Niets in huis, dus maar buiten de deur lunchen. Ik neem plaats aan een tafeltje in het redelijk bezette restaurant en vraag me af of het al tijd is voor een bier. Ik vraag de drukdoende ober die zich meldt aan mijn tafel of hij weet hoe laat het is. “Dat weet ik inderdaad, meneer, maar het is nu nog te vroeg om daar mededelingen over te doen” krijg ik als vaag antwoord...

Lees verder...

# 29 september 2006, 12:09

Zuigen kreng! Spreek ik mezelf en de stofzuiger vermanend toe. Ledigheid is des duivels oorkussen, of, zoals mijn moeder vroeger in ons takenverdeeld huishouden placht te prediken: laat je handjes eens wapperen! Wat ik dan meestal met volle overgave deed. M’n handjes laten wapperen. En meer ook niet. Ik wapperde wel zo hard dat ik bijna opsteeg. Mijn moeder zorgde er dan altijd voor dat ik met beide benen op de grond bleef.

Ik zuig en denk verder. Vroeger kon ik al behoorlijk zuigen. Dreef mijn zussen tot waanzin met mijn teringgeintjes. Waar ze dan wel weer ongelooflijk veel van geleerd hebben, want zijn allebei uitgegroeid tot mooie, verstandige, moderne vrouwen van deze tijd. Dat hebben ze allebei aan mij te danken. Geen dank, ik heb het met liefde gedaan.

Ik schenk mezelf als beloning ondertussen een sapje in, voor de vitaminen. In een lang glas, met een rietje. Een rood rietje, want die zuigen lekkerder dan andere rietjes. Dat weet ik nog uit mijn vrijgezellentijd, want toen ben ik ook een keer gezogen door een rood Rietje. Staat me vaag bij dat ik haar nog eens zou bellen…

Ik berg de stofzuiger op, ben uitgezogen. Dan belt mijn lief om te melden dat de tandarts er geen gat in zag. Goed nieuws dus, qua zuigcapaciteit. Tevreden laat ik me weer op de bank zakken en leg mijn hoofd op des duivels oorkussen. Ik heb genoeg huis gehouden.

# 27 september 2006, 13:47

Familieweekend uiteraard. De omstandigheden schreeuwden erom. En dan komen naast het verdriet, de strijdlust, de voorzichtige conclusies, de bemoedigende woorden van alle kanten, ook nog eens de herinneringen meedogenloos om de hoek kijken. Mijn lief keek haar ogen uit en luisterde de oren van haar hoofd.
Tranen vloeiden rijkelijk als bier op een Enkhuizer harddraverijdag. Door wat scheutjes alcohol, een scheutje geluk, heel veel intens gemeende knuffels en die keiharde onzekerheid. Dan het besef van de gelukkige jeugd die belangeloos door je ouders zomaar in je schoot geworpen is.
“We hebben gelachen” constateerde zus tijdens de zondagsbrunch met een glimlach. Ik constateerde met haar mee en zag dat het goed was.

# 25 september 2006, 1:08

Ik heb een onredelijk knallende koppijn. Niet vanwege gisteren, groot feest hier in het dorp, dus een flinke opwaardering van het gemiddelde alcoholverbruik. Ook niet vanwege de aanstaande bruiloft, zenuwen heb ik al een paar jaar redelijk onder controle. Het is meer vanwege het telefoontje van vanmorgen...

Lees verder...

# 22 september 2006, 18:15

Nou, ik had er natuurlijk al eentje van 35mm, en als ik er eens lekker aan draaide, werd ie wel 420mm. Dat is maar liefst 42 centimeters, dames! Jawel! Maar eigenlijk was ik al een tijdje van mening dat het wel wat minder kon. In bepaalde situaties heb je toch graag dat ie maar 24mm is, als het erg nauw is bijvoorbeeld. Of als je buiten loopt en er is toevallig veel natuur in de buurt.
Mijn lief vindt het niks, die vindt dat ik voor lul loop met mijn nieuwe hulpstuk. Maar laten we wel wezen, het scheelt toch gauw een slok op een borrel. Klik hier maar voor vóór, en klik daarna hier maar voor na, en oordeel zelf. En let met name op de borrel. Klik als je klaar bent hier maar even voor het complete plaatje. Neem daarna een borrel...

# 19 september 2006, 18:16

De tijd om nerveus te worden is aangebroken, blijkbaar. Bezocht ik vorige week nog totaal relaxed op eigen houtje een feeërieke mogelijke trouwfeestlocatie, begint ze nu ineens zenuwachtig te babbelen over uittreksels uit geboorteregisters, jurken, pakken, cadeaus, data en ondertrouw.
Ik bezwoer haar dat ik heus niet alleen van onder trouw was en kleedde haar ondertussen vast uit. Met mijn ogen. Die zij dan weer direct dichtsloeg. Dat wilde ik niet zomaar over mijn kant laten gaan, dus ik begon hevig protesterend te stamelen: “Ik heb er een ongelooflijke bloedhekel aan als…” Ze greep direct de interruptiemicrofoon: “als mensen je zin afmaken! Denk nou maar effe mee, ja!”
Ik laat me echt niet gek maken door dat gehyper. Want ik ben al gek. Voornamelijk op haar. Dus het komt allemaal wel goed, vermoed ik.

# 17 september 2006, 23:07

Gisteren zat ik zomaar ineens helemaal alleen op een hoog terras in de brandende zon te mijmeren in het Limburgse land en herinnerde me een verhaal wat mijn vader, geboren Limburger, me ooit vertelde over zijn prille jeugd daar. Door de strenge doch rechtvaardige hand van de nonnen was hij gedwongen misdienaar, wat inhield dat hij tijdens de mis in een witte jurk langzaam voortschrijdend een loodzware kandelaar met dito kaars naar voren mocht dragen. Blijkbaar een inspannend loopje wat ook nog eens voor extra spanning op de blaas zorgde, want bij een van die gelegenheden piste hij in zijn witte pij.
Tevreden terugdenkend bracht ik mijn handen tot achter mijn hoofd en leunde glimlachend achterover. Ik had zojuist bedacht welke vacature ik in noodgevallen altijd nog zou kunnen vervullen. Pijplasser...

# 15 september 2006, 20:55

Ooit verdiende ik een boel geld. Tenminste, ik kreeg iedere maand een hoop geld op mijn rekening gestort. Of ik het verdiende, blijft een discussiepunt. Want stiekem ben ik diep van binnen een rooie, een smerige communist...

Lees verder...

# 12 september 2006, 23:33

“Heeft hoeheetie nou nog gereageerd op die toestand met dingetje?” Vroeg ze nieuwsgierig. Waarop ik haar zenuwachtig belangstellend de tegenhamvraag stelde: “Wie werd waar geboren en hoe werd hij door wie genoemd?”

Want ik had geen idee waar ze over had, dus probeerde dat uit alle macht te verbloemen. Omdat je volgens mij geacht wordt zo ondertussen elkaar klakkeloos te begrijpen, zeker gezien het feit dat we elkaar wederzijds blijven ophemelen. Om onderhand misselijk van te worden. Maar op dat moment zat ik mooi effe met m’n bek vol tanden, en zij had ook niet direct een pasklaar antwoord op mijn vraag.
En als je dan ook nog merkt dat naaste familie wél het juiste antwoord op haar vraag wist te geven, dus de prijsvraag gewonnen heeft en daarmee de hoofdprijs, een geheel onverzorgde voetreis naar Rome, in de wacht heeft weten te slepen, dan baal je helemaal als een stekker. Dan ga je al twijfelen aan je relatie, terwijl de ondertrouw en de rest allemaal nog plaats moet vinden.
Van de week hadden we ook zo’n akkefietje. Ik knipte zoals gebruikelijk met mijn vingers, maar in plaats van het verwachte biertje, schotelde ze me een bak koffie voor. Raar toch? Dan is het niet gek dat je gaat twijfelen...

# 8 september 2006, 11:05

Als je in Wikipedia zoekt op de naam van de wereldberoemde schrijver Victor de Keijzer, krijg je een lijst van burgermeesters van Nederland. Puur toeval, slaat nergens op, zal de onwetende lezer bij zich- of haarzelf denken, maar insiders weten uiteraard beter. Want als men doorbladert naar de gemeente Enkhuizen, merkt men op dat daar een vacature open staat.

Tel daar het feit bij op dat Victor de Keijzer tegenwoordig logeert in deze prachtige Zuiderzee gemeente, pleur er vervolgens de wetenschap bij dat hij de meest sociaal bevlogen figuur van het westelijk halfrond is, vermeng dit met de immense populariteit van de aantrekkelijke ex-rotterdammer en je krijgt een logische mix van aanwijzingen die allen richting Victor de Keijzer als komend burgermeester van Enkhuizen wijzen.

Ik ben al gevraagd. Niet officieel natuurlijk, want tactisch gezien is het beter dat er politiek nog even niemand voor het hoofd gestoten wordt. Maar ik heb reeds vele relaties bij de gemeente en één van die vrouwen, toevalligerwijs de vrouw waar ik mee samenwoon, lichtte vannacht een tipje van de sluier op. En direct ná de onstuimige seks, vroeg ze me of ik zin had. Waarop ik antwoordde dat ik ook geen twintig meer was en dat ze me maar even een half uurtje rust moest gunnen, en dat ik daarna wel weer m’n mannetje kon (laten) staan. Maar ze bedoelde of ik zin had om de nieuwe burgervader van Enkhuizen te worden.

In eerste instantie voelde ik er wel wat voor. Maar toen ging ik nadenken. Want ik moet nog zo veel. Ik moet nog brood halen en bier en een boek van Mondriaan. En als je burgermeester bent, moet er ook informatie in Wikipedia gestort worden en dát gaat pas echt tijd vreten. Bovendien heeft Enkhuizen een geschiedenis van PvdA burgermeesters en als ik Woutertje Bos hoor roepen dat er best heel veel lokale ambtenaren de WW in kunnen, terwijl er meer werk van de overheid naar de gemeenten toegeschoven kan worden, met de wetenschap dat mijn lief nu al omkomt in het werk, dan weet je dat het vechten tegen de bierkaai wordt. Dus dan zit de nieuwbakken burgermeester van Enkhuizen straks met een chagrijnige vrouw iedere avond oeverloos te debatteren over de lokale politiek. En daar heeft Victor de Keijzer lekker geen zin in. Dus we stemmen SP, gaan in de oppositie en laten het aanvullen van Vicipedia over aan de grote schare fans.

# 6 september 2006, 11:54

Het was in de dagen van angst en beven, van donkere nachten en lichte dagen. Het was mensen inmiddels ten strengste verboden om te lachen en iedereen moest zijn oren laten zien. Een dramatisch moeilijke opgave, want oren hebben geen oogjes, dus die kun je niet laten zien en als je daar over nadenkt als je bij de fotograaf op het krukje zit, moet je onbedaarlijk lachen.

Toch besloten de keizer en zijn lieftallige lief de hachelijke reis naar het verre Fryslân te ondernemen, omdat ze zich toch niet hoefden te identificeren en omdat vriendin S. daar met smart zat te wachten tot ze zich gedrieën zouden gaan laven aan drank en spijs tot ze laveloos waren.
Reeds zeven dagen zat de keizer tot over zijn oren in retraite en nu was het tijd om zijn verschijning in andere provinciën te laten verschijnen, teneinde het volk daar gerust te stellen en nieuwe moed te schenken. Alles was klaar voor de reis en op het moment dat de keizer met de diep in de zwarte inkt gedoopte ganzeveer in zijn logboek verhaalde over de nakende tocht, riep de aanstaande keizerin hem vol vuur toe: “Knal die laptop dicht, ga je eindelijk douchen, want we moeten zo weg! Lanterfant!”
Heel even keek de keizer met precies de juiste hoeveelheid minachting op naar de bloedmooie vrouw die hij volledig in zijn macht had en terwijl ze dreigend naar hem toe kwam lopen, besloot de keizer met de historische woorden: “Effe wachten, lief! Ben bijna klaar met dit stukje! Nee! Niet die stekker...

# 2 september 2006, 10:52