaving diende bevredigd. Na het eerste cafeïneshot, besloot ik om me er dan eindelijk mee te gaan bemoeien. Drie man waren druk belangrijk aan het doen met een meetlint, eentje hield het ene einde vast, een ander trok aan de meetlinthouder terwijl een derde professioneel de afstand aflas. Die derde persoon enkelvoud, díe moest ik hebben.

"Wel consequent blijven, hé!" riep ik hem toe met mijn schoolmeestersstem. Zijn denkrimpels werden dieper en dieper, één ader in het voorhoofd begon al licht te kloppen.
"Wat bedoel je nou weer?" Dat 'weer' betekende dat ik hier blijkbaar al eerder de irritatiegrens had overschreden. Maar ik was al te ver gegaan, kon niet meer terug, nu.

"Dat is meten met twee maten, wat je doet." Wees hem ondertussen op zijn twee metende maten, die als hangjongeren met een hang naar zinloos geweld probeerden te bevatten wat die irritante chauffeur nou weer bedoelde. En na slechts 1 minuut en 23 seconden, kwam dan tóch de bevrijdende lach. Gelukkig voor mij, weer...

# 10 april 2006, 21:08

We hadden een brouwerij, gisteren. Ik bedoel eigenlijk een truiloft. Weet ik veel wat ik bedoel. Iets over twee mensen die al 12 jaar en een beetje bij elkaar waren. Dat moest gevierd, dus wij moesten daar bij. Er was drank. Er waren fans. (‘Ik herken je van de site!’) En later nog een klein café aan de haven, waar je zwiepers tegen de barlampen mocht geven, gratis. Jeugdsentiment in de vorm van Status Quo en John Fogerty. Dat weet ik allemaal nog als de dag van gisteren. Het zwalken over straat, dat herinner ik me ook nog. En iets over nog effe koffie doen, daarna. En toch draaide het bed nog, volgens haar. Heb het niet gemerkt. Viel als een blok voor haar. In slaap, dat dan weer wel...

# 9 april 2006, 11:14

Ik was gereed om aan land te gaan. Stond nog even met m’n handen in de zakken diep weggedoken in mijn jas op de voorsteven, die resoluut op de Britse kustlijn afstevende. Ik aanschouwde de White Cliffs of Dover, hoorde inwendig hoe Vera Lynn die bleke Engelse jongetjes uit de havenplaats bezong, en grinnikte om mijn eigen woordspeling. En bedacht dat Vera in werkelijkheid gewoon een smerige leugenaar bleek, want de white cliffs waren gewoon grauwgrijs, als je het goed bekeek. Dáár zouden ze nou eens een legertje gastarbeiders gewapend met staalborstels en emmers Cillit Bang op af moeten sturen.

Later, toen de douane uiteraard juist míjn ongure tronie eruit gepikt had om de Scania aan een diepgaand inwendig onderzoek te onderwerpen, kwam het eerste vleugje Engelse hoffelijkheid naar boven drijven, toen de customs officer niets kon vinden en me belangstellend vroeg waar ik vandaan kwam. Vol trots riep ik de naam van de grootste havenstad van Europa, waarop hij enthousiast reageerde dat hij daar wel eens geweest was.
“Ah! Been there! I visited Dutch colleagues in Bot… something!”
“Leg!” hielp ik hem.
“Sorry?”
“Botlek!” verduidelijkte ik en overwoog nog even om uit te leggen dat wij een minister Bot hebben en dat sindsdien het overheidsapparaat aan alle kanten hevig schijnt te lekken, maar besloot dat de man te dom was voor die woordgrap. Dus ik heb het er maar gelaten bij gelaten.

# 8 april 2006, 9:40

Het dilemma werd in de groep geworpen, zodat de redacteuren en visiterende webloggers het idee kregen dat ze bij een democratisch proces betrokken waren. Iedereen mocht zijn of haar favoriete kleur voor de 2007 lay-out van victordekeijzer.nl noemen.

"Rood!" baste de correspondent buitenland met linkse sympathieën direct als haantje de voorste. ("Net als je bankrekening zeker?" giechelde juffrouw Sonja van de salarisadministratie achter haar hand.)
"Zwart!" riep correctrice Maartje, omdat ze ook wel eens een donkere kant wilde hebben.
"Groen?" stamelde de stagiaire voorzichtig.
"Mat." sprak de sportredacteur denksporten mat.
"Paars!" joelde Paool, die al druk was met de paaseieren paarsen.
"Blauw natuurlijk! Als het niet blauw wordt, heb ik hier niets te zoeken!" oreerde Renesmurf, die hier niets te zoeken had.
"Wit!" opperde Hansb vredig, ondertussen heftig een witte vlag heen en weer zwaaiend.
Anderen kwamen nog met meer kleurloze opties op de proppen.

Hierna viel even een ongemakkelijke stilte en alle ogen richtten zich voorzichtig verwachtingsvol op de hoofdredacteur. Men kende inmiddels zijn onvoorspelbare buien.
"Geel." fluisterde ik onverstaanbaar.
"Wat zegt u?" vroeg een voorzichtige durfal.
"Geel." fluisterde ik, zo mogelijk nog onverstaanbaarder.
Het gezelschap keek elkaar vragend aan, niemand had het verstaan.
Ik stond ziedend op, stootte ondertussen mijn knie hard tegen het massiefeikenhouten bureau en schreeuwde luidkeels:
"ZACHTGEEL! KOLERE! ZIJN JULLIE DOOF OF ZO?!"

# 6 april 2006, 20:53

Ik wilde eigenlijk de boel de boel laten voor een paar dagen. Morgen een trip naar de JoeKee (lees: UK), dus van schrijven op de site komt dan even niet zo veel. En de aankondiging van het boek moest toch wel even een onuitwisbare indruk achterlaten, dus die wilde ik even laten bezinken.

Maar dan lees ik dit en voel dat hansb me al dagen uit zit te dagen. Hij zit me te dissen. En dat laat ik dan niet over mijn kant gaan, met mijn typiese rotterdamse hoofd en enge tongval. Terwijl er in heel dit bekrompen kikkerland maar één stam is die er uit springt, qua hoofden, tongval en humor. Rotterdammers. Maar dat snappen die holbewoners van het openluchttheater aan 't IJ niet. Die zijn druk met uit de ramen van hun grachtenpanden te staren naar slachtoffers die uit gaan glijden over de bananenschil die ze net uit het raam hebben gepleurd. Want humor uit 020 gaat altijd over leedvermaak. Om dit verder te verduidelijken, verklaar ik hierbij hansb de oorlog:

Als twee landen een conflict hebben, bijvoorbeeld over grond, grenzen, of anderzijds, kan de ruzie zó hoog oplopen dat bewoners van die landen naar de wapens en/of elkaars kelen grijpen, teneinde het conflict op meestal bloedige wijze te beslechten. Dat noemt men oorlog.

Ik heb hansb de oorlog verklaard. Dát is nou Rotterdamse humor...

# 4 april 2006, 22:05

Het enige nadeel is dat er wat verhaaltjes van de site gaan sneuvelen, in verband met publicatierechten en zo. Maar dat is niet zo erg, want een site is vluchtig en er blijft nog genoeg onzin over. En ik blijf natuurlijk onzin verkopen op de site. Daar ben ik niet bang voor. De uitgever is enthousiast en dat is leuk. Het is een begin en het lijkt mij ook erg leuk. Een boek met je eigen naam en smoelwerk erop. Best grappig. Ik heb gezegd dat ik ergens deze week uitsluitsel geef. Dus dat doe ik dan ook. Ik zal een net mailtje naar de uitgever sturen. En misschien, als het nou allemaal een beetje gaat lopen, ben ik over een paar jaar zélf de uitgever. Van het grote geld...

# 3 april 2006, 23:18

“Heb jij ook pc31?” vroeg ze me, één oog van het laptopscherm afwendend.
“Ik heb heliport” antwoordde ik, diep verscholen in de zaterdageditie van het Algemeen Dagblad.

Zij zat het cryptogram op de ad-site in te vullen, ik de echte in de papieren versie. Dus ik nam aan dat we een wedstrijdje deden en dat degene die als laatste het eindwoord wist, een dom ei was. Of zoiets. Dus ik had me door de puzzel heengespeerd, mijn hersens alle kanten op laten kronkelen en het woord binnen no-time in de vakjes gekrabbeld. Maar ze vroeg alleen maar welke versie van het crypto ik had. De papieren versie bleek dus te verschillen van de digitale versie. Vandaar de babylonische spraakverwarring.

Wat later, we deden allebei ons eigen ding en ondertussen rockte Money for Nothing van de Dire Straits uit de speakers, en zij zong vrolijk mee: “Money for Nothing, and your chips for free!” Bevreemd keek ik haar aan. “Chips for free? CHICKS! Het is CHICKS for free! Gratis wijven! Dat bedoelen ze!” Ze wist het uiteraard, maar ze tartte me wederom glimlachend. Ik overwoog nog even om haar te vragen wie de achtergrondzang op dat nummer voor zijn rekening nam. Sting. Ik overwoog het, want ik wist dat ik dat feit al een kleine duizend keer had gemeld, puur en alleen om met mijn verregaande hedendaagse muziekkennis te pronken. En ik wist ook dat zij dan verbaasd zou reageren. “O ja? Is dat echt Sting? Goh!” Terwijl ze dat al een keer of duizend gehoord heeft. Maar ze houdt van me, dus streelt iedere keer mijn ego. Lekker is dat.

# 2 april 2006, 20:05

Ongeveer 1000 bezoekers per week, die tezamen goed zijn voor gemiddeld zo’n 2000 hits op deze site. Geen bijzonder pakkende naam, gewoon een eigennaam, míjn eigen naam, maar toch een redelijk aantal nieuwsgierigen hier. Heb ik in mijn eentje opgebouwd in de loop der tijd. Best een prestatie om trots op te zijn, zeg ik dan tegen mezelf heel de dag door. Wel, niet héél de dag door, want af en toe zeg ik ook tegen mezelf dat ik links of rechts moet, al naar gelang de behoefte. Anders kom je nergens of beland je in zee. Want als je alsmaar rechtdoor rijdt, staat er op een gegeven moment water in je carburateur. En dan is ie stuk…

Om kort te gaan, de verbazing was des te groter toen bleek dat niemand van die gigantische bezoekersschare zich afvroeg waarom Victor de Keijzer niet een geweldige 1 aprilgrap bedacht had, zoals hij wel vaker gedaan heeft. Ik ga me hier expliciet níet zitten verontschuldigen en deels is het te wijten aan de verhuizing die vandaag gepland was, maar kan niet ontkennen dat ik niet lichtelijk teleurgesteld ben in de lezers. Is er dan echt niemand die zich op zijn of haar hoede heeft afgevraagd wat ik eventueel had kunnen bedenken? Niemand?

Dan doe ik het dus nooit meer. Of misschien juist wel… als alle verdenkingen een zachte dood gestorven zijn, en niemand het meer verwacht, komt de grap natuurlijk dubbel zo hard aan… of stel dat ik het juist níet op 1 april doe, maar op een dag dat iedereen totaal onbevangen tegen de werkelijkheid aankijkt…

Ik laat jullie nu even alleen met je wantrouwige overdenkingen en ga hier even lekker met mezelf verder zitten filosoferen over bepaalde dingetjes. Later!

# 2 april 2006, 10:46