Op alvast een voorschotje te nemen op 1 april, neem ik jullie hierbij vast allemaal in de maling. Want hoewel iedereen de afgelopen weken vrolijk doorlas op deze site, behalve dan die ene week toen ie er uit lag, heeft (bijna) niemand de steigers opgemerkt. Want verbouwd werd er, achter de schermen. Het was de hoogste tijd om van mijn zelfgebouwde, omslachtige Dreamweaver systeem af te stappen en eindelijk eens gebruik te gaan maken van het enthousiasme en de kunde van een kudde nerds die hele dagen bezig zijn om content management systemen te bedenken en te bouwen. Dus ik stap over op Wordpress.

Het ziet er allemaal iets anders uit, maar het werkt voor mijzelf stukken simpeler. En om vroeger in ere te houden, blijft het oude spul ook nog wel voorhanden. Waarschijnlijk blijf ik nog wel even klooien aan de lay-out, dus veranderingen hier en daar zullen niet tot de uitzonderingen behoren. Ik houd het simpel, doch stijlvol. De lezer zal er zo min mogelijk last van hebben. Ergens dit weekend zal de grote switch plaatsvinden. Laten we ons met z’n allen een duimverstuiking duimen dat het allemaal vlekkeloos verloopt.

Mochten er nog vragen zijn, zoals bijvoorbeeld wat de hoofdstad van Parijs is, dan ben ik gaarne bereid daar op te antwoorden. Doe eens gek, en stuur een mail naar victor@victordekeijzer.com

# 30 maart 2007, 10:59

Langzaam maar tergend werkte de schrijver naar de plot toe. De sfeer moest sinister, angstaanjagend, bloedstollend spannend beschreven worden. Vanuit de donkerte van het potdichte bos, moest de held van het verhaal plotseling het zwaar vervallen kasteel ontwaren, alwaar de hoer met het gouden hart gevangen zat. Na zijn heldhaftige bevrijdingsactie, zou zij hem rijkelijk belonen. In natura. De schrijver was al druk met beschrijven van de stank van rottende bladeren, geluiden van onzichtbaar krioelende giftige insecten en dan, ja dan, de spookachtige schaduwen op de kasteelmuren.

Om de inspiratie kracht bij te zetten, had de schrijver alle lampen op zijn werkkamer, behalve zijn zwakke bureaulampje, gedoofd. Sinistere schaduwen tekenden lugubere taferelen op de boekenkast. Vanuit de afvalbak naast zijn bureau, kroop een rottingslucht langzaam zijn neusgaten binnen. Hij stopte plots met tikken. Hoorde het geschuifel van miljoenen kleine pootjes over het zeil. Een beklemmende angst greep de schrijver naar de keel. Bijna verlamd wist hij nog net de sfeer in virtuoze bewoordingen over te brengen naar het papier.

Na een zenuwslopende inbraak in het kasteel, waarbij de held verscheidene monsters met zijn gouden zwaard had geslacht, hij met één welgemikte hauw de mooie hoer van haar ketenen had ontdaan, en nu klaar was om zijn beloning in ontvangst te gaan nemen, al het bloed uit zijn lichaam naar één specifieke plek stroomde, en de laatste alinea aangebroken was, werd hij als door de bliksem getroffen plotseling verblind door een fel wit licht.

Een helse stem geselde zijn trommelvliezen:
‘Ga je nou eindelijk slapen?! Moet je kijken wat een troep het hier weer is! Er loopt een hele colonne kakkerlakken naar de resten van je big mac menu en dan ook nog overal die vieze blaadjes! Schiet op, je bed in! Morgen moet je weer naar school! En trek je pyamabroek gewoon onhoog! Smeerlap!’
De schrijver liet de plot voor wat ie was en berustte: ‘Ja, ma.’

# 29 maart 2007, 17:08

Nu is het zaak om het koortsige hoofd koel te houden. Geen overhaaste beslissingen te nemen. Luister naar je lichaam. Dit overdacht ik toen ik op het toilet mijn ding zat te doen. En ik hoorde van ergens beneden een langgerekt, klaaglijk, schurend en persend geluid. ‘Luister naar je lichaam en ween,’ grinnikte ik tegen niemand in het bijzonder. Tegelijkertijd prees ik me gelukkig dat mijn neus nog volgestampt zat met snot, want ik vermoedde een lucht waar de honden geen brood van zouden lusten.

Toen ik mijn ding gedaan had, keek ik mezelf voor de spiegel eens diep in de ogen en vroeg of we morgen weer aan het werk zouden kunnen. ‘I’m gonna make you an offer you can’t refuse,’ heesde de man in de spiegel terug, want hij klonk exact als Don Victor Corleone. Maar ik had nog steeds geen antwoord op mijn vraag.

Mijn lief kampt met dezelfde problemen. Ze wil ook wel, maar koorts houdt haar tegen. Ikzelf heb niet zoveel last van koorts, heb alleen nog niet zoveel lucht. Allemaal leuk en aardig, maar als je niet meer echt als een ellendig hoopje mens onder je dekbed ligt weg te kwijnen, het echte ziek zijn dus een beetje over lijkt, dan gaat de verveling ongenadig hard toeslaan. Dan heb je het wel gehad met dat gedoe. Dus dan blijft er maar één ding over: baan jezelf een weg door het snot in je hoofd, schuif bacillen geïrriteerd aan de kant en ga op zoek naar verhalen.

# 28 maart 2007, 13:23

Dat je zo vreselijk van slag raakt omdat de klok afgelopen weekend een uurtje verder gezet werd, dat je de dag ervoor al zo ziek bent dat je geen pap meer kunt schrijven. Dat is raar en echt iets voor mietjes. Dat heb ik dan weer. Werd midden in de nacht woelend wakker en greep met mijn hand in een weke, licht pulserende substantie. Dat waren mijn longen die daar pontificaal op het dekbed lagen, die had ik alvast uit mijn lijf gehoest.

Verder gaat het wel. Het is alleen dat als ik moet hoesten, zo’n drie keer per minuut, dat alles dan pijn doet. Helse pijnen doortrekken mijn lichaam, van mijn tenen tot mijn kruin. En dan het slijm. Het probeert zich een weg naar buiten te banen door alle mogelijke openingen. Verder gaat het wel. Als ik maar niet ademhaal, want ademhalen doet ook pijn.

Het goede nieuws dat ik hier als pleister op de wonde kan brengen, is dat ik dit weekend maar drie sigaretten gerookt heb. En dat ik ongelooflijk in de watten ben gelegd door mijn lief, die altijd zo dicht naast me staat. Wat op zich niet slim is, want ook zij is vannacht gegrepen door het virus. Ik heb blijkbaar iets te kwistig met mijn bacillen in het rond lopen strooien. Ik geloof dat er nog genoeg watten zijn, kan ik haar daar in leggen.

Straks eerst maar eens wat telefoontjes plegen en onze respectievelijke werkgevers uitleggen waarom vandaag even niet. En morgen zien we wel weer verder.

# 26 maart 2007, 7:44

Ik wilde hier een belangrijke mededeling doen. Over het aanpassen van links en zo. Dat je tegenwoordig beter naar www.victordekeijzer.com kan linken, in plaats van naar www.victordekeijzer.nl.
Want die laatste ligt er al dik een week uit, door problemen met mijn hosting provider.

Maar als je hier al komt, dan weet je dus al dat er een kleine wijziging heeft plaatsgevonden. Dus dan hoef ik ook niet te vertellen dat je voortaan hier moet zijn voor je regelmatige glimlach.
En zal je net zien dat de host het probleem opgelost heeft en dat die andere ook weer in de lucht is. Dan schrijf ik dit stukje dus helemaal voor jan met de korte lul.
Wat blijft er dan nog voor zinnigs over om te vertellen? Buiten het feit dat ik ook vanaf deze plaats even de correspondent buitenland, de weledele heer Paul Claessen, een ongelofelijke dikke veer in een plek waar de zon nooit schijnt wil steken. Omdat hij de geestelijk hosting provider is van www.victordekeijzer.com Maar hij woont in Florida, dus dat is te ver weg voor die veer. Het enige veer wat hiervandaan vaart, gaat naar Marken. Als het weer het tenminste toelaat.
Weer een nutteloos stuk schrijven, waar ik mijn tijd beter had kunnen besteden aan een goed nieuw verhaal, of een paar alinea’s van de roman. Maar ik besluit wederom tot een oeverloos stuk gezwam in de ruimte.
Mijn advies derhalve: lees dit stuk niet.

# 23 maart 2007, 10:55

‘Mag ik even op internet?’ vraagt ze poeslief, koppies gevend en me over mijn bolletje aaiend. Aangezien ik daar best gevoelig voor ben, mag ze even op internet. Als ik geweten had welke sites ze ging bezoeken, had ik daar echt wel een digitaal stokje voor gestoken.

Met een schuin oog op de televisie en een ander schuin oog op de laptop, zie ik vanuit mijn ooghoek dat ze druk zit te surfen naar handtassen. Terwijl ik al mijn ogen weer in het gareel probeer te krijgen, vraag ik me af waarom ze op zoek is naar een handtas. We hebben boven vier linnenkasten vol met handtassen. Iedere stad die we aandoen, verlaten we met een nieuwe handtas voor de vrouw.

Waarom? Omdat die nieuwe handtas niet alleen erg leuk staat bij dat nieuwe truitje wat ze erbij gekocht heeft, maar vooral omdat die zo functioneel is. Werkelijk álles kan erin. Lippenstiffies, gezinsverpakking maandverband, portemonnee, agenda, pennen, potloden, beautycase, laptop, navigatiesysteem, alle mobiele telefoons, en eventueel ook nog dat nieuwe truitje wat zo leuk staat bij haar nieuwe handtas.

En nu zit ze ook op de digitale snelweg nog naar de ideale handtas te surfen.
‘Kijk! Wat een mooie! En die is maar € 89!’
Vlak voordat ze de elektronische overschrijving kan doen, grijp ik in. Ik duik de voorraadkast in en kom nog geen seconde later uit de kast met dé oplossing. De ideale handtas, werkelijk álles kan erin, hij kleurt leuk bij alle kleren die ze bezit, en heeft slechts € 0,20 gekost.
De plastic boodschappentas van de Deen.

# 21 maart 2007, 22:47

Ik had vandaag de dag een groot pianist kunnen zijn.

De hele wereld bereizend, een concert hier, een recital daar en ondertussen vette gages in de zak van mijn rokkostuum stekend. Ik zou leven als god in Frankrijk, in Frankrijk. Of ergens op een zonovergoten eiland, waar mijn kostbare handen, voor vele miljoenen verzekerd, de broodnodige warmte zouden krijgen en alleen uit de mouwen zouden steken als ik weer een stukkie moest spelen. Op feesten en partijen met intimi zou ik vrolijke deuntjes pingelen en de mensen zouden dansen tot ze er bij neervielen. Ik zou verafgood en bewierookt worden, en na mijn vijftigste verjaardag alleen nog dikbetaalde jubileumconcerten doen, omdat ik op mijn vijfenveertigste al lang binnen was.

Dat had ik allemaal kunnen hebben, als ik niet na zes jaar pianoles met volle overgave de pijp aan Maarten had gegeven. Omdat ik liever buiten speelde in plaats van uren te studeren achter de ivoren toetsen en omdat ik mijn strenge leermeester iedere les meer en meer op een fascist vond gaan lijken. En er was nog iets, maar daar kon ik even niet de vinger op leggen.

Laatste vond ik mezelf ergens in een etablissement zomaar weer achter de toetsen. Het gevoel van toen keerde terug. Ik beroerde de toetsen met mijn vingers, de gestoffeerde hamertjes raakten de gevoelige snaren, mensen keken ervan op toen de eerste tonen de rokerige barruimte vulden. Op het moment dat ik ruw door twee uitsmijters de voordeur uitgebonjourd werd, realiseerde ik me plotsklaps weer wat er nog meer aan ontbrak.
Talent.

# 15 maart 2007, 10:59

Veel mensen vragen me ontsteld waarom ik gisteren niet te zien was op de beelden die de media meedogenloos de Nederlandse huiskamer in slingerden vanaf het jaarlijkse boekenbal.

Verbazing alom bij de fan en ik moet eerlijk toegeven, toch stak het mij ook wel dat er geen uitnodiging hier door de gleuf is gevallen. Niet dat ik hele dagen achter de voordeur zat te wachten op die uitnodiging. Want je moet af en toe ook wat aan persoonlijke sanitaire verzorging doen. Anders ga je stinken.
Jammer. Mijn debutantenspeech, die nu dus onvoorgelezen weer het archief in kan, was helaas geïnspireerd op het thema van het boekenbal van dit jaar. ‘Het zot der lofheid,’ was de werktitel. Lachen, man. Maar blijkbaar aan dovemansoren gericht. Ik heb de 24 a-viertjes tot een hele grote bal verfrommeld. Een boekenbal.
Uit rancune heb ik verder alle berichtgeving over dit schrijversfeestje genegeerd. Tijdens het zappen flitsten er desondanks toch wat beelden tegen mijn netvlies, die ik dan direct ongezien terug kaatste. Boekenballen, zag ik. Meer niet. Daar hoor ik als vlotte veertiger met vlotte pen en een vrolijke babbel niet tussen. Zand erover.
Ik ga de vergeefs gehuurde smoking terugbrengen naar de verhuur. Neem voor de zekerheid wel vast een optie op volgend jaar.
Je weet maar nooit...

# 14 maart 2007, 9:23

Het was een Japanse enclave in hartje Nederland, in de tijd dat niemand zich druk maakte over dubbele nationaliteiten, loyaliteitskwesties of bedreigende tsunami’s van buitenlanders van welke afkomst dan ook. Logisch, want het bedrijf waar ik gedetacheerd was, had een Japanse eigenaar en aangezien de Japanners wél twijfels hadden over de loyaliteit van die stugge kaaskoppen aan hun Oosterse werkwijze, stond boven iedere afdeling een gespeeld blije Japanner tezamen met een norse Hollander aan het roer...

Lees verder...

# 12 maart 2007, 10:30

Beetje netwerken moet je ook, wil je erbij horen en blijven. Daarom ben ik zo druk op Hyves. Meld me aan bij de meest vage communities, probeer virtueel vriendjes te worden met mensen die ik soms helemaal niet ken. Dit alles in het kader van de meest schaamteloze zelfpromotie. Ik word een van de populairste Hyvers van het land.

Ook op het werk hang ik de populaire jongen uit. Volgende week gaan we effe een biertje doen met de jongens, na het werk. ‘Die schrijver,’ noemen de boys uit het magazijn me. En dragen vervolgens vrijwillig allerlei anekdotes aan. Over Fokke bijvoorbeeld, die donderdag opvallend stil was. Deed heel de dag zijn mond niet open. Omdat hij de avond ervoor de half verteerde inhoud van zijn maag via anti-peristaltische bewegingen van de slokdarm in het toilet had gedeponeerd. Dat hij daarmee ook zijn gebit had uitgekotst, daar kwam hij pas later achter. Pas volgende week staat hij weer met de bek vol tanden.

‘Bevalt het je hier een beetje?’ vroeg de baas me van de week.
‘Het is net werken,’ antwoordde ik naar waarheid.

# 10 maart 2007, 10:51

Te trachtten om bijna iedere dag een stukje tekst op je site te zetten, zelfs al heb je niks te vertellen, is in mijn ogen een dwangneurose. Niks mis mee, want voor toeschouwers is de dwangneurose van de patiënt vaak erg grappig om te beleven...

Lees verder...

# 9 maart 2007, 10:56

Het is haar eigen schuld. Vind ik. Want ze koopt zélf die chocoladedingen met vulling, omdat ze die lekker vindt. Maar ze is zich zeer bewust van het feit dat ik die dingen ook lekker vind. En zij moet zo nodig heel de dag werken, terwijl ik alleen maar de middagen werk. Dus dan ben ik een paar uur per dag helemaal alleen. Niets anders om me op te vrolijken dan mijn schrijverij. Dus dan voel je je eenzaam en dan ga je snoepen. Van die chocoladedingen met vulling. Dan komt zij thuis en dan pakt ze dat pak met die chocoladedingen met vulling. En dan zitten er ineens nog maar drie in. Gek, hè? En dan wil ze dat mij onder mijn neus wrijven. Dan hoor ik al die dwingende stem vanuit de voorraadkast: ‘Lief? Zeg eens eerlijk?’
Dus dan zeg ik: ‘Eerlijk.’
En daarmee is de kous dan weer af, want dan moet ze lachen.

# 7 maart 2007, 20:41

Het strand lag er verlaten bij. Het waaide stevig en de temperatuur liet te wensen over. Ik slenterde door het rulle zand, handen diep in de zakken, verstand op nul.

Plotseling stootte ik met mijn rechtervoet tegen iets hards. Half ingegraven vond ik een oude olielamp. Dof en zwaar. Ik wreef met mijn mouw de lamp op. Een heldere schittering sprong me tegemoet en een geest sprong uit de fles als een duveltje uit een doosje. Ik knipperde met mijn ogen en nam een moment de geest in me op. Hij zag er niet uit zoals in de sprookjes, geen Oosters uiterlijk, maar een hooggeblondeerde man met een nors gezicht en een licht Limburgs accent.
‘Wat kan ik voor u betekenen, meester?’ vroeg de geest me zalvend.
‘Hoe de fok ben je?’ stelde ik als tegenvraag.
‘Ik ben de hokjesgeest, klaar om u te dienen met alle wensen die u heeft omtrent het wij/zij gevoel. Omdat het afgelopen moet zijn met de ondermijning van onze Nederlandse samenleving. Omdat WIJ ons niet moeten laten overstromen door HEN.’
Ik zag het licht en vroeg: ‘Juist! Hoeveel wensen heb ik?’
‘Zoveel u wilt, meester. Als ik er als hokjesgeest maar iets mee kan.’
‘Goed dan! Ik wens een Marokkaans paspoort. En een Turks. Doe eigenlijk maar een paspoort van ieder land op deze aardbol. Dan ben ik eindelijk een wereldburger! Een multi-nationalist! Dan kan ik reizen en wonen in ieder land dat ik wens!’
De hokjesgeest ontstak in toorn, begon te smelten en droop af in zijn olielamp. Ik vond een gebruikt condoom, bond dat stevig om de hals van de lamp en smeet het ding vervolgens ver in zee. Ik slenterde weg, hopende dat tsunami’s voorlopig uit zouden blijven en dat het sperma in het condoom van allochtone origine was. Dat zou hem leren.

# 5 maart 2007, 12:14

Nog maar net halfwakker loop ik druk te drentelen door het huis. Ik kan mijn draai niet vinden en mijn ei niet kwijt. Ze kijkt me meewarig aan en vraagt wat er aan de hand is. Ik antwoord naar waarheid. De draai heeft ze snel gevonden, dus die krijg ik gelijk om mijn oren. Vervolgens rukt ze het ei uit mijn handen, slaat het stuk en smijt het in de koekenpan. Een heerlijke ontbijtomelet is mijn deel. Een fictieve omelet, want in werkelijkheid was het een tosti. Maar van een ei kun je geen tosti maken. Daarom.

We hebben het knus samen. Vastbesloten om vandaag niets anders te doen dan er voor elkaar zijn. Geen andere mensen over de vloer, geen afspraken, dit is onze zondag, onze rustdag.
Toch broeit er iets al een aantal dagen. Bij ons allebei. Net onder het oppervlak, je kan er je vinger niet op leggen. Niet in de relatie, dat niet. Na een intiem diner vrijdagavond zijn we wederom tot de conclusie gekomen dat het zo heeft moeten zijn. Dat onze eerdere ervaringen op relationeel vlak ons tot elkaar veroordeeld hebben. Stiekem prijs ik mijn schrijverij op het internet. Want zonder deze site had ze me waarschijnlijk nooit gevonden.

Er broeit iets anders. Pas als we het weekend ingaan, weten we wat het is. Het is het gemis. Dat is er mis. We missen allebei. Mensen van ooit, sommigen niet meer onder de levenden, anderen schijnbaar onbereikbaar. We hebben er allebei last van, glijden weg in een dalletje en mogen elkaar daarom weer opvangen.

Zij heeft de weemoed al zeer treffend beschreven. Daar hoef ik dus niks meer aan toe te voegen. Morgen is het weekend over en mogen we de weemoed weer weg werken. Dat wordt lachen. Al ben ik er van overtuigd dat we af en toe met weemoed aan deze zondag zullen terugdenken.

# 4 maart 2007, 20:02

Eerst was er dat hartje aan een ketting. Toen die camera met extra zoom, omdat ze nou eenmaal op de details let. Dit jaar heb ik niets, want dat stond boven aan haar éénregelige verlanglijstje. Dus zij krijgt hetzelfde voor haar verjaardag als ik vorige maand van haar kreeg. Geen materiële zaken, alleen een paar kilo liefde.

Ik heb het cadeau mooi verpakt. Want het zit in een geweldig lichaam. Strak in het vel zit ik namelijk. Héél strak. Ik heb echt nog nooit zo strak in mijn vel gezeten. Hoewel ik moet toegeven dat na drie weken fysieke arbeid sommige vetophopingen inmiddels weer in spiermassa omgezet lijken te worden. Geef me nog een week of drie, en ik bezit weer het goddelijke lichaam van een jaar terug.

Maar genoeg over mij nu. Waarom moet het altijd over mij gaan? Laten we ons eens concentreren op mijn lief die vandaag verjaart. Uit piëteit met het vrouwelijk geslacht, waarvan de leden over het algemeen moeite hebben met het verklappen van hun leeftijd, zal ik haar leeftijd hier niet prijsgeven. Want dat kreeg ik vorig jaar, toen ze veertig werd, al veelvuldig voor mijn voeten geworpen.

Lieve lief. Ik feliciteer je vanaf hier. Dat is vanaf de bank, terwijl jij in de keuken pannekoeken staat te bakken. Pannekoeken, zonder tussen-n, want het meel is volgens mij nog van vóór de zoveelste nieuwe spelling. Geintje, ze smaken heerlijk. Dank je wel.
Ik dank je ook voor het afgelopen jaar, waarin we veel meegemaakt hebben. Waarin jij er voor me was toen mijn moeder ziek werd en stierf. Waarin we als klap op de vuurpijl ook nog eens getrouwd zijn. Omdat we het vertrouwen in elkaar hebben gesteld de rest van onze verjaardagen samen te vieren. Omdat jij pas nog weer bevestigd hebt dat je van mijn dochters houdt, om de simpele reden omdat ik van ze houd. Omdat we hoop hebben, lol hebben, geluk hebben, liefde hebben, elkaar hebben, delen. Alleen al daarom.

Als iedereen dan nu zijn of haar tranen weggepinkt heeft, geef ik hierbij de gelegenheid om mijn lief te feliciteren. Grijp die kans. Doe je dat niet, dan mag je lekker niet op haar feestje komen. Doe je dat wel, dan mag je ook niet op haar feestje komen, want er is dit jaar geen feestje. We hebben wel effe genoeg gefeest voorlopig. Bovendien is voor ons tweetjes het hele leven één groot feest. En dat is genoeg.

# 2 maart 2007, 0:00