Een wat grijzige dag, maar met een bovennatuurlijke temperatuur. Ik had al bedacht dat ik iets ging schrijven, om het feit toch niet ongemerkt voorbij te laten gaan. Ze had wat hoofdpijn, dus ging vast naar bed. Dat gaf mij mooi de kans om ongestoord mijn gevoelens in een reeks van door mijn hart aan elkaar geregen woorden uit te drukken. Niet dat ik niet kan schrijven als zij er bij is, maar ik heb de onhebbelijke gewoonte om de schrijverij eenzaam en alleen aan het maagdelijk witte elektronische papier toe te vertrouwen...

Lees verder...

# 30 juli 2006, 3:27

"Nog maar vier maanden!" Dat was de blije mededeling van een collega-chauffeur met nog slecht drie zichtbare voortanden. Over vier maanden zit hij ruim 42 jaar in het vak en mag hij zijn sturende krachten voortaan alleen nog aanwenden om op vakantie te gaan. Dat ik zelf reeds na vier jaar besloten had het bijltje erbij neer te gooien, heb ik wijselijk achterwege gelaten. Want ik hunkerde naar zijn verhalen en een combinatie van interesse en een file veroorzaakt door een afgesloten rijksweg vanwege een dodelijk ongeluk van een andere collega-chauffeur, dwongen ons tot dit ongedwongen samenzijn ergens op een raststätte in zuid Deutschland...

Lees verder...

# 27 juli 2006, 23:35

De eerste zin kwam toch makkelijker dan gedacht. De schrijver las hem nog eens terug en was tevreden. Hij had in eerste instantie geen zin, maar zichzelf toch gedwongen een stukje te schrijven. Omdat de laatste tijd de discussies oplaaiden. Over wat de schrijver dan wel niet allemaal moest gaan doen na zijn chauffeurscarrière. En omdat sommige mensen beweerden dat de schrijver best geld zou kunnen gaan verdienen met die schrijverij. Maar de schrijver zelf had daar een nogal hard hoofd in. Hoewel dat natuurlijk wel erg grappig zou zijn. Beetje geld verdienen aan je hobby.

De schrijver was ondertussen wel vet toe aan wat vrije tijd. Dán zou hij pas echt gaan schrijven. Tot hij een ons woog. En als hij een ons woog, kon je hem opvegen. Dus terwijl zijn lief hem op liep te vegen, was de kans aanwezig dat hij toch dik geld ging verdienen met die schrijverij. Eerst nog effe uitgeven. Hij de boeken, zij het geld. Wie weet. Kon ze iedere dag gebak kopen en chocola en andere lekkere dingen. En zich vol laten lopen met liters wijn, rosé en apfelkorn en zo. Lag hij op de bank uitgeput een ons te wegen, zat zij bovenop de schrijver, dik honderd kilo over te wegen.

Hij twijfelde plots ernstig aan een carrière als broodschrijver. Wist niet of hij zat te wachten op een vriendin van dik honderd kilo. Hoewel daar natuurlijk wel weer een vet verhaal in zat. O, die eeuwige twijfel! Het had geen zin...

# 24 juli 2006, 22:58

De oude man keek terug en glimlachte tevreden. Ieder jaar op zijn verjaardag, tijdens zijn moment alleen, liet hij héél even zijn leven de revue passeren. Een mooi leven, dat was zeker. Met nog vele mooie vooruitzichten voor de boeg, nam hij glunderend een slok van zijn zondagochtendkoffie. Ondertussen hoorde hij de oude vrouw al fris en fruitig de trap af stommelen, het abrupte einde inleidend van zijn moment alleen.

Hij had er geen probleem mee dat de vrouw zijn aandacht op kwam eisen. Hij hield van die vrouw, al zolang hij zich kon herinneren. En dat was best lang. De vrouw die hem drie prachtige kinderen had geschonken, twee mooie dochters en een knappe zoon. Vooral de zoon kon zijn absolute goedkeuring wegdragen. De dochters waren natuurlijk knap en lief en zo, maar het bleven uiteindelijk vrouwen. Met hier en daar een bui en andere onnavolgbare vrouwendingen.

Nee, dan de zoon. De zoon was zijn oogappel, zijn grote trots, met grote voorsprong de beste stukjesschrijver van het land. De oude man verkneukelde zich nu reeds over het sublieme stukje wat hij straks op het wereldwijde web kon gaan lezen ter ere van zijn zesenzeventigste verjaardag. Hij zou het traditioneel afdrukken op vetvrij A4-papier en vergenoegd onder de neuzen van zijn visite wrijven. En de mensen zouden traditioneel lachen en de oude man overladen met complimenten over zijn briljante zoon.

En de oude man zou zijn onverholen trots echt niet onder de stoelen en banken in de woonkamer steken. Zich laven aan de loftuitingen, ondertussen steeds steelse blikken uit het raam werpend, wachtend op de komst van de zoon met zijn mooie lief. Want hij wist dat op het moment dat het stel het huis zou betreden, zijn gelukzalige gevoel volmaakt zou zijn. Voorzichtige opmerkingen van vage kennissen over het feit dat de zoon soms wat pedant overkwam, zou hij arrogant naast zich neerleggen. Wat wisten die sukkels nou helemaal? Pure jaloezie, dat was het.

Een beetje nukkig nu over zoveel onwetendheid, kuste de oude man de oude vrouw en haastte zich naar boven, naar de computerkamer, teneinde het bij voorbaat briljante stukje over zijn verjaardag tot zich te nemen. Hij was benieuwd...

# 23 juli 2006, 11:16

Paul Claessen
Correspondent www.victordekeijzer.com, USA.

Palm Bay, Florida, 17 juli 2006

STS-121

Boem. Boem.

Twee luide knallen deden de katten (Bonnie en Clyde) wegschieten onder respectievelijk een tafel en een bed. Heerlijke beesten, maar helden zijn 't niet.

De luide knallen bereikten ons door de openstaande tuindeuren en waren afkomstig van de bij ons overvliegende en uit de ruimte terugkerende space-shuttle Discovery, die door de geluidsbarrière ging...

Lees verder...

# 21 juli 2006, 22:13

Het is hier warm. En heet. Wat heet. Een tikkie lamgeslagen zit ik hier broeierig een beetje lamlendig voor me uit te tikken. De nachten zijn ook niet meer wat ze geweest zijn, want badend in het zweet probeer ik wat nodige nachtrust te pakken, meestal zonder enig zichtbaar resultaat. In de ideale situatie, dat is als ik bij mijn lief ben, probeer ik meestal ook wel badend in het zweet het een of het ander te pakken, maar dat is toch anders dan de nachten alleen in Rotterdam.

Gelukkig mag ik morgenochtend wederom weer om een uurtje of vier het nest uit, net als vanmorgen. Dit om het gebrek aan nachtrust te compenseren. En ook omdat ze ergens in Duitsland zitten te springen om natriumbikarbonaadjes. Zoiets. Weet ik veel wat er in die zakken zit. Boeit ook niet.

Als je er over na gaat denken, zijn er dus verscheidene nadelen aan het feit dat ik deze slavenarbeid verricht. Punt één ben ik veel te weinig bij mijn lief, punt twee werk ik me best helemaal de touwtyfus en punt C krijg ik veel te weinig rust. Dus als je één en één optelt, deduceert en reduceert, logisch nadenkt en een risicoanalyse uitvoert, kom je al snel tot de conclusie dat het werk de boosdoener is.

Vandaar dat ik abrupt besloten heb om er mee te stoppen en dit inmiddels ook kenbaar gemaakt heb aan de werkgever. Effe afbouwen nog en dan mooi richting mooi Enkhuizen. En daar zie ik wel weer verder. Lucratieve aanbiedingen mogen wel vast in het reactiedingetje.

# 17 juli 2006, 21:32

Paul Claessen
Correspondent www.victordekeijzer.com, USA.

Ft. Yukon, Alaska

De laatste dagen van een langdurige ‘undercover’ operatie …

‘t Regent en ‘t is koud. Ik zit op een houten bankje, onder een zinken afdakje, een beetje uit de wind, achter een schuur die men niet gauw zal verwarren met de vertrek– en aankomsthal van een luchthaven, maar die desalniettemin toch die functie vervult. En wel die van de luchthaven van Fort Yukon...

Lees verder...

# 16 juli 2006, 13:39

Het was omdat we heerlijk zaten te genieten op het terras van Melief Bender, Oude Binnenweg, Rotterdam. Eén van de oudste kroegen van de Maasstad. Met bedienend personeel wat rechtstreeks uit het volkstoneel getrokken lijkt. Een ober die zijn klanten kent, ze tevreden houdt en ze af en toe grondig in de maling neemt. Met vaste klanten die hun ober kent en hem af en toe eens grondig verwenst. En altijd het voordeel hebben om niet direct met een zinnig argument op de proppen te komen, als de ober weer eens een kwinkslag hun richting in slaat. "Jij mot je lelijke muil houwe!" volstaat bijvoorbeeld al snel. En zo hoorde ik mezelf daar op het terras plots 's stads wijs en 's stads eer uitleggen aan mijn lief, dat schuchtere meisje uit de provincie.

"Neem nou pisvlek!" oreerde ik. "Pisvlek is een standaard en algemeen geaccepteerd scheldwoord hier in het Rotterdamse. Let maar op!" En tegen een passerende passant, een beetje morsige man in een morsige outfit riep ik blij: "Hé, pisvlek!" Het effect was iets anders als ik verwacht had, want de man keek vrijwel direct omlaag naar zijn kruis, zijn kop kleurde diep scharlakenrood en schaamte droop van heel zijn voorkomen af. "Jij moet je lelijke muil houden!" beargumenteerde de morsige man richting mijn persoon en strompelde snel door.

Mijn lief overdacht peinzend mijn wijsheden tot haar gezicht opklaarde. "Remspoor!" gilde ze het uit van pret. En, op mijn niet begrijpende blik, verduidelijkte ze: "Ik heb een nieuw scheldwoord uitgevonden! Remspoor! Als pisvlek kan, kan remspoor ook!"

Dus vanaf die dag, gebeurt het regelmatig dat we elkaar liefdevol begroeten met de woorden: "Jij mot je lelijke muil houwe, remspoor!" Omdat we nou eenmaal van plan zijn ergens in Rotterdam in stijl in ondertrouw te gaan. Want we houden van elkaar.

# 12 juli 2006, 20:18

Vloekend en tierend zat de schrijver zich danig op te winden achter zijn tekstverwerkende computer. Het besturingsysteem meldde om de haverklap dat er een onbekend probleem was opgetreden. Waarna het manuscript, waar de schrijver zijn ziel en zaligheid in trachtte te leggen, zich automatisch sloot.

Een toevallig passerende mug, op zoek naar vers bloed, moest het ontgelden. Met één mep van de hand van de schrijver, belandde de mug een beetje confuus op het bureau, wierp nog een laatste blik naar boven, vanwaar hij (of zij, was lastig te zien voor de schrijver) een gigantisch toetsenbord met een duizelingwekkende snelheid naar beneden zag komen. Een daverende klap maakte een roemloos einde aan het leven van het ambitieuze insect en aan de letter ' ’.

"K.t!" schold de schrijver. Nadat de schrijver het losgeraakte toetsje 'u’ weer provisorisch in het toetsenbord gedrukt had, ging hij zwaar aan de koffie en liet het manuscript met het onbekende probleem even voor wat het was. 'Morgen weer een dag’, was plots het motto van vandaag...

# 11 juli 2006, 13:35

Weer een flinke tijd logloos door het leven. Als er niet zoveel gebeurt, is er ook niet veel te melden. Redelijk standaard week meegemaakt weer. Donderdag nog even, mentaal en fysiek ondersteund door mijn lief, langs de rechtbank in Rotterdam gewipt, om uit de mond van een niet al te lelijke vrouwelijke rechter-commissaris te horen dat ik een schone lei heb. Wat wil zeggen dat ik drie jaar lang gebuffeld heb om de schulden uit een vorig leven, die ik grootmoedig op mijn brede schouders had getorst om in ieder geval een omgangsregeling met mijn kids te bewerkstelligen, in te lossen. Van de schulden ben ik af, de omgangsregeling kwam tot stand, de omgang echter nog steeds niet. Er dient dus nog maar één schuld ingelost te worden. Waar de schuldvraag ligt, laat ik hier even in het midden.

Na een vrijdag buffelen op de Scania, de ganse dag toegejuicht door mijn lief die er nog een dagje vrij aan vast geplakt had, hadden we des avonds een knalfeest in Enkhuizen, waar door de spanningen en inspanningen van de laatste dagen op een gegeven ogenblik het licht voor mij even uitging. Mijn lief bleef tot vroeg in de zaterdagochtend klaarwakker. Zodoende kon ze mooi nog even het gras voor mijn voeten wegmaaien. Wat mooi uitkomt, want dan hoef ik op deze plek niet meer te melden wat mijn familie en vrienden de laatste drie tot vijfenveertig jaar voor me betekend hebben. Ook hoef ik in het bijzonder niet mijn ouders te bedanken, die er gewoon altijd waren en nog zijn en zonder wie mijn wereldje er waarschijnlijk heel anders uit gezien zou hebben. En omdat mijn lief en ik blijkbaar nog altijd het klefste stel van de wereld zijn, ben ik blij dat ik hier achterwege kan laten hoeveel zij voor mij betekent. Wat me gisterenavond, bij Concert at Sea, nog eens fijntjes duidelijk gemaakt werd door Bløf, die met deze tekst precies verwoordden wat ik eigenlijk bedoel.
Gelukkig niets te melden, dus. Redelijk standaard werk. Gelukkig...

# 9 juli 2006, 13:50

Even nadat m'n navigatieslet op gortdroge toon had gemeld dat ik linksaf moest, sloeg ik de oprit naar mijn bestemmingsadres in, en precies op het moment dat ik de deur opensloeg, sloeg de hond aan. Agressief typetje, dat zag je zo. De lippen omhoog, de tanden ontbloot en een diep, donker gegrom van ver achter uit de keel deden het tij keren. Daar had de hond niet van terug, dus hij droop af met de staart tussen de poten. De schijnbare eigenaar van de hond sloeg echter een beetje bozig door. Mijn opmerking over dat ie niet zo'n hoge rug op moest zetten, sloeg  tactisch niet echt aan. Een kniesoor die daar op lette. De kniesoor maakte me er fijntjes op attent, dat de man wat vreemde bochelachtige bulten op de rug meetorste. Ik sloeg een mooi figuur en mezelf voor de kop. Af door de zijdeur maar weer...

# 4 juli 2006, 16:48

Nog effe één kistje van Schiedam naar de Waalhaven, Vic. Is luchtvracht, dus ze hebben haast, bloedspoed. En je kan maar tot half vier terecht. Want dan is het hek dicht. Zuchtend vervloekte ik alles in het algemeen en iedereen in het bijzonder om me heen en spoedde me rustig richting Schiedam. Om nog een beetje olie op het vuur te gooien, belde Kim van de Klant me onderweg nog om te melden welk een uiterst belangrijke missie mij in de schoot geworpen was. En ze legde me vast uit waar precies de loodsdeur van het bedrijf zat en dat ik moest uitkijken naar een heftig wenkende man met een van werkstress rood aangelopen hoofd...

Lees verder...

# 1 juli 2006, 11:39