Ik heb heel de dag met plezier gewerkt. Niet vanwege het werk, maar omdat ik af en toe via Radio1 flarden van de klucht van het kabinet wat een nachtkastje bleek mocht aanhoren. Het was een lange dag. Niet zo lang als voor de bewindslieden, die met maar twee uur slaap in achtenveertig uur ruzie wat bleekjes bleken. Maar voor mij toch lang genoeg om glimlachend héél even te gaan liggen en in een diepe, droomvolle slaap te storten.

Ik droomde over Bianca, die op een mooie dag zo'n negen jaar geleden tegen Jan-Peter zei dat ze van hem ging scheiden, omdat hij na korte tijd een saaie, kleinburgerlijke man was gebleken, die in bed ook nog eens niets presteerde. Mét of zonder bril, Jan- Peter kon met geen mogelijkheid de vinger op de g-spot leggen.

Jan-Peter hoorde zijn eega aan, glimlachte zijn meest verzoenende glimlach en meldde zijn Bianca dat er niets aan het handje was, dat ze unaniem hadden gekozen voor dit huwelijk en dat er best één partij uit kon stappen, maar dat die actie niets aan de situatie zou veranderen. "We gaan ervoor! Dat is glashelder!" waren Jan-Peter's laatste woorden en daarmee was de kous af.

Mijn droom werd onrustiger, omdat ik ervan overtuigd was dat Bianca mij zou gaan bellen om haar te helpen een spannend plekje te vinden. Toen werd ik wakker van mijn mobiel die sms geluiden voortbracht. Het was mijn lief, dus ik werd blij wakker. Daarnaast wist ze me ook nog te vertellen dat het kabinet toch gevallen was, dus mijn humeur werd nog verder opgekrikt. Dit alles, gecombineerd met de wetenschap dat ik morgen weer eens precies de vinger op haar g-spot mag leggen, maakt dat ik vandaag zo vrolijk, zo vrolijk, zo vrolijk ben.

# 29 juni 2006, 22:03

Eindelijk na een jaar of zes weer eens een zinnig woord uit het kabinet. Minister Brinkhorst wil de 40-urige werkweek terug. Ik ben radicaal vóór. Weer lekker 40 uur per week ploeteren. Kan me nauwelijks herinneren wanneer ik 40 uur in één week heb gewerkt. Of toch. jawel! Dat was die week waarin ik twee snipperdagen opgenomen had!

# 27 juni 2006, 22:31

Weet niet meer precies wat we aan het eten waren. In ieder geval niet iets waar men zich voor hoeft te schamen. Geen ingrediënten waar je onverhoopt enge ziektes van zou kunnen krijgen. Het was lekker wel. Volgens mij. Dacht ik. Dus de verbazing was des te groter. In een fractie van een seconde sloeg de angst mijn moeder en mijzelf om het hart. Héél even maar. De blik die ik wisselde met mijn moeder sprak boekdelen. Ik zag haar denkend vrezen dat de dementie onverwachts toegeslagen had. Ikzelf had mijn zinnen gezet op Gilles de la Tourette. Dat ie in het vervolg op feesten en partijen iedereen uit gaan zou zitten schelden. Maar de vrees van mijn moeder bleek ongegrond en van mijn kant bleek het valse hoop.

Gedrieën zaten we aan het diner. Vader, moeder, zoon. Op de achtergrond een stille televisie met een stomme spelshow. Niks aan het handje, zo op het eerste gezicht en gehoor. Tot mijn vader na een uitgekauwde hap plotseling hard “Schurft!” uitriep. De lezer kan zich dus misschien de reacties van mijn moeder en de ikfiguur indenken. Groot was mijn teleurstelling, toen bleek dat mijn vader antwoord gaf op een vraag van de quizmaster, die een of de andere enge ziekte zocht. Schurft, dus. Het volume van de televisie was tot een minpunt gedaald. Wat de rest van de aanwezigen echter niet wist, was dat mijn vader de ringleiding voor zijn gehoorapparaten ingeschakeld had en dus woordelijk kon volgen wat er hier en daar gevraagd werd van de kandidaten. Hilariteit vermengde zich genadeloos met realiteit.

# 25 juni 2006, 21:04

Er loopt er altijd eentje bij die je naar hartelust uit kan schelden, ongevraagd in elkaar kan rossen, tot het oneindige in de maling nemen, en waar je vooral het meest mee kan lachen. En dat dan vice versa. Ik heb het hier over werkgerelateerde situaties en om het verhaal verder te specificeren en in het huidige tijdsbeeld te plaatsen, over collega E.

Vandaag flikkerde collega E. zomaar ineens achterover uit een trailer. Op twee plaatsen z'n arm gebroken, Rotterdam en 's Gravendeel. Grapje, hoor. Die is dus voorlopig even uit de roulatie, gaat even niet rouleren, een paar weken niet achter het stuur en dan gáán, gáán, gáán. Ik ben uitermate gelukkig met dit feit. Want hij had ook zomaar op twee plaatsen z'n nek kunnen breken. En dan is ie verder van huis. En ik ook. Het schelden, malingen en het lachen kan telefonisch wel doorgang blijven vinden. Maar het rossen laat ik even achterwege. Zo ben ik dan ook wel weer. De goedheid zelve...

# 22 juni 2006, 22:55

Door een gelukkige samenloop van omstandigheden belandde ik vanavond met de Scania als een kanonslag bij heldere hemel in Enkhuizen, waar toevalligerwijs mijn aanstaande bruid gehuisvest is. Derhalve waren we in de gelegenheid om samen de uiterst belangrijke WK wedstrijd Nederland-Argentinië te aanschouwen en achteraf te analyseren. Resultaat: zij zat inderdaad in haar oranje lingeriesetje voor lul naast me op onze oranje bank, terwijl ik zelf met oranje ballen zat. In m’n maag, wel te verstaan. Denk dat die bitterballen niet helemaal jofel meer waren.

Voetbaltechnisch gezien waren we het er beide roerend over eens, dat als onze jongens één doelpunt meer hadden gescoord dan de Argentijnen, dat de winst dan honderd procent zeker binnen was geweest. Nu zijn ze gelijk geëindigd. Want toen de scheidsrechter af floot, stopten beide partijen direct met voetballen. Verder waren we het er roerend over eens dat Frits Barend een oproerkraaierige bokkenlul is. De uiteindelijke eindconclusie is toch wel dat ons samenzijn belangrijker is dan de rest. Maar dit terzijde.

# 21 juni 2006, 23:50

Wéér geen beste wedstrijd. Maar toch gewonnen en dus een stapje verder in de richting van het goud. Op de avond zelf, omgeven door vrienden, opgefokte spanning en een waas van alcohol, was hem trouwens nog niet duidelijk dat de partij niet echt hoogstaand was. Die conclusie trok hij pas later, door de commentaren in de media. Met tegenzin las en hoorde hij de verhalen over het tegenvallende spel van zijn helden. Hij begreep de pers niet. Waarom stonden ze niet als één man achter het elftal? Zagen ze dan niet dat hier de nieuwe wereldkampioen aan het werk was?

Lees verder...

# 20 juni 2006, 6:31

Dat wordt lachen, natuurlijk. Begin deze week zat ik zomaar ineens lanterfantend op het vliegveld van Bordeaux, te wachten op een vlucht richting Amsterdam. Winkeltjes all over the place daar. En ze had me al laten beloven dat ik iets leuks voor haar mee zou nemen. Want dat doen vrouwen, die laten jóu iets beloven en geven je onbewust het idee dat je zelf op het idee bent gekomen om spontaan iets voor je lief mee te nemen. Van alle zoogdieren is de vrouw de meest gehaaide aaseter. Dat is biologisch bewezen.

Ze weet nog niet wat ik heb gekocht. Ik heb al gezinspeeld op een luchtje, geroepen dat J'Adore van Dior echt wel stervensduur was daarzo. Dan denkt zij natuurlijk dat die Fransen de uitvinders van dat spul zijn en dat de prijs dus wel meeviel en dat ik natuurlijk juist een flesje van die vloeibare rotzooi achter de hand heb. Maar voor een pakje Gauloises, toch ook redelijk Frans, moest ik al de hoofdprijs betalen, dus ze kan het mooi sjeeken met haar luchie. Ze ruikt van zichzelf ook best lekker. Behalve dan misschien als ze weer te gretig in de geitenkaas heeft zitten graaien.

Ze weet nog van niks. Denk ik. Want het irritante is wel, dat we elkaars gedachten schijnen te kunnen lezen. Ze kent me ondertussen wel redelijk door en door. Weet bijvoorbeeld ook dat als zij het woord 'ondertussen' in een zin gebruikt, dat ik dan hardop de Bargoense benaming voor het vrouwelijk geslachtsdeel roep. Denk er maar eens over na. Ondertussen.

Ik weet dat ze al een paar nachten niet tot nauwelijks geslapen heeft. Omdat ze wil weten wat ze morgen als 'verrassing' van haar lief gaat krijgen. En ik moet zelf toegeven dat het erg origineel is, wat ik zomaar op een Frans plattelandvliegveld ineens stond af te rekenen. Dus ze heeft in principe groot gelijk met al die opgebouwde spanning. Morgen is dan de grote dag. De dag van de revelatie. Morgen gaat haar zinderende nieuwsgierigheid eindelijk bevredigd worden. En kan ze de zo node gemiste nachtrust weer in gaan halen. Maar niet voordat ze me ondertussen uitgebreid en op alle mogelijke manieren bedankt heeft. Ondertussen...

# 15 juni 2006, 22:29

Ik ging overstag en stond af te loeven op de zijplecht. Net boetend en hier en daar een sneer gevend, zoals men gewend is van mij. Navigeren op de sterren was onmogelijk geworden omdat het klaarlichte dag bleek en de koperen ploert met niets ontziende kracht het water en het land onder een verzengende hittedeken bedekte. Derhalve hield ik de pas aangeschafte en uiterst geavanceerde Lumix in de rechterhand. Omdat ook nog eens alles voor de eeuwigheid én nageslacht vastgelegd diende te worden...

Lees verder...

# 13 juni 2006, 16:54

Als ze me aanhouden, doe ik net of ik een Pool ben. Niets begrijpen van de taal, rij- en/of rusttijden. Maar ze houden me niet aan. De agent op de passagierstoel kijkt even achteloos naar me op, vervolgens wordt het gas weer diep ingetrapt en laten ze m'n Scania achter alsof hij stilstaat. Pfff. denk ik. Ik moet koffie...

Lees verder...

# 8 juni 2006, 13:46

De man had jarenlang zijn geweten gesust met het idee dat de jongen een zelfmoordenaar was. En als de flits zijn geheugen te erg kwelde, wist hij zichzelf daar nog wel eens van te overtuigen. Alleen om een klein beetje rust te krijgen...

Lees verder...

# 5 juni 2006, 2:53

De oude man zat voor het raam, zachtjes voor zich uit te mijmeren. Hij was bezig met zijn flits. De flits die je schijnt te beleven vlak voordat je dood gaat. De clichéflits waarin je je hele leven aan je geestesoog voorbij ziet trekken. Die flits bestond, wist de man uit ervaring. Het enige ontnuchterende was, dat zijn flits al bijna tien jaar bezig was...

Lees verder...

# 3 juni 2006, 10:27

Een ware ramp had zich voltrokken in Hendrik Ido Ambacht. De boegschroef van de Orion, een heus binnenvaartschip, was kapot en de enige plaats in Nederland waar dat gevaarte gerepareerd zou kunnen worden, was zo'n 75 kilometer verder op de werf in Druten. En ga maar eens met zo'n ding van bijna vijf ton op je rug naar Druten kruipen. Da's best ver dan.

Net toen iedereen paniekerig jankend met z'n handen in elkaar's haar zat, klonk de kranige claxon van de vrachtauto van Superdriver. Die kwam dat varkentje wel eens even wassen. En door zijn immer opgeruimde humeur was de schroef via de kraan en de heftruck binnen no time geladen en stonden stoere havenarbeiders gebroederlijk gearmd, sommigen nog met tranen in de ogen, Superdriver uit te zwaaien.

Onderweg naar Druten, repeteerde Superdriver de naam van het ding wat achterin zijn laadbak lag. Boegschroef, boegschroef, boegschroef, schroefboeg, schroefboeg, schroefboeg. Want Superdriver had dan misschien wel een IQ, maar soms ook de neiging om de zaken te verdraaien. Dus eenmaal aangekomen op de werf in Druten, meldde Superdriver aan de kalende, norse man achter het bureau op het kleine kantoortje dat hij een schroefboeg had. "Ik heb een schroefboeg!"

Peinzend keek de man naar Superdriver en kwam vervolgens met dé oplossing. "Als je hier de werf weer afrijdt, de eerste straat rechts neemt en vervolgens stopt voor het vierde huis van links, dan zie je dat daar Dokter van Leeuwen woont en die heeft daar wel een smeerseltje voor."

En er werd nog lang gelachen in Druten...

# 1 juni 2006, 20:24