Onlangs een woordenwisseling gehad met mijn lief. Weet niet meer precies waarover, geloof over het uitblazen van de kaars. We wisselden wat woorden, en ik besloot het verbale gevecht obstinaat met de woorden: ‘Het enige wat jij hier uitmaakt, is de dienst!’
Daar had ik haar mooi te pakken. Ze had ook geen weerwoord, want het is de waarheid. Zij maakt de dienst uit en ik leg me daar altijd nederig bij neer. Ik heb niks te vertellen. En terecht. Daarom schrijf ik.

# 28 februari 2007, 11:42

De interviewer en de schrijver zitten samen op de bank aan de koffie.

‘Wat gaat er nu door u heen?’
‘Wat denk je? Bloedstollend spannend is het allemaal! Eigenlijk weet ik nog niks, maar toch lijkt het alsof ik heel veel weet. Met ieder sprankje hoop neemt ook de twijfel toe. Diepe bergen, hoge dalen. Zullen we maar zeggen.’
‘Diepe dalen, hoge bergen, bedoelt u zeker?’
‘Wat jij wil.’
‘Realiseert u zich dat de lezer waarschijnlijk net zo confuus is als uzelf?’
‘Dat besef ik maar al te goed. Als ik een tipje van de sluier had, zou ik het zó voor de lezer oplichten. En misschien ook wel niet. Ik ben niet zo’n oplichter.’
‘Het is waar wat ze zeggen. U zit vol met woordgrappen.’
‘Barstensvol woordgrappen zit ik. Ik voel er al wéér eentje aandringen. Dus als je me even wilt excuseren, dan wip ik even naar het toilet.’
‘De schrijver biedt hierbij nederig zijn excuses aan.’
Vanaf de achtergrond klinkt de gedempte stem van de schrijver: ‘Niet mijn woordgrappen jatten, hè?’
De interviewer neemt een slok van de koffie van de schrijver en mompelt onhoorbaar: ‘Sukkel. Heeft niet eens in de gaten dat ie dit hele interview zelf bedenkt. Ik kan er voorlopig geen kaas van maken.’
De schrijver stapt de kamer weer in, zichzelf een spiegel voorhoudend.
‘Enige zelfreflectie is hier wel op zijn plaats, dacht ik zo!’
En hij barst in een gierende lachstuip.
De interviewer zucht diep en ziet zichzelf in de spiegel lachen.

# 27 februari 2007, 12:16

A) De schrijver liep langzaam, want torste de ziel onder de arm. Bovendien had hij de blik op oneindig, dus merkte de bekende te laat op.

‘Hoe gaat het met je?’ vroeg de bekende voor de vuist weg naar de bekende weg.
‘Mwah,’ zuchtte de schrijver. Recent zelfstandig onderzoek had namelijk aangetoond dat ongewenste gesprekken aanzienlijk korter duurden indien men direct aangaf dat het een stuk minder ging. Mensen probeerden in het algemeen de penarie van anderen zoveel mogelijk te mijden. Doch deze bekende verveelde zich blijkbaar een slag in de rondte.
‘Gaat het niet goed? Wil je erover praten?’ De bekende posteerde zich pontificaal voor de schrijver, de armen over elkaar, een geïnteresseerde luisterhouding aannemend.
‘Vrouwelijk geslachtsorgaan van drie letters,’ dacht de schrijver, behendig de familiefilters ontwijkend. Om vervolgens vol overgave een flauwte te simuleren.
Onderweg naar het ziekenhuis, prinsheerlijk gelegen in een mooie gele ambulance, overdacht de schrijver zijn zonden. ‘Lig je je zonden te overdenken?’ vroeg de zelfingenomen ziekenbroeder.
‘Krasznapolsky,’ antwoordde de schrijver, zijn identiteit hevig verbergend.
‘Het is weer zo’n pleuris Pool!’ riep de ziekenbroeder, fervent Wilders-aanhanger, naar de chauffeur en zette de sirene en de schrijver direct uit.
Op het moment dat de schrijver niet onzacht in aanraking kwam met de straatstenen, bedacht hij dat er nog boodschappen gedaan moesten worden. Want het theewater was bijna op en van de frisse lucht had hij gisteren het laatste beetje al verbruikt. De schrijver strompelde de supermarkt in, sloeg een vakkenvuller, theewater en frisse lucht in en strompelde naar buiten, ging op weg naar huis met de ziel onder de arm.
Goto A)

# 26 februari 2007, 9:55

We liggen in bed nog een beetje te babbelen voor het slapen gaan. Een aangezien ik erg leuk ben, zelfs in bed, maak ik haar aan het lachen. ‘Jij bent grappig,’ concludeert ze voor de achthonderdvierenvijftigste keer sinds de start van onze relatie. Ik wist het natuurlijk al veel langer, dus lach stiekem in mijn vuistje...

Lees verder...

# 23 februari 2007, 10:27

De diagnose was gesteld, dus ik werd gebeld. Zoals gevraagd. Een vriendelijke West-Friese mevrouw riep wat zeer noodzakelijke zaken en gooide er direct een bedrag achteraan. De noodzakelijke zaken bevreemdden me niet en het genoemde bedrag deed mijn bloed ook niet echt koken.

Vreemd, dacht ik. Een beetje autobedrijf probeert meestal toch wel het onderste uit de oliekan te halen, met moeilijke, levensbedreigende mankementen te schermen om de meestal exorbitante reparatieprijzen te vergoelijken. ‘De klampophanging van de krukasverdeler differentieert niet meer! En de aanzuigwerking van de polarisator is beneden alle peil! Bovendien is de hoek van de uitlaatdefilibrator met roterende kop tot onder de 45 graden gezakt! Dit kan betekenen dat de auto implodeert precies op het moment dat u over de van Brienenoordbrug rijdt! Levensgevaarlijk! Maar voor een luttele 1800 euro lossen we deze problemen voor u op.’ Van die dingen krijg je dan meestal voor je kiezen.
Dit jaar echter niet. Geen schokkende reparaties, geen huizenhoge bedragen werden ons voorgeschoteld. Dus redelijk tevreden mocht ik toestemming voor de reparaties geven en hing op.
Toch zat iets me niet helemaal lekker. Dus ging ik graven in mijn geheugen. En de meest extreme bras- en feestpartijen vlogen als een film aan me voorbij. Ik zag dansende, halfnaakte vrouwen, emmers met bier en kilo’s vet voer. Dacht vervolgens bij mezelf: dit is niet wat ik op dit moment zoek. Concentreer je, Keijzer! We hebben het nu over de auto!
Sorry voor deze onderbreking.
Plots zag ik mezelf in dezelfde situatie, ongeveer een jaar terug. Ik had de auto ’s ochtends vroeg bij de dealer gezet, met de vraag of ze eerst wilde bellen als er onverwachte mankementen naar boven zouden komen drijven. En ja, een uurtje later meldde een vriendelijke mevrouw dat de remmen levensbedreigend versleten waren en absoluut aan vervanging toe waren. Nu ben ik niet van gisteren, maar wel van 9 februari 1961. Dus ik wist op dat moment dat ik in de maling genomen werd. Want die remmen konden zo slecht niet zijn. Heb die reparatie toen vriendelijk doch resoluut afgewezen. Nu, een jaar later, wordt er met geen woord over die remmen gerept. Het ultieme bewijs dat ze vorig jaar wél hun uiterste best deden om met minieme middelen zoveel mogelijk leugenachtige centen op te strijken.
Dus ik ga straks effe de schuur in. Metten uitzoeken. De lange metten leg ik aan de kant, de korte neem ik mee als ik de auto weer ga halen. En ik stop een stennis in mijn binnenzak. Want ik ga uiteraard korte metten maken en stennis schoppen daaro. Zal ze effe duidelijk maken dat ze in West-Friesland niet moeten denken dat ze zomaar kunnen fokken met een Rotterdammer. Zij hebben hun lolletje gehad, maar nu ben ik aan de beurt.

# 22 februari 2007, 10:52

Vroeger gingen we nog wel eens een keutje leggen in Rotterdam. Ik weet niet of de uitdrukking puur Rotterdams is, maar het klinkt in ieder geval beter als: ‘laten we ons als vrindengroep gezamenlijk naar de uitspanning met vergunning voorzien van biljarttafels begeven, teneinde samen onder het genot van een glas gerstenat de edele biljartsport te beoefenen.’ Nee, wij gingen gewoon een keutje leggen...

Lees verder...

# 21 februari 2007, 12:15

Bram is boos. Boos op Jort. Want Jort heeft stoute dingen gezegd. Bram ging huilend naar de meester. Maar de meester zei: ‘Stel je niet zo aan, Bram!’ Jort moest lachen.
Toen ging Bram nog harder huilen. Zijn vriendje Willem krijgt straf. Want Willem is stout geweest. Daarom is Bram ook boos. Want Willem geeft Bram altijd centjes. En vriendinnetjes.
‘Ik wil mijn vriendje Willem!’ schreeuwt Bram. ‘Jullie zijn infaam en abject!’
De meester lacht. Jort lacht. Heel de klas lacht. Bram huilt. Bram is boos.

# 20 februari 2007, 9:35

Bij deze dan even een stiekem verhaaltje omdat ik iets heel leuks vond.
Reuze blij was ik daarmee!
En ik heb uiteraard gereageerd.
Nog geen antwoord terug gehad, helaas.
Dat komt denk ik omdat het nu vakantie is.
Al twee dagen stond dat berichtje verstopt.
Ik zag het pas op zondagmorgen.
Kon mijn geluk niet op.
Meldde dat ook gelijk in een mailtje.
Ik heb het bericht niet openbaar gemaakt.
Snel hoop ik dat wel te kunnen doen.
Je weet maar nooit.
En nu ga ik verder met wachten.

# 19 februari 2007, 12:32

Misschien is dit wel het juiste moment om hier en daar eens met wat excuses in het rond te gaan strooien. Hoewel mijn lief me op het hart drukte dat ik me nergens voor hoefde te schamen. Maar dat bepaal ik zelf wel, als ik de foto’s onder ogen heb gehad.

Laten we de schuld maar gewoon gooien op een combinatie van feiten. Feit is, dat ik de afgelopen week voor het eerst in lange tijd weer eens wat fysieke arbeid heb verricht. Dus best wel moe het weekend inging. Dat weekend begon reeds vrijdagavond, toen wij ons met gezwinde spoed naar Rotterdam spoedden om met de familie te vieren dat mijn moeder op die dag 72 jaar geworden zou zijn. De zaterdag begon met een crematie. Emoties volop, dus. Als afsluiter mochten we nog zaterdagavond een après-ski party bijwonen, waar eten en drinken in overvloed aanwezig waren. Alsof er geen hongersnood op de wereld bestaat. Worsten, semmel, zuurkool, goulashsoep, jus, en alle mogelijke variaties op het thema alcohol heb ik mijn maag laten uittesten.

De test viel negatief uit. Denk ik. Vanaf nu verhaal ik wat ik gehoord heb, want ik ben een stukje gisteravond kwijt. Mijn lief stond zich uit te leven op de besneeuwde dansvloer, toen ze te horen kreeg dat het niet zo goed ging met háár lief. Dat ben ik dus. Ik was van de wereld. Terwijl er toch genoeg artsen en verpleegkundig personeel meefeesten, had ik op dat moment niet meer de humor om bijvoorbeeld te roepen: ‘Is er een dokter in de zaal?’ En als de eerste de beste huisarts zich dan bij me gemeld had, zou ik hem vragen: ‘Wil je dit misschien even onderzoeken?’ Om vervolgens hem (of haar) gewoon keihard rechtstreeks in het gezicht te kotsen. Jammer, die humor had ik niet meer. Ik had helemaal niets meer, geen besef van tijd of plaats en aan het eind van het liedje geen maaginhoud meer. De pas half verteerde zuurkool hing wat zielig op mijn en andervrouws kleding.
Ik ben naar huis gebracht, met man en macht naar boven gesjouwd en werd vanmorgen wakker met een kater van een kilo of zestig die ronkend op mijn maag lag en blijkbaar alle vocht uit mijn lichaam had getrokken. ’s Avonds een vent, ’s ochtends een halfbakken watje met een vreselijke hang naar water en aspirine. Zeg ik altijd maar.

Bij deze dus de welgemeende excuses aan een ieder die hier last van heeft gehad. Iedereen behalve ik dus, want ik weet er echt geen reet meer van. En ik maak gelijk van de gelegenheid gebruik om melding te maken van de belofte aan mezelf dat ik nooit meer een druppel alcohol in mijn lichaam zal gieten.
En ik ben ook blij dat ik een man ben die heel makkelijk van zijn principes afstapt.
Zo, nu eerst een biertje.

# 18 februari 2007, 15:43

Plotseling was ik het zat, gooide mijn kont tegen de krib en ben er per direct mee gekapt. Met het veranderen van namen van karakters uit mijn onderhanden zijnde roman. Ik verhaal over Nederlandse mensen. Sommige hebben wat vreemde karaktertrekken, zoals 99 procent van de Nederlandse mensen. Die ene procent zonder vreemde karaktertrekken is te saai om over naar huis te schrijven. Dus de vreemde personages krijgen vanaf nu een door mij aangewezen naam en niemand brengt me daar meer vanaf, zelfs de personages zelf niet...

Lees verder...

# 16 februari 2007, 9:51

Op de hoek van de straat zette de oude man zijn scootmobiel weifelend stil. Hij keek om zich heen alsof hij voor de eerste keer in zijn eigen stad was. Verward zocht hij steun bij zijn vrouw. Zich dan met een klap realiserend dat ze al bijna een jaar geleden overleden was. Nu was het tijd.

De man vermande zich, stond langzaam op en nam het besluit om linksaf te slaan. Hij voelde de kracht terugvloeien in zijn spieren. Een stevige tred, kin omhoog, de man voelde langzaam maar zeker zijn trotse houding van ooit.

Mensen in de straat zagen onwillekeurig een gedistingeerde man een ommetje maken. Hoorden hem zachtjes neuriën. Duidelijk een mens met zin in het leven, die rechtstreeks op zijn doel afging. In zijn hoofd hoorde hij zijn zoon zingen. Hij voelde zijn vrouw in de verte. Haar lach klonk hem al tegemoet. Aan het eind van deze straat zou hij haar weer ontmoeten en zijn hart maakte een vreugdesprongetje.

Het begon te schemeren en het viel hem op dat iedere etalage die hij passeerde precies op het moment dat hij er langs liep fel verlicht werd. Als in een peperdure reclame. Bij de juwelier bleef hij staan, staarde naar een collier dat hem schitterend lonkte. Hij trad binnen, kocht het collier, liet het mooi inpakken. Ja, het was een cadeau, had hij de juwelier geantwoord. Voor zijn vrouw, voor de eeuwigheid.

Glimlachend verliet hij de zaak en zette zijn laatste wandeling voort. Naar het eind van de straat, waar zijn vrouw op hem wachtte.

# 15 februari 2007, 11:21

We zitten hand in hand in ons huwelijksbootje. Het water is redelijk rustig, het kabbelt onverdroten voort. Af en toe een heftige golfslag deert ons niet. We roeien met de riemen die we hebben. Door weer en wind, in voor en tegenspoed. Het gaat ons voor de wind, omdat we de wind in de zeilen hebben. Gelukkige momenten bij de vleet.

Als ik haar op de valreep meld dat ik niets aan die vercommercialiseerde Valentijnsdag doe, lees ik heel even een lichte teleurstelling in haar ogen. Maar die lacht ze bijna direct weer weg als ze ziet dat ik met één hand mijn hart uit mijn lichaam ruk en haar een warm hart toedraag. ‘Heb ik al!’ roept ze triomfantelijk. Ik steek het hart glimlachend onder haar riem.

Ik kijk over mijn schouder en heb moeite met herkennen van de haven waar ik ooit woonde en werkte. Knijp mijn ogen dicht en hoor vage stemmen uit het verleden. Dan rukt een klare stem vanaf de voorplecht me uit mijn overpeinzingen. ‘Kijk Vic!’ Ze wijst vooruit, naar een heldere horizon. ‘Daar moeten we heen!’ Ik stuur rechtstreeks op de toekomst af. Heb haar in de boot genomen, dus ze moet wel mee.

Zij neemt een teug en geeft mij er ook een, we genieten met volle teugen. Hebben nog een lange reis voor de boeg. Gelukkig maar. De reis zelf is belangrijker dan het reisdoel. Het wordt een mooie tocht, met nog maar één tussenstop. We zijn vastbesloten om onderweg mijn meisjes ergens op te pikken. Navigeren op gevoel. We komen er wel samen.

# 14 februari 2007, 10:23

Met z’n drieën, het prille bruidspaar plus een verdwaalde zwager, stonden we achter de kantelen van ons kasteel in onze theatrale trouwroes te genieten van het uitzicht over het Geuldal. Beneden in het dal werd naarstig gewerkt aan de uitbreiding van een onderkomen voor mindervalide jongeren. Het werd al duidelijk dat de bouwvakkers uit alle macht probeerden om het er fris en vrolijk uit te laten zien. Het nieuwe onderkomen werd reeds half omcirkeld door kleurige tenten die deden denken aan de traditionele mobiele woningen van de oorspronkelijke Indiaan. Een soort wigwams dus.
‘Wat zijn dat voor tentjes?’ vroeg de kersverse bruidegom uitdagend aan zijn metgezellen.
‘Tipi’s,’ antwoordde de erudiete zwager stellig.
‘Zeker typisch,’ beaamde de bruid, voordat zij en haar eega in een verscheurende schaterlach uitbarstten.
De zwager wierp een norse blik naar het bruidspaar en bromde: ‘Op het moment dat ik het zei, wist ik al wat er komen ging.’
Het bruidspaar veegde elkaars lachtranen van de wangen en voelde weer intens dat ze elkaar gevonden hadden.

# 13 februari 2007, 10:08

Daar had ik ook al niet bij stilgestaan. Dat victordekeijzer.nl november jongstleden al 6 jaar bestond. Zelfs de viering van het 5-jarig jubileum is mijn ene oor in en aan mijn neus voorbijgegaan. De archieven op deze site gaan niet zover terug. Misschien dat er ooit nog eens een internetarcheoloog opgravingen gaat doen en schrijfsels van mijn hand uit die oertijd terug vindt. En zich af zal vragen wat de neanderthalerpublicist bedoelde met: “Ik heet Victor en ik doe hier mijn verhaal. En als het je niet bevalt, dan pleur je maar op.”

Het regelmatige schrijven kwam pas later. Er is een flinke periode geweest dat ik iedere dag minstens één postje deed. En ’s avonds zat te kraaien van plezier als ik in de statistieken zag dat ik die dag maar liefst 10 lezers had gehad. Meest familie, vrienden en hier en daar een vijand.
Inmiddels heb ik een vaste lezersschare van gemiddeld boven de 100 per dag, samen goed voor zo’n 200 hits. Dat zie ik Coldplay of Robbie Williams toch niet zo snel doen, 200 hits per dag. Als het er 5 in een jaar zijn, is het veel. Losers.
Dus ik veroorloof mezelf bij deze om daar stiekem toch een beetje trots op te zijn. Ik ben hardcore, old skool, een diehard, een veteraan. Heb inmiddels het recht verworven om daar ruchtbaarheid aan te geven. En het recht, nee, de plicht, om de lezer daar kond van te doen, mij keihard een schouderklop te geven en de loftrompet te steken in een zelfgekozen plek voor deze geweldige prestatie. Verspreidt het woord en laat u maar gaan in de reacties.

# 12 februari 2007, 11:35

Deed ik vroeger al. Toen ik van school gestuurd werd omdat ik geslaagd was en er nog wat tijd te doden was voordat ik mijn militaire plicht voor volk en vaderland mocht vervullen. Dan stapte ik het dichtstbijzijnde uitzendbureau binnen en pakte alles aan wat ze me voorschotelden.

Zo stond ik ’s nachts roomboterspritsen in doosjes te prakken of reed ik voor Honda honderden kilometers per dag om te testen of die auto’s mijn rijstijl wel aankonden. Het boeide allemaal niet, als ik maar effe lekker bezig was en als ik daar dan nog wat centen voor kreeg was dat mooi meegenomen.
Nu, na een redelijke hectische periode waarin ik me gedwongen zag me tijdelijk aan het arbeidsproces te ontrekken, vind ik de tijd rijp om weer eens de handen uit de mouwen te steken. Niet te ver en te lang uiteraard, want de schrijverij moet ook door blijven gaan. Dus ik heb een deal gemaakt met een groot logistiek centrum hier in de buurt, dat ik zo af en toe eens mijn neus daar laat zien. In ruil daarvoor betalen zij me een redelijke vergoeding. De kachel moet tenslotte ook branden. En bovendien en niet in de laatste plaats en niet geheel onbelangrijk, wordt het gewoon weer tijd dat ik eens van mijn luie reet afkom en probeer om er wat kilootjes vet af te werken.
De Nederlandse economie zal weer een inspirerende injectie krijgen, mijn lief en ik zullen gewoon door kunnen blijven gaan met onze geldverslindende levensstijl, mijn lichaam zal zich langzaam weer tot goddelijke proporties ontwikkelen en de productie van mijn boeken zal er niet onder lijden. Ik heb er derhalve zomaar zin in.

# 11 februari 2007, 11:26

‘Ik heb een stukje!’ Enthousiast gunde zij me, zoals vanouds, de primeur. Als eerste mocht ik van haar creatieve uitspattingen genieten, dus ik begon te lezen. En toen kwam de domper. Want over een uurtje ben ik weer een jaartje ouder. Langzaam maar zeker kruip ik naar de vijftig toe. Niet dat de leeftijd me boeit, want ik zie er nog steeds uit als een jonge gozer van achtentwintig. Als je tenminste je ogen een beetje dichtknijpt. Nee, flink dichtknijpen, bedoel ik. Wacht effe, houd ik effe mijn buik in. Zie je wel? Precies!

Geen problemen op dat vlak. Nou ja, vlak, ’t is meer een beetje bollig. Oubollig. De domper is meer dat ik nu de template van de site weer aan moet passen. Ik moet de 45 veranderen in 46. Niet dat dat nou zoveel werk is, maar ik moet dan de hele teringzooi weer uploaden. Niet dat dat nou zo verschrikkelijk is, maar ik was van plan om er geen ruchtbaarheid aan te geven, dus ook geen stukje te schrijven. Maar aangezien ik toch de template aan moet passen, kan ik gelijk wel effe een stukje doen. Moet toch weer gaan uploaden.

Dus, iedereen hartelijk gefeliciteerd met mij! En mocht je zin hebben in een borrel morgenavond, dan heb je pech. Want we doen er niks aan. Behalve voor Jos en Ellen dan. Maar daarmee zitten we gelijk volgeboekt. Proost.

# 8 februari 2007, 22:58

Ik voelde je wel, vorige week. Tijdens de plechtigheid op het stadhuis, tijdens de rit naar Limburg en tijdens de twee mooie dagen in ons kasteeltje daar. God is overal, hoor ik gelovigen vaak roepen. Meestal glimlach ik ongelovig over zoveel onwetendheid. Nu weet ik zeker dat ze ongelijk hebben. Jij zal je echt door niemand opzij laten zetten. Jij bent overal. Niets is zeker, maar dát wel.

Je bent vandaag precies één maand dood. De moeder van mijn lief heb ik nooit mogen ontmoeten. Niet lijfelijk, tenminste. Deze week zag ik haar voor het eerst bewegen. Op een dvd die ze van haar trouwfilm hebben gefabriceerd. Een mooie vrouw, net als jij. Maar dat is ook vrij logisch met respectievelijk zo’n dochter en zo’n zoon.
Mijn lief ziet nog regelmatig haar moeder. Is overtuigd dat de aalscholver die we te pas en te onpas tegen komen haar moeder symboliseert. Ze heeft ons al regelmatig haar goedkeuring gegeven. En daar ben ik blij om. Voor velen was jij een ster en velen zien je ook nog steeds op een heldere nacht stralen. Ik voelde je stralen op de bruiloft van mijn lief en mij. Voelde je goedkeuring en je liefde. Die had ik al gekregen, natuurlijk, maar het voelde toch weer goed. Die liet je één dag voor je definitieve afscheid ook nog even speciaal zien. Ik stond een beetje te kniezen in de achtertuin toen je ineens weer verscheen. In de vorm van een mooie vogel, een sperwer, denk ik. Ben niet zo’n ornitholoog. Maar ik wist wel dat jij het was. Want je bleef netjes zitten toen ik je fotografeerde.
Je zal inmiddels wel gelezen hebben dat de bruiloft geweldig was. Emotioneel, maar een fantastisch feest. Met fantastische mensen om ons heen. Ach, wat zit ik te bazelen. Je was er gewoon bij. Ik voelde je, zag je, hoorde je. Weet alleen niet of je mij ook hoorde, vlak voordat ik mijn ogen sloot in de huwelijksnacht. Wist niet veel te zeggen, ben soms toch een beetje een watje. Net als tijdens de jaarwisseling kon ik alleen maar benepen uitbrengen: ‘Dank je wel, mama.’

# 7 februari 2007, 23:56

We hadden nog flink wat flessen champagne over van ons trouwfeestje van afgelopen week. Dus gisteravond hebben we er fluks eentje koud gemaakt. En daarna dapper opgezopen. Nadat ik in één teug mijn laatste glas bubbeltjes naar binnen had gegooid, ad fundum, was ik echt aan het eind van mijn Latijn. Want ik ken verder niet zoveel Latijn.

Carpe diem, denk ik altijd als ik wakker word. En aangezien ik dus geen flauw idee heb wat het betekent, draai ik me in negen van de tien gevallen nog eens een keertje om. Net als vanmorgen. Tijdens het omdraaien, verrekte ik een spiertje in mijn linkerarm. ‘Verrek!’ dacht ik verbaasd. Want mijn lief lag niet meer naast me. Klaarwakker was ik direct.

De geur van verse koffie streelde mijn reukorgaan. Ik stommelde naar beneden, rechtstreeks op de lucht af. En ik had de liefde van mijn leven gevonden. Ze zat in de woonkamer, heftig wakker te worden. Beweerde dat ze als een blok geslapen had. Dus ik pareerde met de stelling dat ik als een roosje geslapen had. Eiste derhalve medelijden, want probeer maar eens de hele nacht een roosje te imiteren, met je handen als een kelk gevouwen boven je hoofd. Daar knap je ook niet van op.

‘Ik ga maar effe douchen dan,’ was mijn eerste zinnige opmerking van de dag. ‘Graag!’ reageerde ze enthousiast. Ja, dit huwelijk gaat volgens mij best lukken.

# 4 februari 2007, 11:56

En ze zijn weer thuis! Oké, we hebben wat gedraald hier en daar, en met een omweg en extra overnachting het er heerlijk van genomen, om van elkaar maar niet te spreken. Maar je trouwt tenslotte maar één keer! Eh… nou ja, twee keer vind ik toch wel het maximum. Dus daar gaan we het toch wel bij laten.

We wilden onze naasten verwennen met een klein feestje ter ere van onze bruiloft. En werden mooi dubbel en dwars met gelijke munt terug betaald. Want die gasten hadden al maanden lopen regelen en doen, zich met z’n allen vreselijk zitten verkneukelen over de aanstaande bruiloft en alle voorpret naar zich toe getrokken.
We zijn verwend tot diep in de grond. En tot over onze oren. Met allerlei leuke verrassingen die me vaak tot tranen toe roerden. Heb ik natuurlijk niet laten merken, omdat ik stoer ben. Kan zijn dat er hier en daar op een enkele foto of filmopname wel een enkele traan te zien is, maar ik neem aan dat daar wel flink in gesneden gaat worden. Een schrijver moet tenslotte aan zijn imago denken.
Als klap op de vuurpijl kregen we een ‘sjek’ voor een trip naar Edinburgh, een stad die hoog op ons verlanglijstje staat om nog eens te bezoeken. En in onze stoutste dromen hadden we het bedrag wat in de bijbehorende envelop zat niet durven dromen. Nou hebben mijn stoutste dromen nooit betrekking op geld, maar altijd op slagroom, Maartje, warme kersen en handboeien. Maar dit terzijde en volkomen irrelevant.
Ook onze geliefden in Enkhuizen waren niet vergeten dat we afgelopen dinsdag het jawoord aan elkaar hebben durven geven. ‘Gefeliciteerd met jullie huwelijk, als het tenminste jullie huis was waar ik net langs reed’ was een sms waar we, nog in Rotterdam hangend, toch wel even wat zenuwachtige kriebels van kregen. De complete voorgevel van ons huisje bleek versierd en beklad, en een paar kilo rijst, gelukkig ongekookt, was kloek door de brievenbus gestort. Morgen eten we dus wéér chinees.
We hebben intens genoten van de afgelopen dagen. De wereld was van ons, is van ons, en blijft de komende tachtig jaar van ons en de mensen waar we van houden. Die er door hun inspanningen en aanwezigheid zorg voor hebben gedragen dat we zo mogelijk nog meer van hen zijn gaan houden. Omdat ze hun respect betuigden over onze liefde voor elkaar. Die ons een blik in ons verleden lieten werpen en daardoor de dagelijkse tegenwoordigheden nog meer leerden waarderen. Met de geest van mijn moeder die duidelijk voelbaar was tijdens de feestelijkheden als belangrijke leidraad. Dank je wel mama, dank je wel iedereen. We gaan er verder een mooi feestje van maken.

# 3 februari 2007, 1:32