De promotie van mijn eerste boek ‘Glimlach’ loopt als een sneltrein. Bij de Betuweroute echter, loopt de projectadministratie de laatste tijd als een kuchende diesellocomotief uit het jaar nul, vanwege het feit dat één der belangrijkste projectsecretarissen, toevalligerwijs ook nog eens mijn oudste zuster, constant de hele dag door uit mijn werk loopt te declameren tegen een ieder die het niet wil horen. Wat dan weer zal betekenen dat het toch al ver overschreden budget nog eens een extra knauw krijgt. Dus mijn boek kost de Nederlandse maatschappij bakken met geld. Maar daar hoor je niemand over in het verkiezingsneurotische Den Haag. Ik ben door nog geen één lijsttrekker aangesproken over mijn geldverslindende activiteiten. Derhalve heeft de redactie van victordekeijzer.nl besloten om zonder overleg met de uitgever, de huidige prijs van het boek te handhaven. Als de politiek zijn verantwoordelijkheid niet durft te nemen, voel ik me daar ook niet toe geroepen.

# 30 oktober 2006, 12:36

Na de keihard tedere zondagochtendsex, waardoor de koffie die ze me op bed serveerde alle warmte verloren had, was het tijd om bij te komen. Ik kroop met mijn koude koffie achter de laptop, mijn lief kroop achter het fornuis om als uitsmijter een eitje of zes voor me te bakken. In verband met de wintertijd synchroniseerden we tussendoor nog even onze horloges. Een klus waar ik snel en als eerste klaar mee was, want ik heb geen horloge.

Via ome Watgeefik geschaterd om Mike Boddé die een staaltje onvervalste Rotterdamse logica ten gehore brengt. Gisteravond trouwens getracht te genieten van Mike’s maatje Thomas van Luyn, maar dat wilde om de een of andere reden maar niet lukken. Derhalve waren we genoodzaakt onszelf te vermaken. We lazen de leeslijst van victordekeijzer.nl en het viel ons op dat de namen van sommige weblogs soms toch tot een gefronste wenkbrauw hier of daar leidde. Daar waar wij niet schromen onze eigen naam op het web te pleuren, zijn anderen ervan overtuigd dat ze als semi-anoniem over de digitale snelweg moeten scheuren met namen als Struikel, Crash, Casaspider, Inkepinkie, Jereinsteonzin, en meer van dat soort onzin. We hebben unaniem besloten om in een volgend logleven ook nicknames te gaan gebruiken en aangezien we grote fans zijn van het wilde, wilde westen van de verenigde staten van de united steeds van amerika, met name van held Arendsoog en de onafscheidelijke Witte Veder, zullen onze avonturen later beroemd worden uit naam van het gewilde, wilde duo Eksteroog en Witte Vloed.

Nadat we wederom op de bank kropen, waar we net lachend vanaf gerold waren, was het tijd voor het serieuze uurtje. De hoogste tijd om me te beklagen over de nakende wintertijd, waardoor je verplicht wordt om tot drie uur op te blijven, de klokken een uur terug te zetten en dan naar bed. Witte Vloed, wist me duidelijk te maken dat dit geen tijdrovende verplichting was, dus we zijn voortijdig afgehaakt.

En nu zitten we nog half slaapdronken te inventariseren wat Eksteroog gisteren allemaal aan kledij heeft aangeschaft voor de komende bruiloft. Ze zullen allemaal eerst versteld staan en daarna steil achterover slaan. Aan mijn lijf Hugo Boss, Jacques Britt en weet ik veel welke ontwerpers zich allemaal ineens bemoeien met de aankleding van mijn goddelijke lichaam. Nee Ma, ik ga niet in het pak. Maar wel in stijl. En ik zie je vanmiddag, want we komen een verrassingsbakkie doen. Leuk voor je.

# 29 oktober 2006, 11:19

Je mag niet roken in het ziekenhuis. Beetje flauw, vind ik, maar ik schik me in mijn lot, ga naar buiten om een sigaret op te steken, en sla aan het filosoferen. Er zijn momenten in het leven die zoveel teleurstelling, pijn en verdriet brengen dat je bij jezelf denkt dat het misschien beter zou zijn als dat leven gewoon direct ophield. Althans, ik kan me daar iets bij indenken. Heb die gevoelens zelf nog niet echt zo beleefd...

Lees verder...

# 26 oktober 2006, 23:04

Kijk, het is heel simpel. Zij heeft een laptop, ik heb een desktop. De desktop is niet meer dan een tekstverwerker, heeft zelfs geen verbinding met het internet. Is niet nodig, want ik heb een slimme usb stick en op iedere machine een werkmap, die synchroniseert met de data op die stick. Dus ik kan schrijven waar ik wil. Is zij op haar werk, dan ram ik meestal op het toetsenbordje van de laptop. Makkelijk voor de google research. Wil ze ’s avonds even internetten, dan verplaats ik mij gedwee naar de desktop op de eettafel, synchroniseer de boel en tik onverdroten verder. Geen centje aan de lucht en geen vuiltje pijn. Zou je op het eerste gezicht zeggen.

Maar ik dwaal vaak af. Ben ik aan het schrijven, dan bedenk ineens weer dat ik de drivers voor de geluidskaart nog moet installeren op de desktop. Dus dat ga ik dan proberen. Totaal onzinnig, want voor het schrijven heb je geen geluid nodig. Als ik schrijf heb ik al genoeg te stellen met het gebral wat er per ongeluk uit mijn eigen mond komt. Want als ik schrijf, of drivers installeer, of auto rijd, of whatever, wil het wel eens een enkele keer voorkomen dat ik mijn ongenoegen verbaal uit. Menig stuk hardware, auto en collega heeft al forse scheldpartijen over zijn of haar kant moeten laten gaan. Onterecht, want meestal voortkomend uit mijn ongeduld gecombineerd met een flinke dosis onkunde.

De laatste tijd hoor ik af en toe een lachsalvo of onderdrukt gegiechel van de bank in onze woonkamer vandaan komen. Met name als ik achter en tegen de desktop zit te tieren. Dan synchroniseert ze me even, en vertelt wat ze allemaal hoort vanachter het muurtje waar de eettafel staat. En dan lachen we samen om de fratsen van de Keijzer. Dat wil zeggen, ik imiteer een boer met een hevige kiespijn. Maar dat laat ik haar niet direct merken. Ik neem wraak op míjn manier. Ik stel voortaan m’n orgasme uit. En nu hoor ik de vrouwen al roepen dat dat niet echt heel erg is, maar we zullen zien wie er het laatst lacht als ik het twee wéken uitstel...

# 24 oktober 2006, 12:25

Ik kan het nog steeds, al kost het me wel meer moeite als vroeger. Gewoon een nachtje doorhalen en als de dageraad weer door begint te breken halfbezopen je logeerbed opzoeken. Hoewel, laat de helft van dat halfbezopen maar weg, want het was gewoon bezopen. Straal. Lekker weer eens effe. Ben trots op mezelf. Zonder mijn lief, dat wel, want die was met zusje Rotterdam stad onveilig aan het maken tijdens een meedogenloze zoektocht naar een trouwjurk. Dus ik heb de kans met beide handen aangegrepen om hier en daar eens wat bezoekjes af te leggen.
Gelachen, gepraat, gevloekt, gejankt, gelachen en nog een keer gelachen. Veel gelachen ook. Is belangrijk in deze onzekere tijden van pijn en verdriet. Gelukkig kom ik uit een lacherig nest.
Ik ben trots. Op mijn lief, mijn familie, mijn schoonfamilie en iedereen die ons en met name mijn ouders op zo’n waanzinnige manier steunt. En ik ben na vrijdag nog een paar kilo trotser op mijn moeder die toch besloten heeft om het traject van chemokuren in te gaan met als doel wat tijd te rekken en de kwaliteit van leven nog even vast te houden. Misschien wordt het niks, maar ze heeft het dan in ieder geval geprobeerd.
Ergens in dit vage weekend, was ik ook nog eens extra trots op mijn lief. Omdat ze de moeite nam om tijdens de strooptocht door Rotterdam mij via een sms te melden dat ze me lief vond en dat dat reden genoeg was om voor mij ook nog even een cadeau aan te schaffen. Vandaag kreeg ik het overhandigd en het is een fotolijstje. Maar dan digitaal met allerlei leuke mogelijkheden om je mooiste foto’s de revue te laten passeren. Helemaal cool.
Apetrots ben ik dus op ongeveer de hele wereld om ons heen. En ook op mezelf. Dus deze pauw gaat nu weer zijn eigen bed opzoeken en dromen van mooie tijden. Zoals nu.

# 22 oktober 2006, 23:59

Ik had mijn zusje aan de telefoon. Ze belde over die camera voor haar jongens en ze wilde me daar even voor bedanken. Ze noemde ook een bedrag, wat mijn vader dan weer voor zijn rekening zou nemen. Dus ik begon hevig tegen te sputteren, want als het voor de tweeling is, hoef ik er geen geld voor. In alle toonaarden begon ik dus in de hoorn te roepen dat het allemaal niet nodig was en dat ik hoopte dat ze er veel plezier van zouden hebben.

Mijn zusje ratelde onverdroten door zoals alleen zij dat kan. En zoals mijn schoonzusje dat kan, maar dat is een ander verhaal. Ik kreeg er geen speld tussen, ze reageerde niet op mijn tegenwerpingen. Ik werd volkomen genegeerd, had het idee dat ik niet bestond. Ze sloot af met een onverwachts doch welgemeend “doei!” en ik zat met mijn mond vol tanden te luisteren naar een sonore pieptoon. Om vervolgens in een schaterlach van zeker een kwartier lang uit te barsten. Dat laatste moet ik misschien even nader verklaren…

Ik had mijn vader aan de telefoon. Tijdens dat gesprek hoorde ik een korte pieptoon, dus ik vroeg hem of hij misschien een wisselgesprek had. Waarop hij antwoordde dat zijn gehoorapparaat waarschijnlijk even op hol sloeg. Toen ik opgehangen had, bleek dat ik zelf degene was die telefonisch gewild was. Mijn voicemail was ingesproken, dus ik belde direct dat nummer en hoorde na de melding “U heeft 1 nieuw bericht”, mijn zusje ratelen…

Moet ik nog verder gaan? Ter mijner verdediging wil ik nog aanvoeren dat ik deze telefoon nog niet zo gek lang gebruik en dat ik vandaag nog geen alcohol tot mij genomen heb. En daar wil ik het graag bij laten. (Waar is het bier?)

# 19 oktober 2006, 14:31

“Ik bel je wel, maar weet eigenlijk ook niet wat ik moet zeggen” bekent het meisje aan de andere kant van de lijn. Ze zwijgen samen een tijdje. Daarna luchtig gebabbel over koetjes en kalfjes, ooien en rammen. Om in ieder geval iets te zeggen, want je hebt geen open telefoonlijn nodig om hevig tegen elkaar te zwijgen.

Tijdens het gesprek fluistert de huilende stem constant in zijn achterhoofd. “Ik wil jullie dit niet aandoen” dreint die stem. Alsof ze vrijwillig naar een dealer is gegaan, een onsje kanker heeft gekocht (mag het iets méér zijn?) en dat in haar lijf heeft laten implanteren.

Hij zet het van zich af en probeert zich weer te concentreren op het telefoongesprek. De andere kant valt weer even stil, dus hij voelt dat hij nu weer aan de beurt is. “Klinkt misschien heel raar wat ik nu ga zeggen” begint hij. “Zeg het maar hoor, lieverd” spreekt het meisje bemoedigend. En dan komt het hoge woord eruit: “Straalkranslamkringontvetter” verzint hij ter plekke.

“Dat klinkt inderdaad heel erg raar” beaamt het meisje. “Wat is het?”
“Spul om de straalkranslamkring mee te ontvetten, neem ik aan. Ik vraag het straks wel even in de supermarkt.”
Het meisje lacht. Gelukkig. Hij kan het nog.

# 18 oktober 2006, 19:17

Ik heb best wel leuke stukjes geschreven in het verleden, merkte ik toen ik zo eens een beetje door mijn eigen site zat te bladeren. Sommige een beetje droevig, sommige echt lachen, sommige mistroostig, sommige helemaal niet leuk, abominabel slecht zelfs, maar over het algemeen toch wel leuke stukjes, goed voor een glimlach of twee...

Lees verder...

# 16 oktober 2006, 23:15

Ongelooflijk wat een berg pulp er via een dunne coaxkabel de huiskamer ingeslingerd wordt. Gelukkig zit er een knop op de televisie. Relaxte cd’tjes in de wisselaar, drankjes in brede glazen met vrolijk klinkende ijsblokjes. We heffen het glas en klinken vrolijk naar elkaar. De wereld draait door, ook zonder de wereld draait door. Wat dan eigenlijk het enige programma is dat nog een klein beetje pruimt. Frank Sinatra zwoelt uit de luidsprekers en we genieten. Blijkbaar worden we oud. Dat is in ieder geval één der doelen die we onszelf gesteld hebben. Moet te doen zijn. Heerlijk, zo’n rustig weekend.

Maandag begint het leven weer. Mijn lief moet weer werken, ik moet naar het ziekenhuis. In een ondersteunende rol, helaas. Had liever gezien dat ik met doktoren moest gaan debatteren over hoeveel tijd ik nog had en dat de ziekte al niet meer te bestrijden viel. Dat was het dan, zou ik gelaten reageren. En meer ook niet. Maar ik ga niet voor mezelf. Ik ga voor mijn moeder. En krijg waarschijnlijk onomstotelijke feiten te horen die ik helemaal niet wíl horen. En als het zin had zou ik die witte jas beetpakken, die geleerde flink door elkaar schudden en “Neem mij! Neem mij!” roepen. Maar dat is zinloos geweld.

Strangers in the Night - hoor ik Frankie kwelen. En ik krijg een visioen van een platenspeler, een soort koffertje waar in het deksel een lullig luidsprekertje is gesoldeerd. Een 45 toeren singeltje met een blauw label, van His Master’s Voice met daarop een spuuglelijk hondje dat gefascineerd naar een ouderwetse megafoon zit te luisteren. Ruwe, geribbelde vloerbedekking die best pijn deed aan je knieën als je er lustig op rondkroop.

Strangers in the Night, exchanging glances – hoor ik en ik kijk op naar twee mensen die innig ineengestrengeld dansen op de klanken van Sinatra. Ze glimlachen naar elkaar en staan zichtbaar van elkaar te houden. Dat wil ik ook nog wel eens een keer, prent ik mezelf in. Nu ik dát na een kleine 40 jaar in ieder geval gevonden heb, op een zaterdagavond net zo zit te zwijmelen als zij toen, ligt die aanstaande maandag als een blok op mijn maag.

Let’s forget about tomorrow – Sinatra is al weer een stap verder. Dus ik schenk nog eens in, het ijs tinkelt zachtjes tegen de glazen.
Heerlijk zo’n zaterdagavond.

# 15 oktober 2006, 1:16

Sta je aan de balie tot aan je enkels in de administratieve rompslomp, je te verbijten over het benodigde papierwerk en de bureaucratische kostenposten achter die balie, zegt de bevallige vrouw naast je plotseling: “Kan het niet gewoon nu?” Een stroom van argumenten erachteraan gooiend over reistijden, ver weg wonen, Rijswijk, Rotterdam, faxen, tot de dame achter het loket ons beiden even grondig in zich opneemt. De Keijzer weer niet geschoren natuurlijk, waarop de dame nog opperde dat het op woensdagmorgen gratis is, want die zwerver zal wel geen geld hebben. Je zag het haar denken.

Uiteindelijk kregen we haar zover dat de enige getuige van buiten Rotterdam even een kopie van haar identiteitsbewijs diende te faxen en plots schoof ze een formulier onder onze neuzen waarop wij beiden onze handtekening dienden te plaatsen. Ons aanstaande huwelijk is aangetekend. Met een grote glimlach op ons beider gezichten verlieten we het pand van de deelgemeente. We zijn in ondertrouw!

Later die avond thuis ritueel de mailboxen geopend en een mail van de uitgever voor je kiezen krijgen. De volgende stap is gezet, de intekenperiode gestart, promotiemails de deur uit en de definitieve uitgiftedatum vastgesteld op 27 november 2006. Nieuws wat wederom goed is voor een glimlach of twee. Start de persen en bestel dat boek!

Nog weer wat later lees ik de promotiemail nog eens door, en merk op dat iemand daar besloten heeft dat Victor de Keijzer een “must voor in de koffer” is. En ik glimlach.

# 12 oktober 2006, 12:14

En voor je goed en wel ‘boe’ kon roepen, waren we al weer terug van ons idyllische weekje Drenthe. Een provincie die met recht in onze top tien van lievelingsprovincies staat. Waar mens en dier je nog spontaan begroeten in stadjes, dorpen, op de hei en op de weiden. Daar waar men tot rust en inkeer komt en in een week tijd weer tot het besef komt dat internet eigenlijk een overbodige luxe is.

Dat wil zeggen, tot je van het thuisfront te horen krijgt dat je bloedeigen moeder ook een weblog begonnen is. Dan sta je toch wel even raar met je oren te klapperen. Waarop veel inheemsen aan mijn lief vroegen wat er aan de hand was. Waarop zij dan weer verzoenend antwoordde dat ik gewoon raar met mijn oren stond te klapperen. “Hij is gewoon raar” voegde ze er nog gemoedelijk aan toe tegen het kledingwinkelmeisje. Ik kwam ondertussen bij zinnen, bekeek de aangeboden kleding in de lokale klerenzaak en gebood mijn aanstaande: “Niks van aantrekken!”

Ik vind het knap als geconstateerd wordt dat je een levensbedreigende ziekte onder de leden hebt, om dan toch nog even je zieleroerselen en belevenissen te gaan openbaren. Ben ook best trots dat ik de eerste echt bekende internetcoryfee ben met een loggende moeder. Corrie. Internetcorriefee. Ga maar eens op bezoek.

# 10 oktober 2006, 12:03

Zeshonderd boeken, drieëntwintig camera’s, vijf kilo geheugenkaartjes en een schone onderbroek. Ik ben klaar voor ons weekje Drenthe. Moet alleen mijn lief nog héél voorzichtig gaan vertellen dat ze in het kleinste huisje van Nederland hoogstwaarschijnlijk geen internetverbinding hebben, dus dat wordt nog een pijnlijk gesprek. Daarnaast is het voor onze lezers natuurlijk ook geen pretje om een week lang verstoken te zijn van onze verhalen en belevenissen, maar ik beloof plechtig dat we dat later ruimschoots in gaan halen. Houd moed! We komen terug!

# 1 oktober 2006, 13:02