Schokkend nagenietend zuchtte de mooie vrouw: ‘Wat heb je toch een zalig uiteinde!’
De schrijver veegde glimlachend de rotzooi aan de gordijnen, want die hingen comfortabel voor het grijpen onderweg naar de slaapkamerdeur. De trap afstommelend bedacht de schrijver dat het juist nú de tijd was om hier en daar weer eens wat zalige uiteindes aan zijn gigantische lezersschare te wensen.
Het was vreemd, maar die gevoelens kreeg de schrijver vaker op de laatste dag van het jaar. Hij begon te bedenken hoe hij de wensen onder woorden zou moeten gaan brengen. En hoe hij alvast een kleine voorbeschouwing op het komend jaar zou kunnen geven. Vloog het internet op voor inspiratie, klikte het vaste rijtje leesvoer langs en realiseerde zich toen dat zijn lief al lang alles geschreven had wat er te wensschrijven was. Dus hij besloot het daarbij te laten. Tot volgend jaar.

# 29 december 2006, 12:04

Ik heb de onhebbelijke gewoonte om waar ik ook ga, mijn camera mee te slepen. Je weet namelijk maar nooit wat er voor je lens springt. Vandaar dat ik eerste kerstdag ook druk liep te schieten tijdens onze ‘laatste’ kerst. Zo is het gekomen dat ik nu een plaatje op de geheugenkaart heb wat droef, mooi, indringend, sprekend en vooral blijvend in het menselijk geheugen gegrift zal staan. De foto toont een gelige kleine keizerin, liggend in een ziekenhuisbed. Ze kijkt op naar de grote man die naast haar zit en haar hand vasthoudt. Je voelt de berusting, de acceptatie, de angst, het komende gemis en de liefde. Vooral de liefde...

Lees verder...

# 27 december 2006, 14:01

De schrijver zuchtte nog eens diep en wreef korzelig in zijn ogen. Het traditionele kerstdiner met vrienden was hem niet in de kouwe kleren gaan zitten. De conversatie vóór, tijdens en na het vijf uur durende etentje had er flink ingehakt. Onverwacht zware gesprekken in onverwacht donkere dagen voor kerst.

De tijd van terugblikken was aangebroken. Meestal volgde daar logischerwijs direct een hoopvol en mooi moment van vooruitblikken op. Maar het vooruitblikken was moeilijk dit jaar. Omdat de schrijver wist wat er ging komen. Daarbovenop drukte ook nog eens de droevige wetenschap dat het nu exact zeven jaar geleden was dat hij zijn kinderen voor het laatst had gezien. Alles bij elkaar genoeg droevige feiten om eens een flinke duik in de put te nemen.

Als zijn lief niet zo aanwezig was geweest, had hij dat ook zeker gedaan. Eens lekker diep de put in en zich daar wentelen in zelfmedelijden. Maar dat stond ze niet toe, ze liet het niet gebeuren. Met haar mooie opbeurende praatjes, haar mooie uiterlijk, haar mooie vooruitzichten en haar bergen liefde. De schrijver vervloekte zijn lief daar stevig om. Hij mocht niks, zich niet eens in een depressief dal laten zakken.

Als straf had hij een ingenieus plan bedacht. Hij zou haar met gelijke munt terugbetalen, een koekje van eigen deeg bakken, haar net zo behandelen als zij hem. Ze zou nog raar op haar neus kijken, want hij kon dat soort fratsen enorm lang volhouden. Hij zou haar voor de rest van hun leven overladen met liefde, en ook nog tot ver daarna. Dan zouden ze wel eens zien wie er het laatst en het hardst zou lachen. Ha!

Briljant idee. De schrijver besloot zijn plan op te schrijven en gelijk listig van de gelegenheid gebruik te maken om iedereen die het zou lezen, een ongelooflijk fijne kerst met bergen liefde toe te wensen. Glimlachend toog hij aan het werk...

# 24 december 2006, 15:44

Ik merk dat ik de laatste dagen niet zo gezellig ben. Ik heb net drie dagen wacht gelopen in Rotterdam. Vergis je niet, da’s best zwaar. De agenda bijhouden, de telefoon opnemen, koffie, thee en een koekje serveren aan de massa afscheidnemers, kilo’s bloemen in vazen pleuren, even naar de Edah op de hoek voor een snelle boodschap, je vader de deur uitsturen voor een verplichte frisse neus, je moeder naar het toilet helpen en de godganse dag opbeurende grappen maken. Ik ben ondertussen verrot. Maar vandaag ben ik vrij, althans tot vanavond. Dan houden mijn lief en ik samen de wacht.

Gelukkig zijn er ergere dingen. Zoals de mensen die weten te vertellen over een meisje van net in de veertig die ook al opgegeven is door haar doktoren. Of over de mensen die lijden aan de ziekte van Kahler. Die volgens mijn moeder ook onder behandeling zijn van de oncoloog. Waarop ik op mijn beurt opmerkte dat ik altijd in de veronderstelling was dat dat soort mensen onder behandeling van een kapper waren. De ziekte van kaler. En een wat overenthousiaste kapper die zijn grenzen niet weet. Zijn haargrenzen, om het nog wat verder af te bakenen. Kaal, kahler, kaalst. Zoiets. Maar dat soort grappen maak je niet. Dat is ongepast. Zal ik derhalve niet doen. Want ik ken mijn grenzen. Ben niet voor niets buitenlandchauffeur geweest.

Gelukkig is er genoeg ellende op de wereld. Dat verzacht de pijn een beetje. Driewerf hoera ook voor de mensen die alleen in termen van geld, hebzucht en macht kunnen denken. Die maken de situatie waar we met z’n allen in gestort zijn wat dragelijker. Gezellig, soms.

Je had er bij moeten zijn, vermoed ik. Als je dat kleine koppie boven de dekens van het veel te grote bed uit ziet komen, met die pretoogjes druk babbelend tegen de visiterende mensen om haar heen, en je denkt dat bed en die dekens weg, is het gewoon gezellig. Rustig kabbelend bezoek, met hier en daar een dramatisch afscheid. ‘Tot ziens!’ roept ze dan nog dapper. Af en toe een traan. Maar meestal een grote glimlach.

En vaak ligt ze daar nog op haar gemak ‘Glimlach’ te promoten. Dat wijffie douwt er zo zeven boeken in een paar dagen doorheen. Met als gevolg dat er alweer bijbesteld moet worden. Alsof ik nog niet genoeg te doen had.

Ze is trots op dat boek, trots op mij. En daar ben ik trots op. Loop al stoer naast mijn schoenen van arrogantie. En aangezien er alleen buiten gerookt wordt, krijg ik daar kouwe poten van. Dus ik ga lekker bij de flikkerende nephaard zitten. Gezellig.

# 22 december 2006, 12:48

‘We volgen de websites,’ hoor ik dezer dagen vaak. Mensen houden zich op de hoogte, of blijven op de vlakte. De meerderheid valt hoorbaar stil. Het is eng als er iemand dood gaat. De stroom wenskaarten blijft onafgebroken op de mat klateren, het merendeel schreeuwt sterkte en kracht. Het is goed zo.
De kracht neemt zichtbaar af, de pijn slaat genadeloos toe, maar wordt dapper bestreden door heldhaftige morfinepleisters. Ik draag voornamelijk nog hoog schoeisel, daar de moed af en toe flink diep in de schoenen zakt. Tot een achteloos rondvliegende kwinkslag weer even de bange ban doorbreekt. Het verbaast me dat die losse polsopmerkingen ook nog steeds uit míjn mond kwinkeleren. Tot ik af en toe een opmerking over de lippen van mijn moeder hoor. Ze levert onverbiddelijk het bewijs dat zij het niet van mij heeft, maar ik van haar. De humor. Grappen maken in je doodsstrijd. Tot het bittere eind mensen door hun tranen heen laten lachen. Ik hoop dat ik het ook ooit zover schop.

# 18 december 2006, 12:48

Dan gingen we de deur uit. Een belangrijk bezoek brengen. Ik weet niet meer aan wie, of waarheen. Dat boeide ook niet. Wat wel boeide was hoe ze zich gereed maakte om de deur uit te gaan. En hoe ze in vol ornaat in het smalle gangetje stond met haar mooiste kleren aan. En dan rook ze lekker. Dan kon je even je kleinenjongensgezicht tegen haar zondagse jas drukken en die geur opsnuiven. Nog snel een knuffel en dan rook je ook nog het standaard pepermuntje. Lekker rook ze dan. Mooi was ze dan. Dan gingen we de deur uit.

Gisterenavond ging ik alleen de deur uit. Ik liet haar achter in het ziekenhuisbed dat inmiddels een prominente plaats in de woonkamer heeft opgeëist. Een doffe, gelige gloed op haar huid. Door de lever die zijn werk niet meer goed doet. Bij het afscheid kuste ik haar en rook weer die lekkere geur van vroeger. Zag ons in het smalle gangetje staan, klaar om de deur uit te gaan. Drukte weer even mijn kleinenjongensgezicht tegen haar aan.
‘Kijk je uit?’ kreeg ik nog als waarschuwing mee.

Wat later sta ik buiten, het waait hard en ik sla haar waarschuwing in de wind. Vang hem gelijk ook weer op, want je moet naar je moeder luisteren. Anders groei je op voor galg en rad.
De radio jankt dat Robert Long is overleden. ‘Die heb je mooi overleefd,’ denk ik trots richting de Rotterdamse skyline, die ik nu achter me laat. Ik neem een pepermuntje, bel mijn lief en vertel in geuren en kleuren over mijn bezoek.

# 15 december 2006, 11:27

‘Laat ik eens een nummertje trekken,’ dacht ik bij mezelf, de oneindige rij in het postagentschap aanschouwend. ‘Het is tien meter lang, heeft vier tanden en stinkt naar pis,’ hoorde ik mezelf mompelen toen ik een vaal papiertje met nummer 159 uit de rode automaat had gescheurd en een strategische plek achter de rij tandeloze, riekende bejaarden innemend. Ik had direct mijn eigen vraag beantwoord...

Lees verder...

# 12 december 2006, 14:45

De chemokuren zijn definitief gestopt, want zinloos geweld gebleken. Het aftellen is derhalve begonnen. En wederom werd ik diep getroffen door het verdriet, maar ook door het positivisme en de humor.
‘Ik hoef gelukkig al die kutonderzoeken niet meer mee te maken. Of die smerige contrastvloeistof te drinken.’
En tijdens de rit naar het ouderlijk huis, waar ik de chauffeur mocht spelen en halverwege mijn vergeten autogordel vastklikte, klonk het opgewekt vanaf de achterbank: ‘Ik hoef in ieder geval mijn gordel niet meer om.’ Die humor heeft ze uiteraard van mij. Of zou het misschien andersom zijn?

Ik probeer me te verplaatsen in de situatie waarin je te horen krijgt dat je ziek bent, en nog geen drie maanden later tot het besef komt dat het afgelopen is. Ik denk dat ik terplekke dood zou blijven. Verbaas me dus keer op keer over de kracht die dat zieke lichaam uitstraalt, de wijsheid die ze ons op de valreep nog even bijbrengt, de mooie verhalen over vervlogen tijden. ‘Ik geloof dat ik nog dement word ook. Ik herinner me ineens allemaal namen van vroeger.’ Weer die humor als klap op de vuurpijl.

Mensen vinden dat ze een beetje geel wordt. Dat is de lever die zijn ontgiftende werk niet meer goed doet. Ik zie het zelf niet zo zwart. Waarschijnlijk wil ik het nog steeds niet zien. Met mijn kop in het zand bespreken we gezamenlijk de aanstaande uitvaart. Je kan maar vast voorbereid zijn. Maar voorbereid ben je nooit.

Tijdens de nachtrit van Rotterdam naar Enkhuizen knal ik de radio op extra hard. Dat is voor iedereen beter, want dan hoort niemand me meezingen. ‘Pleur lekker in mekaar,’ mompel ik Rotterdams tegen Bløf als ze ‘Mooie dag’ inzetten en ik doe mijn ruitenwissers aan want er zit een vochtige waas op de voorruit. Door de muziek heen hoor ik het rubber van de wissers een droog slepend woesj-geluid maken, want de voorruit blijkt droog. De vochtige waas zit blijkbaar in mijn ogen. Tegen beter weten in laat ik de ruitenwissers aan.
Woesj, woesj, woesj, woesj, tien, negen, acht, zeven… het aftellen is begonnen...

# 9 december 2006, 9:25

Ik ben blij! Gisteren liep ik rustig te kuieren door mooi Enkhuizen, genietend van míjn stadje aan de Zuiderzee. Míjn stadje, omdat ik me en passant even officieel bij de gemeente in had laten schrijven. Met koffie, een sigaret, complimenten over mijn boek, een roomboterstaaf, een chocoladeletter en een gezellig babbeltje toe. Want je moet maar connecties hebben hier en daar. Vanaf gisteren verblijf ik dus niet meer illegaal in Noord-Holland. Ja, je leest het goed, Verdonk! Ik heb hier al die tijd de illegaal uitgehangen! Een generaal pardon op je lelijke lodderogen! Mij pak je niet meer!

Met die blije gedachten liep ik te dwalen door de rustieke straten van Enkhuizen. Tot mijn mobiel bijna mijn binnenzak uittrilde. En ik weer nieuws te horen kreeg waar je niet echt blij van wordt. Ze hebben de chemokuur van mijn moeder maar even gestopt, want het schijnt niet echt soelaas te bieden. Morgen gaan ze weer een echo doen, en ik ben erbij. En dan zal ik tegen ma waarschijnlijk weer de grap maken dat ze tijdens die echo effe keihard moet roepen wie de burgemeester van Wezel is. Me ondertussen stiekem drukmakend of ze nog in redelijke conditie mee mag maken dat ik het jawoord aan mijn lief ga geven. Me kwaadmakend op de medische wetenschap, omdat ze niet eens in staat zijn om zo’n lullige tumor te onderdrukken. Me kwaadmakend op mezelf, omdat ik in mijn leven best wat méér aan de kankerbestrijding had mogen geven.

Ik weet bij voorbaat al dat ik dan niet blij meer ben. Maar weet ook al dat er mensen in mijn leven zijn, die me dan weer genadeloos op mijn nummer zullen zetten. Omdat ik zoveel heb om blij van te worden. Mijn lief, mijn familie en mijn ouders. Die zijn ook familie, maar die wil ik toch nog even apart noemen. Om alles wat ze me gegeven hebben en nog geven. Om de manier waarop we met z’n allen omgaan met de ziekte van mijn moeder. Om de steunbetuigingen van alle kanten. Om de kracht die we putten uit elkaar en om de herinneringen die we op mogen halen. Ik kan op m’n vingers natellen dat ik daar dan weer blij van word. Dus ik ben blij!

# 6 december 2006, 15:53

Ik kies voor CityFM op de radio en hoor direct het intro van Down Down. Dat langharig tuig van Status Quo speelt hun twee akkoorden en het rockt weer. De muziek voert me terug naar mijn schooltijd, Havo, misschien zelfs nog Mavo. Ergens jaren zeventig in ieder geval. Ik sta met een shandy in mijn hand langs de kant en observeer. Als ik een slokje van mijn lauwe nepbier neem, realiseer ik me dat het de Mavo geweest moet zijn. Het echte bier kwam pas in de Havo-tijd...

Lees verder...

# 4 december 2006, 16:00

‘Voor straks lekker slapen en morgen gezond weer op.’ Was een gevleugelde uitspraak van Sonja, waarmee ze in de regel haar praatprogramma’s afsloot. Ze maakte goede televisie, vond ik meestal. Toen ze dood was, heb ik inwendig ook wel een traantje gelaten. Tot de uitzending van Pauw en Witteman van gisteravond. Want ze blijkt gewoon nog te leven, al zou je dat zo op het eerste gezicht niet zeggen. Niemand vertelt mij ooit iets.

We zijn in ieder geval lekker gaan slapen. Ik stond gezond weer op, mijn lief had het minder getroffen met de dreinende hoofdpijn die haar in haar slaap had overvallen. Daarnaast belde mijn vader me ook nog eens en wist te melden dat mijn moeder gisteren een slechte dag had gehad. En dan zak ik diep in een dip.
Binnen vijf minuten heb ik mezelf en mijn lief weer uit de dip gegrapt en we plannen de rest van ons weekend in. Daarna duik ik weer effe onder in het nieuwe boek. Ik ben bezig met de begrafenis van een oude man en probeer, met behulp van mijn geheugen, plastisch te beschrijven hoe de aula volstroomt met nieuwsgierigen die hun laatste eer komen brengen. ‘Leg maar op het tafeltje naast de koffiekopjes,’ grap ik schrijvend. En denk gelijk na over de nieuwe naam van Ilse met de grote tieten, want hoewel de personages puur op toevalligheid gebaseerd zijn, blijken er toevalligerwijs personages hier in de omgeving rond te dwalen die toevallig dezelfde namen dragen als de personages uit het boek. En de stevige borstomvang van Ilse, gekozen met behulp van de voorkeur van vaste lezers van de site, strookt nu eenmaal niet met het schattige kleine meisje wat hier in de buurt nog spontaan met poppen spelend rondhuppelt. Een andere naam voor rondborstige Ilse springt spontaan naar voren, maar ik heb het vermoeden dat ik dan waarschijnlijk een probleem krijg met een ex-vriendinnetje die dezelfde naam draagt. Zo eentje waar je de kroeg mee inloopt en direct voelt dat heel veel kansloze mannen oogcontact proberen te maken. En niet met haar ogen. Haar naam kan ik derhalve niet gebruiken, het verhaal is fictie. Ontsproten aan mijn fantasie beschrijf ik wat ik als Vic zie.

# 2 december 2006, 14:09