Wat heeft hij nou ineens? Hij liep toch altijd vol trots met een Kodak DX6490 te pronken?
Ja! En dit lijkt wel. effe goed kijken. dat is die nieuwe Panasonic! De DMC-FZ30, meen ik!
De FZ30? Echt? Met 8 megapixels en 12 keer zoom?
Eh. zoom, zoom, zoom, zoom, zoom, zoom, zoom, zoom, zoom, zoom, zoom, zoom. Verrot, je hebt weer gelijk. 'T is inderdaad twaalf keer zoom.
Heeft ie zeker hier in Praag gekocht, vanwege het voordeel.
Zal best. Zuinige Hollander, he.
Of hij had er nog steeds de tering in omdat zijn meisje ineens een betere camera had.
Dat zal ook wel. Plus het feit dat dat soort mannetjes die grote toeter als een stukje compensatie gebruiken. Je weet wel waarvoor.
Ja! Een soort van verlengstuk van z'n libidineuze ego!
Hahahaha! Loser!

M: Vic? Heb je die stokstaartjes er nou eindelijk op staan?
V: Ja! Maar ik doe er nog ééntje!
M: Kom nou maar! Je mag nu naar de giraffen!
V: Nog ééntje, lief! Ze kijken zo leuk!
M: Als je nu niet komt, kom je vannacht ook niet! Als je begrijpt wat ik bedoel.
V:  (ga ik toch lekker met mijn nieuwe camera spelen.)

# 29 mei 2006, 23:21

En voor je het echt in de gaten had, waren we weer terug. De blaren op m’n poten smeekten, samen met mijn medereizigsters (Vic’s chickies) al dagen om absolute rust. Dus dat is ze bij deze geschonken.
De laatste keer dat ik in Praag was, heeft de stad een onvergetelijke indruk op me gemaakt. Dat was deze trip niet anders, behoudens het feit dat ik het nu direct met anderen kon delen. Wel een beetje jammer was dat het nieuws dat Vic en z’n chickies naar Praag zouden komen blijkbaar wereldwijd verspreid was, want toeristen from all over the world zwierven als dronken mieren door de sprookstad. Wat ons er niet van heeft weerhouden om, naast liters drank, de sfeer met volle teugen tot ons te nemen.
We hebben geweldig genoten van de gastvrijheid van de Tsjechen en ongetwijfeld hebben de Tsjechen genoten van onze aanwezigheid. Behalve dan misschien die ene ober in dat koffietentje, die vriendelijk behulpzaam wilde overkomen toen mijn lief hem berekenend vroeg: “Can I have the check, please?” Waarop de man vroeg: “All together?” En hij uit drie kelen een synchroon: “Can I have the check, please?” voor zijn Tsjechische kiezen kreeg...

# 26 mei 2006, 0:01

Ik had vannacht een palindroom. Ik droomde dat de fameuze tsaar Victor Rotciv de Tsjechische hoofdstad Praag was binnengevallen. Om dat te vieren was er een groots feest georganiseerd, waar drank, spijs en vrouwen rijkelijk vloeiden, en als afsluiter had tsaar Victor Rotvic nog heftig gepassioneerd de liefde bedreven met zijn lief, de bloedmooie tsarina Maartjina.

Ik zat net lekker midden in het verhaal, toen de wekker de suggestie wekte dat het zo ongeveer wel eens tijd werd om op te staan. Met één hersenhelft en één erectie nog half in romantisch Praag, greep ik direct mijn mobiele telefoon en belde paniekerig mijn lief, om haar te melden dat we ons klaar moesten maken voor de trip naar Praag. Terwijl ik hijgend in de hoorn blafte dat we ons moesten haastten, voelde ik een kalmerende hand op mijn schokkende schouder. Het was mijn lief, die gewoon naast me lag en me wreed uit de droom hielp. We hebben nog twee werkzame dagen voor de boeg en dan zijn we effe weg. Lekker...

# 15 mei 2006, 21:59

Of ik zin had om mee te gaan, vroegen ze me uitdagend. Direct brak er een interne discussie los in mijn brein. Mijn luie, mieterige kant riep luid ‘niet doen!’ terwijl mijn stoere, mannelijke kant ook van zich liet horen met een rauw ‘cool, doen we!’. Die laatste kreet bleek toevallig via mijn grote mond mijn hersenpan te ontsnappen, dus ik zat er aan vast. Als ik toch eens zou leren mijn grote mond te houden, dan zou dat voor iedereen beter zijn, niet in de laatste plaats voor mezelf…

Lees verder...

# 12 mei 2006, 22:43

Spannend. We zitten weer samen in de skilift. De helling lijkt best steil vanaf hier. Ik vraag je bezorgd of je straks achter me blijft en dezelfde bochten draait als ik. Je knikt ja, blos op je wangen, je blonde haren wapperen onder je rode muts. Ik zing weer zachtjes ‘De witte heuvel’ van de Jazzpolitie. Kon toen niet bevroeden dat de laatste regel ooit zo waar zou worden en zo keihard in ging slaan...

Lees verder...

# 10 mei 2006, 4:30

- Hij schrijft weinig de laatste tijd, hè?
Heel weinig, ja. Zou ie weer in een dip zitten?
- Kan. En misschien heeft ie het wel gewoon druk.
Druk? Ik heb hem zich nog nooit druk zien maken, om niets.
- Behalve dan om zijn kindjes die hij al zes en een half jaar niet heeft gezien.
O ja, dat wel natuurlijk. En de oudste is weer bijna jarig.
- Ja, die wordt al weer zeventien. Time flies.
Kunnen we natuurlijk weer zo’n tranentrekker verwachten van de week.
- Daar heb je zomaar kans op. Zou dat meisje die onzin nou lezen denk je?
Ik verwacht van niet. Maar je weet het nooit.
- Hoe dan ook, de verhalen zijn in ieder geval de wereld in geholpen.
Ja. Terwijl het nu zachtjes aan wel eens tijd wordt dat bepaalde verhalen de wereld uít geholpen worden.
- Ach, de mensen die echt belangrijk zijn, weten wel hoe de vork in de steel zit.
Dat in ieder geval. Nu alleen de meiden nog.
- Ook dat komt vanzelf een keer. Dat is niet te vermijden.
Ben blij dat jij er ook zo over denkt. Want ik heb soms de indruk dat hij het zelf niet meer zit zitten.
- Weet ik. En dáár komen wij om de hoek kijken. Om hem weer hoop te geven.
Juist! Het is goed dat wij er zijn!
- Zouden de mensen wel beseffen dat ie deze dialoog zélf geschreven heeft?
Weet ik niet. De mensen die er écht toe doen wel, denk ik.
- Boeit ook niet, dat zijn toch in principe de mensen die deze dialoog geschreven hebben.
Precies. Als ze zich dat maar realiseren.

# 7 mei 2006, 21:30

Gisteren heb ik vast mijn steentjes bijgedragen aan de bevrijdingspop in Haarlem van aanstaande vrijdag. Want naast een flink aantal podiumdelen, had ik twee steentjes van twaalfhonderd kilo per stuk in de auto. Maar daar moet je verder niet te zwaar aan tillen.

Op het terrein gonsde een bevrijdende bedrijvigheid van hardwerkende mensen die druk waren met podia, tenten en cabines in elkaar te timmeren, op te zetten en te plaatsen. Iedereen weet welk een natuurlijk overwichtige uitstraling ik uitstraal, dus toen ik stond te wachten op de heftruckchauffeur die mijn vrachtwagen ging verlossen van zijn zware lasten, kwam de man van de ECO toiletten speciaal naar me toe rijden om te melden dat de twaletjes vast op hun plaats stonden. "Da's mooi, want ik mot pissen als een zwangere ijsbeer!" Een tevreden glimlach gleed over 's mans gelaat. Zijn werk was niet voor niets geweest.

En wat later heb ik ook de mevrouw van de EHBO blij en belangrijk gemaakt, want die kwam met de verbandkist aangerend, gewichtig schreeuwende: "Waar is die mijnheer met die bloedende vinger?" De mijnheer met de bloedende vinger leek met de noorderzon vertrokken, dus ik trok mijn mes en jaapte bedeesd een flinke jaap in mijn eigen vinger, zodoende dat het EHBO vrouwtje toch iets omhanden had. Ik hoop dat ze het vrijdag erg rustig gaat krijgen.

Mede door de gestage regenbuien viel mijn plan om een bakkie koffie bij de in Haarlem woonachtige Crash te gaan doen in het water. Ze deed namelijk gewoon de deur niet voor me open, ook niet na veelvuldig aandringend gebel en geklop van mijn kant. Óf ze is boos op me, óf ze deed niet open omdat ik in feite niet weet waar ze woont en derhalve een willekeurige Haarlemse voordeur uitkoos om mijn cafeïneverslaving te bevredigen. Maar dat geeft verder niet. Koffie was ook voorhanden op het festivalterrein. Na één slok begreep ik echter wel direct waarom de ECO man zo véél toiletten had geplaatst. Héél bevrijdend...

# 2 mei 2006, 21:37