Gisteravond een wat corny Amerikaanse film gezien, waar patriottisme en het verschil tussen goed en kwaad zo goed en kwaad als een Amerikaanse tekstschrijver durft te verhalen, werd neergezet. En waarin nog eens fijntjes werd benadrukt dat de echte held de man of vrouw is die zijn leven in de waagschaal stelt voor God en vaderland. Vette bullshit natuurlijk. Ieder weldenkend mens beseft dat de Amerikaanse patriotten, onder de bezielende leiding van een Bush, de gevaarlijkste fundamentalisten op deze aardkloot zijn.

Teveel mensen worden als helden vereerd, terwijl het eigenlijk ordinaire misdadigers zijn. De échte helden, die zie en hoor je nauwelijks. De mensen die zich met hart en ziel inzetten voor hun hulpbehoevende medemensen. De mensen die niet zo nodig in de schijnwerpers hoeven, niet in het middelpunt van de belangstelling willen staan. Mensen die zelf vinden dat ze onbelangrijke taken verrichten, maar ondertussen door hun nageslacht op handen gedragen worden vanwege die taken. Met regelmaat hoor ik mijn lief aan over de heldendaden van haar overleden moeder, een vrouw die zich met volle overgave inzette voor haar medemens. Omdat ze vond dat het zo moest en omdat het niet meer dan logisch was.

Die vrouw is een voorbeeld, in ieder geval voor haar kinderen. Net zoals mijn ouders een voorbeeld voor mij zijn. Zodat je over hele normale zaken heel logisch na gaat denken. Als je de mazzel hebt dat je een slof sigaretten koopt in een lokaal winkeltje en er later via de postbankafschrijving achter komt dat de mevrouw slechts één pakje afgerekend heeft, heb je aardig wat centjes bespaart. Waarschijnlijk zijn onze ouders er de oorzaak van dat mijn lief direct voorstelde om het verschil alsnog te gaan voldoen bij de mevrouw van het winkeltje en dat ik daar geen bezwaren tegen in bracht. Die actie leverde mooi een gratis aansteker op van een duidelijk dankbare winkeljuffrouw. Voor haar waren we op dat moment helden. Mede dankzij onze ouders.

Dus nu zitten we met een wegwerpaansteker ter waarde van €34,20. Held zijn is een dankbaar beroep, maar het kost zo’n hoop geld… Zou je dat ook op je ouders kunnen verhalen?

# 31 augustus 2006, 12:03

Ik was op zoek naar mezelf en vond me lanterfantend bij het haventje van het dorp waar ik tegenwoordig woon. Het dorp dat al 650 jaar stadsrechten heeft en derhalve geen dorp genoemd kan worden. De echte Enkhuysers tikken me dan ook iedere keer op de vingers over mijn onbenullig idioom en dat maakt het typen van een nieuw stukje best pijnlijk.
In ieder geval, ik zat dus wat wezenloos voor me uit te staren op een bankje bij de haven toen ik aangesproken werd door een passerende dorpeling. Hij complimenteerde me met de saait, wat West-Fries is voor ‘site’ en maakte terloops de onnozele opmerking dat ik nu in ieder geval iedere dag tijd had voor een nieuw stukje.
Ik onstak in woede een sigaret en vroeg hem of hij er zich wel van bewust was wie hij was en of ie niks beters te doen had dan heel de dag schrijvers af te zeiken en onder druk te zetten en dat ik zelf wel uitmaakte waar, over wie en wanneer ik een nieuw stukje zou schrijven! Lul met vingers!
Een beetje beduusd vervolgde de man zijn weg en ik draaide nog eenmaal mijn heethoofd in zijn richting om hem na te roepen dat hij sowieso niks te vertellen had omdat hij niet eens bestond en dat ik hem zomaar verzonnen had als excuus voor een nieuw stukje. Daar had de man niet van terug en hij verdween als sneeuw voor en met de noorderzon. Tevreden stond ik op en ging rechtstreeks terug naar huis, want ik had weer een nieuw stukje te schrijven.

# 29 augustus 2006, 18:31

Het voelt een beetje als spijbelen. Terwijl buiten een druilerige regenbui gestaag neerklettert, check ik gewoontegetrouw de file-informatie en zie dat de verkeerskundige zomer reeds voorbij is. Ik kan maar nauwelijks een triomfantelijke glimlach onderdrukken. Voel een licht medelijden met de werkende medemens. Dan hoor ik de stem van mijn lief in mijn hoofd. ‘Lach ze allemaal maar uit! Je hebt het verdiend!’ En ik lach ze derhalve allemaal uit. Om vervolgens met een verse bak koffie weer op de bank neer te ploffen alwaar ik me toch weer ga zitten schamen. Ik moet het nog tot me door laten dringen, moet het allemaal weer leren. Nietsdoen valt niet mee, lanterfanten is a hell of a job...

Lees verder...

# 28 augustus 2006, 13:10

Dat begint lekker dan. Je geeft je goeie baan eraan, verhuist vol goede moed naar de liefde van je leven in het mooiste dorp van Nederland, denkt te kunnen gaan genieten van vrijheid, blijheid, stapt met een gigantische glimlach op je smoelwerk over de drempel, zegt zij gelijk dat je op moet passen. “Jij moet oppassen, jongen!”
Dus dat heb ik maar gedaan. Opgepast op de kindjes van vriendin B. Die toevalligerwijs een naamgenoot is van mijn jongste dochter B. We moesten echt oppassen, en ik al helemaal. Want ik hield me uiteraard niet aan de regeltjes die op het whiteboard in de woonkamer gekalkt stonden. Op misschien ook juist wel, want later bleek dat de oudste dochter van de oppaskindjes die regeltjes met enige inventieve creativiteit, een wisser en een stift naar haar eigen hand had gezet. Maar aan het eind van de shift werd ik wel zomaar uit het niets uitgeroepen tot tweede stiefvader. Met stip. Ha!
Voor de rest zit ik al zwaar onder de plak. Omdat ik me ertegenaan ging bemoeien toen mijn lief ineens een aanval van nesteldrang kreeg en dingetjes een andere plek ging geven, kastruimte ging reorganiseren en plekjes voor mijn geringe bezittingen ging vrijmaken. Ik had gewoon met m’n onhandige klauwen van dat potje lijm af moeten blijven...

# 27 augustus 2006, 22:57

Voor de laatste keer reed ik op de voorlaatste dag weg van de zaak, nadat ik voor de laatste keer de orders voor de volgende dag in ontvangst had genomen. Voor de laatste keer kreeg ik te horen dat ik morgen weer wezenloos vroeg m'n nest uit mag, om in the middle of nowhere spullen te laden die in the middle of somewhere else gelost moeten worden. Alles wat ik vanaf nu doe, is voor de laatste keer. Dus voor de laatste keer onderweg naar mijn Rotterdamse slaapplaats, belde ik mijn lief om te vertellen dat dit de laatste keer was dat ik haar onder deze arbeidsomstandigheden belde.

Mijn carrière als Hoekschewaardse vrachtwagenchauffeur daar zit er op. Morgen geef ik de pijp aan Maarten en gelijk ook maar de brui eraan. Vanaf morgen stort ik me met volle overgave op de liefde van mijn leven. Dat zal wel even hard aankomen, maar ze kan tegen een stootje, die stoot. Een nieuw leven met z'n tweetjes vangt aan, een oud leven wordt afgesloten. Ik heb gelachen, gescholden, gezwoegd, gejankt, gereden, gereden, gewerkt, gepraat, gepleit, gediscussieerd, geobserveerd, terug gereden en geschreven. Gepokt en gemazeld stap ik morgen voor de laatste keer uit die cabine.

De collegae vinden het jammer dat ik ga. Terwijl sommigen onbewust ook opgelucht adem zullen halen. Ik blijf zoveel mogelijk contact houden, heb ik beloofd. Eerst morgen nog wat teringgeintjes uithalen, kwinkslagen in het rond strooien en hier en daar wat afscheid nemen. Misschien doe ik zelfs nog een stukje ter afsluiting van deze periode in mijn leven. Waarin ik dan de collegae bedank voor de afgelopen jaren. En vooral ook voor het lachen.

Misschien doe ik ook nog een apart stukje voor mijn ouders, die de afgelopen jaren met de handen ineen een onmisbaar vangnet voor mij vormden. Waar ik ze tot in lengten van dagen dankbaar voor ben. Mijn ouders, die ongemerkt een beetje symbool stonden en staan voor alle goeds in het leven. Afscheid nemen doe ik niet van ze, want ik verdwijn niet van de aardbol.

Die stukjes schrijf ik ooit nog wel een keertje. Voorlopig stort ik me morgen voor de laatste keer in de cabine van de Scania. Om op de laatste dag van hot naar her te rijden. En als ik morgen voor de laatste keer een beetje weemoedig de rit van 's Gravendeel naar Enkhuizen maak, dan zing ik héél hard mee met de radio.

# 24 augustus 2006, 22:05

Een waar drama. De willekeurige kleurloze buurman verderop in de straat overleed plotseling. Het was nog geen vier uur in de ochtend toen de ambulance met gillende sirenes en hevig zwaaiende lichten de straat in kwam zeilen. Omdat de schrijver nog niet eens zijn eerste remslaapje had gehad, en ruw gewekt werd door dat gillend gele busje terwijl achteraf bleek dat de zieke broeders toch niks meer voor die dooie konden betekenen, kreeg hij toch zomaar aus blaue hinein mooi de tering erin.

De man is veel te vroeg gestorven, mompelde de schrijver tegen niemand in het bijzonder na een korzelige blik op de wekker, en sloot voor het laatst die nacht zijn moede ogen.

# 21 augustus 2006, 21:24

In het kader van cultuur snuiven en zo, besloten we vandaag een trip naar Harderwijk te maken, hier aan de overkant, zeg maar. Uiteraard had ik me grondig voorbereid, dus onderweg lichtte ik mijn lief vast in over de geschiedenis van dit Gelders havenstadje.

Ik wist te vertellen dat er in den beginne niets was. Tot een zwerver, Karel Zebedeüs Dwalend van Straat tot Wijk, bij vrienden en vijanden beter bekend als ‘Wijk’ besloot om na enige rondzwervingen een huisje te bouwen op een leuke plek aan de toenmalige Zuiderzee. Hij nodigde vrienden en vriendinnen uit voor de barbecue met echte everzwijnen en sommigen vonden het wel geinig daar en bouwden ook een huisje naast het zijne. Met een van die vriendinnen die dus een buurvrouw werd, legde Karel het aan en toen het dorp al danig gegroeid was en wat toevallige voorbijgangers aan het huisje van Karel voorbij gingen, hoorden zij door een openstaand raam heftig kreunen en steunen en een licht geïrriteerde vrouwenstem roepen: “Harder, Wijk!” Vandaar de naam Harderwijk. Mijn lief keek op dit moment al weer bewonderend naar me op, verbaasd over zoveel parate kennis in mijn goed gevormde schedel.

Aangemoedigd door haar leergierigheid, heb ik later ook nog het begrip ‘Hanzestad’ verduidelijkt. Die dorpen daar in de omgeving waren allemaal vredelievend en alles was pais en iedereen vree met iedereen tot op een noodlottige dag de Hanzen uit het oosten kwamen en alles vernietigden en plunderden en de ingenomen steden vanaf die dag Hanzesteden noemden. Dat klinkt makkelijker dan het lijkt, maar de legers van de Hanzen waren moeilijk controleerbaar door de officieren, vanwege het feit dat iedereen ‘Hans’ heette. Dus als een pelotonscommandant een opdracht gaf als: Hans, Hans en Hans, jullie nemen de linkerflank en Hans, Hans, Hans en Hans pakken de rechterflank, kan men zich misschien voorstellen dat sommige aanvallen een mooi zooitje werden. Enkele historici menen dat de term ‘gehannes’ uit deze tijd stamt.

Volgende week doen we Urk, wat in vroeger tijden Nurk heette en de inwoners als Nurks werden beschouwd, tot de eerste telefoniste in dat dorp de naam moest spellen en begon met de historische woorden: “De N van Nurk” Die N is helaas nooit meer teruggekeerd...

# 19 augustus 2006, 22:01

Je ziet hem met de minuut wijder en bijkans onoverbrugbaar worden. De gapende generatiekloof hier. Iedere dag wordt het moeilijker om mijn ouders in toom te houden en te beteugelen, en m'n duim is dan wel groot, maar voldoet niet meer om ze d'r onder te houden. Gelukkig hoef ik nog maar één week in het Rotterdamse te vertoeven, daarna mag ik me onder gelijkgestemden mengen in mooi Enkhuizen. Even tot rust komen en afstand nemen van het leeftijdsverschil.

Neem vanavond. Ze ging wéér op stap, mijn moeder. Op mijn vraag waar ze dan wel zo ineens dacht van plan was naar toe te gaan, zonder mijn uitdrukkelijke toestemming, antwoordde ze dat ze samen met haar zuster naar een bling bling party ging. Vreselijk toch? Ik meende dat het vast iets met vibrators of andere vleesvervangende middelen te maken zou hebben, maar één telefoontje naar mijn lief maakte duidelijk dat het hoogstwaarschijnlijk iets met sieraden van doen had. En mijn lief meldde er direct achteraan dat ze  vanmiddag op het marktje geweest was en allerlei leuke spulletjes gekocht had om zelf een hangertje van te maken. Waarop ik dan weer wist te pareren welk een groot toeval dat was, omdat ik zelf op dat moment óók een hangertje had. Waarop zij dan met een zwoele, verleidende stem fluisterde dat ze morgen dat hangertje van mij wel even in een hand - en een heup omdraai zou laten verdwijnen.

Wel, dat laatste zei ze niet echt, dat heb ik er voor 't gemak maar even bij gefantaseerd, en ben daar achteraf ook best blij mee, want het zou natuurlijk ook zomaar kunnen dat ze dan nu al vast de blinkende messen aan 't slijpen is...

# 17 augustus 2006, 20:37

Oké dan. Laten we dan nu met z'n allen de conclusie trekken dat het experiment over het gerucht dat ik gisteren eigenhandig de wereld in heb proberen te helpen, een stille dood gestorven is. Wat dan weer mijn vermoeden bevestigt dat mijn lezers tot de elite van weblog lezend land behoren. Maar ik blijf bij mijn eerdere stelling dat er nog steeds veel te veel mensen rondlopen die op basis van te weinig, onnauwkeurige of soms helemaal geen informatie een verkeerde conclusie trekken. Vandaag heb ik het weer aan den lijve mogen ondervinden.

Ik rook. Al jaren. Dat kan ik best goed. Als mensen mij een Gauloises op zien steken, weten ze direct dat ze met een getraind en professioneel roker te maken hebben. Vanmiddag in de vrachtwagen echter, toen ik zo'n nicotinestaaf tot ontbranding wilde laten komen, bleek plots mijn professionele wegwerpaansteker volledig leeg. Dus ik had een duidelijk probleem. En ik zat al niet lekker in mijn vel, want was de dag begonnen met een zwak, ziek en misselijk gevoel. Voeg daar nog een paar onzinritten bij, en je hebt me bovenop de kast. Een rit in je schoot geworpen krijgen waarvan je van te voren al weet dat je én je aantal toegestane rij uren gaat overschrijden én al weet dat je onmogelijk op de afgesproken tijd op het losadres kan staan, dat aangeeft bij de planning en pas gelijk krijgt als je geladen bent, waardoor je verplicht wordt de volgende ochtend om 8 uur op het losadres te staan, wetende dat je bijna 3 uur nodig hebt om daar te komen, dus om een uurtje of 4 het nest uit moet, versterkt in ieder geval wel weer het gevoel dat je de juiste beslissing hebt genomen om er mee te kappen. (Nog maar acht daagjes, Keijz.)

Irritatie alom, dus. Ik vergelijk zoiets met een technisch ontwerp wat je met volle overgave schrijft, daar een planning en een bijbehorend kostenplaatje aanhangt, en er later achterkomt dat een verkoper in de planning, dus ook in de kosten heeft zitten snijden omdat de klant de prijs wat aan de hoge kant vond. De verkoper scoort tóch zijn order, stelt echter de ontwerper en programmeurs voor schier onoverkomelijke problemen. Ik schrijf uit ervaring, dat mag duidelijk zijn.

Maar ik dwaal iets af, meen ik. Dit om toch even de bijna bereikte irritatiegrens aan te geven op het moment dat ik erachter kwam dat mijn aansteker leeg was. En daarnaast was ik in de wetenschap dat ook het pakje Gauloises bijna zijn eind bereikt had. Op de afrit naar het eerste pompstation dat ik tegenkwam, oefende ik vast mijn bestelling: een pakje Gauloises en een aansteker. En ik wist al hoe die bestelling bij het meisje van pompstation over zou komen: ach. hij heeft geprobeerd te stoppen met roken, maar houdt het niet vol, die loser. Dus koopt tandhakkend een nieuw pakje met een aansteker. Slappeling!

"Een pakje Gauloises!" beantwoordde ik luid het schuchtere 'Goedemiddag' van het meisje van het pompstation en bleef haar even zwijgend strak aankijken, haar reactie afwachtend. En op het moment dat ze verveeld een greep deed in de sigarettenbak achter zich, riep ik uitdagend: "En een aansteker!"

Een plotseling doodse stilte vulde de ruimte van het pompstation en ik herkende duidelijk de smalende glimlach van de verkoopster, al was het maar een fractie van een seconde. Inwendig kookte ik inmiddels van woede. Wat dacht dat kind wel niet van me?! Dat ik een slappeling was?! Wist ze wel wie ze hier tegenover zich had?!

"Ik wil je wel even vertellen dat ik al vijfentwintig jaar vol overgave rook, en dat ik slecht één keer een poging heb gedaan om te stoppen en dat was héél lang geleden! Dus je kunt je conclusies beter voor je houden, want anders klaag ik je aan voor inbreuk op mijn privacy!" De uitbarsting was er ineens, de irritatiegrens blijkbaar bereikt. Het kind keek me aan alsof ze het water in Keulen zag branden, maar dat was duidelijk gespeeld. Licht triomfantelijk verliet ik het pand, blikken van omstanders in mijn rug prikkend. Weer had ik iemand geleerd dat te snel conclusies trekken niet getuigt van een bijster hoog intelligentieniveau.

Conclusie: die ben ik effe kwijt nu, want het is nogal een lang verhaal geworden. Maar dat je het maar weet!

# 15 augustus 2006, 22:15

Diepe denkrimpels vervormden wreed het voorhoofd van de schrijver. Hier moest hij toch iets mee kunnen. Hij was op het idee gekomen door een eerdere post en de reacties daarop. Peinzend overdacht hij de mogelijkheden. Gewoon vrolijk melden wat ie van plan was? Nee. Te veel flair, te veel viva. Het was beter om een rookgordijn op te trekken, wat zand in de ogen van de argeloze lezer strooien. Dan zou het effect dubbel zo groot zijn. Dan werd het pas echt  een klucht . Kijken wie het als eerste in de gaten krijgt.

Maar eerst was het zaak om het gerucht te ontzenuwen. Anders zouden de lezers écht op een dwaalspoor gebracht worden en de nobele schrijver en zijn lief in een totaal ander daglicht stellen. Daar zou niemand beter van worden. Behalve misschien de verspreider van het gerucht. Die er kennelijk een immens genoegen in schiep om dit soort klinkklare nonsens te verkopen. Maar de schrijver had zijn pen geslepen en was klaar voor het verbale steekspel.

Het begon een paar weken geleden al. Eigenlijk al veel langer geleden, maar het balletje kwam weer aan het rollen door. ach, de schrijver heeft eigenlijk helemaal geen zin om er over te verhalen. Via de ingenieuze zoekmachines komt de nieuwsgierige lezer snel genoeg achter de grauw versluierde 'waarheid’. En dan zouden de reacties uitwijzen wie een bovengemiddeld intelligentie quotiënt zou bezitten en wie er op Telegraafniveau was blijven hangen...

# 14 augustus 2006, 21:32

Paul Claessen
Correspondent www.victordekeijzer.com, USA.

Palm Bay, Florida, Zaterdag 12 augustus 2006

Om eens te experimenteren met een ander genre, heeft uw correspondent buitenland een kort kinderverhaaltje geschreven in de vorm van een ‘beeld’-verhaal: met plaatjes dus: dat vinden kinderen prettig...

Lees verder...

# 13 augustus 2006, 16:37

We schrijven het jaar 1958. Doe maar even mee. Pak een pen en een stukje papier en schrijf: 1958. En laat dan je gedachten afdwalen naar het Rotterdam van 1958. Het waren barre tijden. De winters waren zó koud dat je adem direct bevroor bij het uitademen. Veel Rotterdammers uit die tijd, bijna allemaal havenwerkers, dorstten soms niet eens meer uit te ademen, zó koud was het in die tijd. Dus er ontstond een overschot aan opgeblazen mensen, blaaskaken genoemd, die gelukkig bijna allemaal naar Amsterdam verhuisden.
Die bizar barre winters begonnen vaak al in augustus.

De oplettende Rotterdammer uit die tijd, hij woonde toen op de Mathenesserdijk, zag iedere ochtend voor dag en dauw, in weer en wind, over bergen en dalen, een stevige Rotterdammer, met spieren als staalkabels, een handkar gevuld met loodzware melkbussen de Mathenesserbrug op duwen. Die melkboer, in de wijk bekend als ‘Nelis’, was mijn grootvader. Het was een opgewekte man, net als zijn opgewekte vrouw Bets en samen hadden zij drieëntwintig jaar eerder hun mooie dochter Corrie verwekt. Ook zij bleek een opgewekt meisje, net als de weeën.

Niemand had toen kunnen bevroeden, zelfs de vroedvrouw niet, dat Corrie drieëntwintig jaar later het leven zou schenken aan de mooie Marlies. De vreugde was groot op die 12de augustus 1958 en iedereen dronk een toppertje en een breezer ananas en nam er ook maar een dubbele whisky bij. En ze dansten, sprongen en waren zo blij. Want men nam voetstoots en klakkeloos aan, dat ook Marlies tot een opgewekt meisje zou ontspruiten. En dat deed ze. Hoewel uw historicus er met forse tegenzin de kanttekening bij plaatst dat hij met enige regelmaat in de gelukkige gelegenheid is geweest dat hij bij zijn zus en haar echtgenoot heeft mogen logeren en dat ze vroeg in de ochtend die opgeruimde opgewektheid met verve weet te verbergen. Maar een kniesoor die daar op let.

Dus ik ben een kniesoor. Die vanaf deze plek zijn zuster van harte wil feliciteren met haar zoveelste verjaardag. En haar terloops en achteloos nog wil bedanken voor alle steun die hij van haar heeft mogen ontvangen in voor hem mindere tijden.
Gefeliciteerd, Lies. Zet je vast het bier koud?

# 12 augustus 2006, 7:48

Het is toch serieus grappig als je erachter komt dat een of andere losgeslagen student ooit een verhaaltje van jou voor zijn afstudeerscriptie heeft gebruikt. Een verhaal wat in het nog te drukken eerste boek van Victor de Keijzer himself zal pronken. En als potentieel schrijver mag je toch jezelf achteraf een hele dikke veer in je reet steken als je dan ook nog eens constateert dat die scriptie over pornografie gaat. Zal ik overigens niet doen. Die dikke veer in m'n reet. Heb ik wel eens gedaan en dat is echt geen gezicht.
Ja, die Victor de Keijzer gaat het helemaal maken in de schrijverij. En zo niet, dan ligt de zinnenprikkelende wereld van de porno wijdopen aan zijn naakte voeten.

# 9 augustus 2006, 22:24

Ik moest dus vandaag een krukas naar Hamburg vervoeren, derhalve gisteren met mijn lief vast de Scania opgepikt. En dan ben ik in mijn element, in die bak. Dus dan probeer ik haar elementaire zaken over het chauffeursvak te leren. Dus bij het eerste het beste wegrestaurant stoppen voor koffie. Zwárte koffie, uiteraard, want een chauffeur is geen melkkindje. Een paar kilometer voor de afslag begon ik met de les:

"Als je straks uitstapt, moet je je wel realiseren dat er meer chauffeurs op die parkeerplaats staan. Dus het is noodzaak dat je denkt aan je houding. Bij het uitstappen sla je de onderste tree over. Die is voor mietjes. Sta je naast de wagen, dan sla je de deur met een geoefende nonchalance dicht, haalt lekker je neus op en spuugt met diezelfde nonchalance een flinke klodder slijmerige substantie op de grond. Daarna krab je eens flink aan je zak en loopt licht heen en weer wiegend met de armen een beetje gespreid, alsof je last hebt van al die spieren en de benen flink uit elkaar, alsof je last hebt van bowlingballen. Capice ?"

"Ja, lief. Alleen. ik heb geen zak. Is het dan goed als ik even flink aan m'n doos krab?"

Daar moest ik even over nadenken. Ik wilde nog voorstellen dat ze dan voor deze keer wel aan míjn zak mocht krabben, maar je weet nooit hoe dat overkomt bij de collegae. Dus dat heb ik zo gelaten. Het loopje dat ik met haar nam ging wel goed, voor een eerste keer dan.

Later, in de truckerlounge, keek ze vol bewondering naar me op toen ik boerend en scheten latend mijn truckeromelet ongegeneerd naar binnen zat te schuiven, het geheel wegspoelend met gitzwarte koffie. Je zag haar denken: dát wil ik ook allemaal kunnen!

Misschien later, als ze wat groter is. Voorlopig gaat ze morgen op voor een interne sollicitatie. Ik heb er zelf alle vertrouwen in dat die functie applicatiebeheer haar kant op komt rollen. Maar jullie mogen haar op deze plek alle succes van de wereld toewensen! (Kan ik tenminste stoppen met de lessen.)

# 7 augustus 2006, 22:50

Met een niets ontziende noodgang vliegen de jaren voorbij. Mensen, pijntjes en herinneringen verouderen. Sommigen wat sneller dan anderen. Wonden helen, helemaal of bijna helemaal. Littekens op je ziel vormen een week weefsel, en als je goed kijkt kun je daar gezichten in zien...

Lees verder...

# 5 augustus 2006, 11:07

Zo heb ik een neef die tot zijn nek in de journalistiek zit en die ik ooit nog wel eens vol trots de Pulitzer prijs in ontvangst zie nemen. Onlangs heeft hij me zijn geheim onthuld. "Je moet je blijven verbazen!" Verwonderd overdacht ik peinzend die overdenking. Dus ik kan altijd nog journalist worden, dacht ik verbaasd.

Verbaasd was ik ook over een mailtje dat ik mocht ontvangen van een attente nicht van me, die me fijntjes ergens op attent maakte. Wel was ze bang dat ik haar een bemoeiallerige nicht zou vinden, dus ik heb haar resoluut duidelijk proberen te maken dat dat geenszins het geval is. Ik ken wel een bemoeiallerige nicht, maar die heet Hans. Dat zal verder niemand verbazen.

# 2 augustus 2006, 22:02

Ik zat op het terras met Henning Mankell, de Zweedse schrijver. Dat klinkt misschien vreemd, maar Henning en ik hebben ieder geval één ding gemeen: we hebben elkaar nog nooit gelezen. Dus daar wilde ik snel een einde aan maken en begon in het boek 'Mördare utan ansikte’, een van z'n eerste misdaadromans. Ik heb toch maar gekozen voor de in het Nederlands vertaalde versie: 'Moordenaar zonder gezicht’, omdat mijn Zweeds niet meer is wat het nooit geweest is. Ronduit gezegd, mijn Zweeds is gewoon zwaar køt.

Het is een lastig boek. In de eerste plaats is het lastig om weg te leggen als je er eenmaal in begonnen bent, en in de tweede plaats is het lastig omdat dit typisch zo'n boek is waar ik van weet dat mijn lief er ook van gaat genieten. Dus ik mag niks zeggen. Normaal gesproken, als ik een boek goed vind, verhaal ik na afsluiting van een hoofdstuk vol vuur en vlam over wat ik wel niet allemaal gelezen heb. Dan bespreek ik mijn vermoedens, de twijfels en de verwachtingen met mijn lief. En dan heeft zij echt geen idee waar het over gaat, maar vindt ondertussen mijn eenzijdige boekbesprekingen wel leuk, denk ik. Maar bij dit specifieke boek is me dit dus ten strengste verboden. En dat is nog wel het lastigste voor mij.

Om toch een klein beetje ter zelfbevrediging aan mijn eigengereide grillen en grollen tegemoet te komen, hier vast een kleine samenvatting: Nou, die ene boer werd ineens 's nachts wakker en toen had ie pijn in zijn knie en het was winter en koud en hij keek naar de boerderij van de buren en hij vond het vreemd dat ie het paard niet hoorde en toen was het raam ingeslagen en de buurman z'n gezicht was eraf en hij was ook nog dood en de buurvrouw was bijna dood en het paard had hooi en water en toen bleek dat die man heel veel geld had en een stiekeme vriendin en die politieagent was van z'n vrouw af en at dus veel te vet. Bloedsstollend tot nu toe...voel je wel?

# 1 augustus 2006, 21:44